Stitch'n Bitch London

Zo zit je in hartje Zutphen temidden van mede-breisters en zo zit je twee avonden later in hartje London. Deze dames, gemiddeld zo'n 30 maar liefst, komen elke week op een andere plek bijeen. Wel altijd dicht bij een metrostation. Ahum, 't is maar wat je dichtbij noemt, tien minuten lopen. Gelukkig zijn alle Engelsen die ik de weg vraag overvriendelijk en brengen me tot aan de tafel van het café.

De overeenkomsten zijn groter dan de verschillen: we voelen aan elkaars garen, we bewonderen elk individueel product, we praten over andere hobbies, over maffe patroontjes, over onze mannen die gelukkig hele dure hobbies hebben (dat laatste was dan niet mijn onderwerp).

Mijn manier van breien wordt 'throwing' genoemd. Highly inefficient noem ik het. Ik word niet tegengesproken.

Dan zie ik een Noord-Londense (maar ze hoeft maar 5 kwartier in de bus te zitten, hoor) een sok breien. Is dat niet ....? En ja hoor, van de 12.000 sokkenpatronen die op Ravelry staan kozen Iris in ik dezelfde:

The cupboard under the stairs

Altijd fijn, alleen reizende gasten. Zo raak je als hotel je minikamertjes aan het einde van de gang nog eens verhuurd. Maar de ramen kunnen open en de badkamer is bijna nog groter dan de ruimte met het erg korte bed.

You cannot go wrong, zei de vriendelijke jongen bij het inchecken, toen ik naar het internet op de kamers informeerde. 't Is nog waar ook!

Alleen reizen geeft een heerlijk globetrotterig gevoel. In een paar uur door vier landen! De baas van de trein naar Brussel sprak haar mededelingen zelfs in vijf talen: Nederlands, Frans, Duits, Engels en als toetje Vlaams. De Fransen hebben geen eigen woord voor pickpockéts, maar de Vlamingen een prachtige: gauwdieven.

Ik kocht al een kaart voor drie dagen onbeperkt metro, tot ver buiten de stadsgrenzen. Helemaal niet nodig, maar 't voelt heerlijk, al die onnodige mogelijkheden. Even langs King's Cross, voor het gevoel ook nog naar Hogwarts af te kunnen reizen.

Het onderweg gelezen boek (de eerste helft) is aantrekkelijk. Een citaatje van pagina 37:
Later that night, she said,'Talk to me in Dutch', and I did. 'Lekker stuk van me' . I growled. 'On second thoughts,' she said, 'don't talk to me in Dutch'.

London by the hour

Ik beken: ik twitter nog niet.

Maar het thuisfront wil wel op de hoogte gehouden worden van mijn doen in Londen. De mobiel is een vrijwel onverwoestbare Nokia uit de vorige eeuw. Het 'vrijwel' komt langzaam in beeld. Laat het hotel nou gratis internet toegang hebben, op alle kamers!

Houd me hier in de gaten, de komende dagen, en reis met me mee.

Van de appel, de boom, en een mislukt beest

Ik kom uit de tijd dat de meisjes handwerken kregen en de jongens handenarbeid. Ik stuntelde wat in de rondte met haaknaalden en merklappen, terwijl ik de jongens bezig hoorde met zaag en hamer. Op de middelbare school was iedereen weer gelijk, maar toch niet helemaal. De jongens moesten een robot knutselen. De meisjes een pop. Ik leverde mijn gebreide meterlange pop in die ik op de lager school nog gemaakt had. Daarna moest er een tekkel gefiguurzaagd, en daartoe kregen we maximaal tien figuurzaagjes van school. Was je dan nog bezig met zaagjes laten breken, dan moets je vijf cent per zaagje betalen. Toen de tekkel klaar was moest ik ƒ3,95 afrekenen.
Toen ik aan moest geven in welke tweede klas ik graag geplaatst wou willen worden kruiste ik gymnasium aan en motiveerde dit met omdat je dan geen tekenen en handenarbeid meer hebt.
De oudste gaat met vooral zevens en achten, en zelfs met negens, over naar de vierde klas van het gymnasium. Veel geleerd heeft hij niet, bekent hij nu, nu alles achter de rug is. Er was wel iets met klei die niet deugde en een beest dat eigenschappen moest hebben maar dan anders. Zijn prachtige lijst wordt gesierd ontsierd met een 5 voor handvaardigheid.

De jongste stond voor de onmogelijke opgaven in de laatste drie maanden meer onvoldoendes weg te werken dan zijn hand vingers telt. Voortschrijdende gemiddeldes, ook dat nog. Veel buikpijn leverde wiskunde op, en latijn. En ook frans, en nederlands. Eigenlijk alle vakken wel (behalve engels, zal hij nu willen dat ik schrijf). Maar de meeste buikpijn leverde handvaardigheid. Nog in de laatste weken moest er een mislukt beest worden gepapiermasjeet. We helpen hem met het logboek. Dan blijkt dat het mislukt beest een creatie van Niki de Saint Phalle zou moeten voorstellen. Dankzij postcrossing heb ik wat kaarten die de collage kunnen sieren. Die vallen bij juf goed in de smaak. Maar het beest blijft mislukt.

Frans en latijn worden stralend opgehaald, alle magere zesjes worden overtuigender. (Engels blijft geweldig.) Wiskunde net niet, maar niet erg. Resteert handvaardigheid. Anno 2009 mag je over met een 4 voor handvaardigheid.

Precies wat je wilt

De zoon groeit als een asperge. De eerste huiswerkvrije dag gaat hij met z'n moeder t-shirts kopen, en een broek, en schoenen. De toffe jongemensenwinkel het eerst. De zoon loopt als in een museum rond. Een niet al te interessant museum, waar je de kaartjes niet gaat lezen. De moeder wil actie, en kopen. Vind je dit een leuk shirt? En deze? Kijk, deze 'ns? Deze dan? Welke kleuren wil je eigenlijk? Maakt het je nog wat uit, v-nek of zo'n rondje hals? Nee, nee, neuh, nee, weet niet, weet niet. Meer krijgt ze niet uit 'm. Wellicht uit medelijden met de moeder gaat hij akkoord met één exemplaar.

De schoenenwinkel dan. Twee scholieren sloffen als nep-verkopers op hun All Stars door de zaak. Hebben jullie deze kleur, maar dan een maat groter? vraagt de zoon, na slechts één aanmoediging, terwijl hij zijn broekspijp optilt. Die hebben ze niet, wel een ander soort grijs en die is dan anderhalve maat groter. Hij past en even later lopen ze met de aankoop aan beide voeten de deur uit. Dit vind ik een fijne winkel, zegt de zoon, er staat lekker weinig in, maar ze hebben precies wat je wilt.

Thriller

Ik zou misschien nog tijden niet aan hem gedacht hebben, of misschien wel nooit meer, ware het niet dat Michael Jackson gisteren overleed.
We woonden in hetzelfde studentenhuis. Ik was de jongste, Koen drie jaar ouder en de op een na jongste. Hij vond zichzelf stoer, woest aantrekkelijk en een echte bèta. Zijn studie scheikunde kon niet voorkomen dat er weinig (lees: geen) chemie tussen ons was. Hij droeg strakke truitjes met V-nek. Zijn vriendin was een half hoofd groter dan hij al lang was. Over de daad sprak hij in sporttermen. Daar moest hard bij gewerkt, en flink bij gezweet worden.
Hij was de grootste fan van Michael Jackson die ik kende. Al weken praatte hij in de gemeenschappelijke keuken over niets anders dan het aankomende album. Het zou alle records gaan breken. Hij had al wat voorproefjes ergens mogen horen (want superstoere mannen hebben connecties in the states?) en het was in één woord geweldig.
Wij jonkies woonden beiden aan de noordkant van de flat, hij één of twee hokjes naast mij. Vanaf tel één stond Thriller op hard. Ik heb wekenlang niets anders gehoord. De eerlijkheid gebied me te zeggen, ik vond het niet eens onaardig, en in een poging tot conversatie zal ik dat hem verteld hebben.
Stond hij daarom opeens voor mijn deur en in één stap in het smalle halletjes tussen natte cel, inbouwkasten en deur naar mijn kamer? Zijn zwarte haar had die net iets te zorgvuldige volle coupe. De aftershavelucht was overweldigend.
Zijn sleutel lag op zijn kamer. Of hij even via mijn balkon naar de zijne over mocht stappen.

The place to be

In London, daar ben pas echt als je
een volle ronde met de Circle Line mee rijdt
op de brug staat bij het British Parliament
uren zit te lezen in een gehuurde strandstoel aan de Serpentine
de southbank lopend afstruint
minstens twee grote musea van boven naar beneden snuit
en zo ook zeker drie megaboekenwinkels
de speelgoedwinkel Hamleys niet vergeet
zo wie zo heel veel shopt
en nog een keer met de tube, of de underground
(want als je het verschil kent, ja dan ken je London echt)
en ook in de echte dubbeldekkers, eindeloos vaststaan in Oxford street
aardigste ontmoetingen met de mafste aardigste mensen
de vaste plekken moeten bezocht: even boven komen bij Marble Arch, Piccadilly Circus, Trafalgar Square, the Tower Bridge
en kun je er geweest zijn zonder via St. James's park naar Buckingham palace te lopen?
het eindpunt van welke metro ook biedt altijd iets interessants
dat hoeft niet per sé de voetgangerstunnel naar Greenwich te zijn
een musical moet worden bezocht
indiaas eten in Brick Lane
mensen kijken in Regent Park
het laatste boek van Ruth Rendell, Portobello, nalopen

Ik ga voor hem, hier naar toe. Van de 64 uur die ik op Londonse bodem sta, zal ik er zeker tien besteden aan de overzichtstentoonstelling van Per Kirkeby. Een uurtje of 18 à 21 slapen.
O gelukkig, ik was even bang dat ik tijd tekort zou krijgen.

Mondje dicht

Sommige taboes herken je pas als je ze recht in de ogen staart.

Strak in neplivrei gestoken worden we welkom geheten. We krijgen een plattegrond en mogen al onze vragen stellen. Maar geen enkele livrei weet het antwoord.
"Mijnheer X weet het zeker".
We worstelen ons door de open dag op zoek naar mijnheer X.Wij krijgen het vermoeden cadeau dat hij op de tweede verdieping is. Mijnheer X is niet op de tweede verdieping. Daar loopt wel een mijnheer die mijnheer X net nog heeft zien lopen. Wij vragen waar we mijnheer X aan kunnen herkennen. Het blijft stil. En dan:
'Tja".
Dat vinden wij een verdacht antwoord.

Mijnheer X is niet op de eerste verdieping, en ook niet op de derde. Toch moet hij hier zijn.
"Hoe ziet mijnheer X eruit?" Alweer een 'Tja".
"Ik zoek nog even met u mee. Anders bel ik hem. "
Wij zouden inmiddels zeggen: Bellen die man.

We worden voor de vierde keer het trappenhuis ingestuurd.
"Ik zoek mijnheer X. Kunt u mij zeggen hoe hij eruit ziet?"
De zwijgende vrouw tegenover mij probeert koortsachtig iets opvallends aan de man te noemen. Toch zie ik vooral iemand die iets NIET probeert te noemen. Ik begin steeds nieuwsgieriger te worden. Is hij enorm dik? Nee, dat zou omschreven worden (een forse man). Een pikzwarte neger (uit Kongo)? Verlamd (in een rolstoel)? Twee meter tien (daar kijkt u niet zomaar overheen)? Een idiote bril (een opvallend brilmontuur)?
Opgelucht wijst de vrouw plotseling naar iemand achter mij.
"Daar, daar is mijnheer X!"

Ik loop naar een man van gemiddelde lengte die met zijn rug naar mij toe staat. Hij draagt een spijkerbroek en een onopvallend overhemd. Ik schat zijn BMI op een keurige 20. Zijn haren zijn schoon en vallen net op de kraag. Hij staat recht en ik hoor zijn lach, een prettige.
"Mijnheer X?"
Hij draait zich om. Ik kijk in een vrolijk rond gezicht. Twee vriendelijke ogen achter een moderne, bescheiden, bril. Geen snor, geen baard, fatsoenlijke bakkenbaarden. Ik stel mijn vraag die de livrei niet kon beantwoorden. Mijnheer X wel. Hij begint te praten.

Hij heeft het lelijkste gebit dat ik ooit heb gezien.

Baktus en Karies

In Noorwegen zijn het grootheden, Baktus en Karies. Zo groot als bij ons Dikkertje Dap. Zo groot als Pippi in Zweden, en the Famous Five in Engeland.
Wie kent onze Joris Driepinter nog, die ons als kind moest behouden voor broze botjes en tandeloze tijden, door ons te wijzen op het nut van drie glazen melk per dag? Zulke typjes zijn Baktus en Karies ook. In 1949 schreef een Noor een opvoedkundig werkje over verstandig gebitsonderhoud. De knipoog naar de bacterie en caries is mijn lezers niet ontgaan.

Een andere slimme Noor, een Noorse in dit geval, gebruikt anno nu de namen van de jongetjes (die floreren op koek en wittenbrood en eigenlijk appels en veel gepoets om zich heen moeten hebben) voor twee breipatronen. Eenvoudige rechtoe rechtaan sjaals, een variant in recht, en een variant in tricotsteek. Ideaal om je wol op te krijgen, een lekker makkelijk cadeautje te hebben, of als tussendoortje tussen een wel erg bewerkelijke jurk en een ingewikkeld sokkenpatroon.
Ze zijn een megahit in de virtuele breiwereld ravelry. Ik breide er drie. Eén voor mezelf, één voor het zusje dat dit blog zelden leest. Die groene gaat in de cadeaukast.

15 jaar jonger dan Bruce Spingsteen

(- Jemig, 't is de hand van mijn moeder! De kromme duim. En die huid! Geribbeld!
- Da's van de scanner, mens, maak je niet dikker dan nodig.
- Is het te zien, de stempel? Vanavond maar niet douchen dan.
- Niemand kan lezen wat er staat. Maak je geen zorgen.
- Zorgen? Het moet toch opvallen dat ook ik dit weekend een evenement bezocht?
- Kom 'ns wat dichterbij?


- Ik kan 't niet lezen, hoor.
- Echt niet?
- Nee, echt niet. 't Zou zo Pinkpop kunnen zijn.
- Echt??
- Staat hier nou Markelo ?
- (...) Ik ben douchen.)

Als dat maar goed gaat

Het jeugdjournaal bericht over een nieuw soort schoeisel, ontworpen en gemaakt door kinderen uit Zuid-Afrika. Twee studenten uit Delft, van het type ondernemer, hebben inmiddels een fabriekje geopend waarin deze zuivere waar gemaakt wordt.
Het zijn eigenlijke teenslippers, maar dan wat hipper. En een stuk duurder, want het goede doel moet gesteund. Maar sympathiek zijn ze, de plakkies. Het is dat mijn tenen geen stukken plastic ertussen verdragen, anders zou ik voor een paar gaan. Het jeugdjournaal ziet nog een ander bezwaar. De plakkies zijn helaas niet in kindermaten te koop.
Waarom de jongste laat horen dat hij een genetische mengeling van humor en taalgevoel is:
"Als dat maar geen floppie wordt."

Overijssel naar Europa

In het kader van de verkiezingen van aanstaande donderdag is het weer hoog tijd de genomineerden bekend te maken voor de nomen est omen bokaal.
Ik nomineer:

In de categorie Wat ben je met de vluchtelingen van plan?
Frans (LDP) en Wim (CDA) van de Camp en Hans Hekstra (CU/SGP)

In de categorie U zorgt toch wel voor een goed landbouwbeleid?
Cornelis (CDA) en Diederik (LDP) Visser, Betty de Boer (VVD), Joost van den Akker (VVD), Marloes Piepers (SP), en Joop Klomp (Solidara)

In de categorie Ambtelijke molens
Agnes, Jan, Vincent, Gerhard en Marlies Mulder (respectievelijk CDA, VVD, SP, D66 en Libertas)

In de categorie Veilig voor het water
Michiel Dijkman (CDA), Diederik van Dijk (CU/SGP) en Rob van Oeveren (Partij voor de Dieren)

In de categorie Je had ook gewoon een vak kunnen leren
Wim Kuiper (CDA), Betty de Boer (VVD), Evert-Jan Brouwer (CU/SGP)

In de categorie Eigen volk eerst
Ans van Zeeland (CDA), Björn van Roozendaal (D66), Floor Vreeswijk (Libertas)

In de categorie Niks geen soft gedoe meer
Ewout Deurwaarder (Groenlinks), Tineke Strik (Groenlinks), Bart Kruitwagen (Newropeans)

In de categorie Zou het wel goed komen met Europa?
Rein van Gisteren (SP), Marcel de Haas (CU/SGP)

Pimpen voor beginners

Kom, ik mail je de foto's wel even. Ik hoorde het mezelf zeggen. Mooi dat mijn mailbestand, of dat van haar, de bulk niet aankon. Dan maar even mijn weblog gebruikt. Wil je ook zo'n tas? Koop en pimp lekker je eigen kartonnegie!

Buitenkunst Rondeel

Die keer dat ik mijn laatste beker melk niet dronk
Het tafelkleed was geelbruin met rode strepen
De melk kletste in de granieten spoelbak
De weeë geur die ik niet meer zou proeven
Die keer dat ik mijn laatste beker melk niet dronk
Ik voelde dit nooit nooit meer en vulde me met verse lucht
De wind waaide repen vliegengordijn de keuken in
Die keer dat ik mijn laatste beker melk niet dronk

Nieuw woord (1)

Traypoolen

Om maar met de excuses in huis te vallen: Neem me niet kwalijk dat het eerste nieuwe woord in deze nieuwe reeks een engels woord is. Dat moet geen gewoonte worden.

De rij voor de afruimband van onze kantine, pardon ons bedrijfsrestaurant, is regelmatig lang en langzaam. Een prima plek om te netwerken, maar dat heb je net al met de collega's gedaan je ook nu nog om je heen hebt. Vanmiddag bood een collega aan te traypoolen. Hij wipte zijn klokhuis over op mijn lege sushibakje, stapelde zijn drinkbeker in mijn lege en schoof het ene dienblad onder het andere. Een aardige aap kwam nog uit zijn mouw: "Loop jij maar door, ik doe het wel."
En weg was ik, de rij langs, twee minuten (minstens!) eerder achter het bureau.

Drie biggetjes

De jeugdherberg heet geen jeugdherberg meer. De herbergvader en -moeder zijn vervangen door hulpvaardige twintigers met ludieke t-shirts en luide muziek. De reclamekaarten zijn gratis en voor een luttel bedrag mag je internetten of pool spelen. De doelgroep lijkt nog min of meer dezelfde: de reiziger op de bonnefooi, die niet vies is van een wat goedkopere overnachting, en die niet opkijkt van een toilet op de gang.

Ons hostel heet (in goed Duits) Three little pigs. Een voormalig klooster wordt voor twee nachten ons huis. Een vierpersoons kamer, toe maar! We vallen blijkbaar nog in de doelgroep. Een onderkomen voor jongeren und jung gebliebenen. Dan moet je niet vragen of de muziek wat zachter mag, zodat je de uitleg van de Mr. Fawlty ter stede kunt verstaan.

De lakens zijn helder wit en krakend gesteven. Het sanitair ouderwets spic & span. Toch knaagt een veertig-plus knaagje. Zitten de echte jongeren wel te wachten de gang te delen met lui die de val van de Muur met eigen ogen hebben aanschouwd? Die hen met 'Sie' aanspreken, omdat ze dat zo op school geleerd hebben? Die vouwen in het gezicht hebben, vlak na het opstaan in ieder geval, en die al voor het middernachtelijk uur te bed gaan?

's Nacht rommelt het onder onze kamers. Zijn het de socialisten, waar de jongste zo bang voor is, reden waarom hij niet met z'n hoofd bij de deur wilde liggen? Voor onweer is de lucht te helder. Containers, besluit ik weer inslapend, de vuilcontainers worden aan de weg gezet.

De ochtend brengt de waarheid aan het licht. Een grote groep Duitsers is 's nachts aangekomen. Niet met rugzakken, zoals wij. Met rolkoffers.

(Als ik 20 jaar jonger was geweest had ik de naam van de dichter (is het Pfeifer??) me kunnen herinneren en het gedicht dat ik laatst las. Over iemand die wilde genieten van een oude stad en er voorzichtige voetstappen wilde achterlaten, maar helaas: rolkoffer rolkoffer rolkoffer. Of zoiets, want ik heb het niet onthouden.)

Sokken van plezier

Hij staat in het blaadje voor NS-medewerkers, de Koppeling. Met 'mijn' sokken. Hoe koel is dat?
Mij stuurde hij al een lief bedankkaartje, en nu krijg ik dit onder ogen gespeeld. Op sommige dagen is de wereld zo mooi.

Dat is nog eens tijd doden

De tiende trein in minder dan tien dagen maakt opeens misselijk. De jongste heeft de afvalzak extra gevuld. De oudste houdt de boel binnen door de horizon geen moment met de ogen los te laten. Het eindstation wordt opgelucht bereikt. We zijn in Zagreb.

Nog één dagje toerist spelen en dan in de nachttrein naar huis. Voor het eerst deze vakantie voelen we de regen. We zijn een beetje brak en Zagreb op zondag, hmm, het bruist niet echt. We eten wat, maar plannen maken lukt niet. Rondlopen stuit op weerstand. De jeugd wil pretpark of slapen. Beide mogelijkheden zijn niet voorradig en het begrip daarvoor is al helemaal afwezig. Dan oppert een ouder de mogelijkheid van de bioscoop. Da's een idee!

De eerste wordt net verbouwd. De tweede blijkt een filmhuis en voorlopig nog niet open. Naar de derde is het zoeken. We zien ondertussen toch nog het oude centrum. Een modern gebouw met een Engels sprekende medewerker heet ons welkom. We kunnen nog net in de film van half vier vallen. Niet nagesynchroniseerd. In het pikkedonker stommelen we naar rij 11.

In een stoffige pluchen Kroatische zaal komen we alle vier weer tot leven. Na anderhalf uur zijn de gelederen weer gesloten. Zo eensgezind zijn we zelden, en dat buiten we uit. We praten nog lang na. De sfeer blijft uitstekend. Nog 'ns en nog 'ns checken we het bij elkaar. Vond jij ook dat..? Ja. Heb jij ooit ...? Nee.

We blijven het eens. Dit is wel de grootste butfilm die er is.

Lampje

In mij woont een Florence Nightingale. Ze bewoont niet een heel groot deel van mijn hart, hoofd en handen, maar op sommige dagen is ze bijzonder actief. Dan zet ik, over straat lopend, gevallen fietsen overeind. Ik tik op een autoruitje en wijs de bestuurder op zijn centuur die tussen de portier uitpiept. Ik grijp naar een peuter die de stoep afholt, net iets eerder dan de ook alerte moeder. Zoekende mensen wijs ik de weg, nog voor ze wie dan ook een vraag hebben kunnen stellen. Op zulke dagen word ik erg moe van mezelf.

Ik zit naast een jong meisje in de trein. Veel sieraden voor een tiener, een schooltas vol boeken, een schrift open en pen in de aanslag. Een geschiedenisboek houdt ze als een zangboek voor zich. Verschil tussen horigen en edelen? Ze schrijft met grote ronde letters. Ik kan in haar boek kijken en zie in drie duidelijke punten de verschillen aangeduid. Maakt ze een samenvatting? Dat kan handiger.
Kon je als horige ooit land verwerven? De ronde letters zijn uitstekend leesbaar. Het boek ook, en dus het antwoord op haar vraag. Vindt ze het echt zo ingewikkeld? Kan ze dan niet beter de antwoorden noteren, in plaats van de vragen?

Florence Nightingale wordt wakker. Zal ik je even overhoren? Het bereikt mijn lippen net niet. Want ondertussen valt een kwartje. De jonge vrouw naast me maakt een overhoring. Ze is een juf.

Schrijf je nog wel tussen al dat breien door?

Eigenlijk niet, nee. Maar mijn grootste fan zou me een seintje geven als ik op haar hier ga lijken.

Kastje 185

'Ik heb maat 43'.

Inmiddels ben ik het al gewend, de treinconducteurs die commentaar geven op mijn breien. Vorige week nog iemand die geheel verbaasd was over mijn bamboe breinaaldjes (zijn woord: satéprikkers). Ik praat meestal een beetje mee en beloof natuurlijk grif om een paar sokken voor hen te breien.

'Ik zit hier wel vaker, kom over een week maar eens kijken of het af is.'

Gisteren was iets anders. De vrolijke conducteur, een midden vijftiger met rode muts, hippe bril en de nodige oorbellen, kwam met een heel verhalen over onderdelen van het uniform (jawel, de sokken), die niet meer verkrijgaar zijn. Dat hij zweetvoeten heeft en dat ik een bonnetje bij de sokken moet doen, en dat ik dan mijn geld terug krijg. Even later bracht hij zijn werkadres.

'Heeft u ook nog een naam?'

'Kastje 185.'

Zijn collega noemde hem Tom. Zelf zei hij meestal sukkel genoemd te worden. Toen vond ik dat de humor lang genoeg aan hem had gekleefd en deed ik zelf maar een duit in het zakje.

'Een sukkel? Dat ben ik, als ik straks met twee linkersokken aan kom zetten.'

Hij was even stil, en vroeg verbaasd:

'Maakt dat uit dan?'

Vanmorgen heb ik donkerblauw breigaren gekocht.

De wereld van de fictie

Een smoes is een verachtelijk ding. Te makkelijk, vaak doorzichtig en au fond achterbaks. De leugen om bestwil verdient wel punten. Deze mag doorzichtig zijn, en zo niet, heeft de kwaliteit die, zowel gebruiker als de aangesprokene, tevreden stelt. De Spanjaarden zeggen ook met zoveel – vrij vertaalde – woorden: “Ach, waar gebeurd is het misschien niet, maar ’t is een goed verhaal.

Soms zijn er momenten dat de waarheid ondanks alles de beste is. Zo bestaat er in de wereld van de betaalde arbeid naast het reguliere verlof de mogelijkheid geoorloofd afwezig te zijn als gevolg van bevallen, grote mantelzorgen, verhuizen, studie, divers lief&leed, pappa-/mammadagen en soorten bijzonder verlof waar ik nog niet op gestuit ben. Tel daar nog de arbeidsduurverkorting en de hier en daar gebezigde compensatieuren op, en het zou toch niet nodig hoeven zijn vaker bij het betaalde werk weg te blijven.

Behalve een dag als vandaag. Die vraagt om recht voor z’n raap.
“Zeg, ik kom vandaag niet.”
“Scheelt er aan?”
“Ik heb een goed boek.”

Steeds asocialer

In de week dat Sire een campagne start die ons erop opmerkzaam moet maken dat we met z'n allen steeds asocialer worden, overkwam me het volgende. Ik ben er de hele dag naar van geweest. Vooral omdat ik vermoed dat de mijnheer in de blauwe jas meende in de geest van de campagne te handelen.

Een volle trein nadert station Utrecht. Een achttal mensen dat het laatste kwartier op het balkon heeft moeten doorbrengen maakt zich klaar om uit te stappen. Een magere veertiger, in een blauwe gewatteerde jas wijst naar een krant op de vloer.
'Je laat wat achter, joh.'
Hij richt zich tot een bleke slungel van een jaar of achttien, met de dopjes van zijn I-pod stevig in zijn oren.
De veertiger knipt met zijn vingers vlak voor het gezicht van de jongeman.
'Hé, die krant! Je gooit 'm zo achter je neer.'
De jongen haalt vriendelijk kijkend een dopje uit zijn oor.
'Doe je dat thuis ook, zo je rommel achter je aan laten slingeren?'
De jongen snapt nu zo te zien dat het om de krant gaat. De trein remt. We waggelen wat op onze benen.
De jongen antwoordt, naar ik vermoed naar waarheid.
'Uh ... ja'.

(Het verhaal had nog alle kanten op kunnen gaan. Menig schrijver ziet voer voor menig plot. De waarheid is altijd bizarder dan het meest extreme verhaal, zegt mijn schrijfjuf.)

De trein is tot stilstand gekomen. De deuren zijn open. De veertiger beweegt zich achter de jongeman naar buiten. Tegen zijn achterhoofd geeft hij zijn laatste feedback.
'Dan wordt het tijd dat jij een nekschot krijgt.'

Steekje los

Een digibeet zou ik mezelf niet willen noemen. Toch heb ik op het gebied van e-commerce nog wel wat te leren, getuige onderstaande acties.

A. Een Amerikaans breitijdschrift heeft precies dat patroon dat ik NU wil gaan breien. Online bestellen kan helaas niet omdat ik buiten de USA en Canada woon. Flauw zeg. Troostvoer moet worden gezocht. Nog wel even gemaild naar de firma: waarom mag ik jullie product niet in Europa krijgen?

B. Een Nederlandse breiwinkel online. Een knot dikke breiwol met 3 mm bamboenaaldjes wil ik ook wel. Prima troostvoer. Klikkerdeklik. De bevestigingsmail komt binnen. Zodra u het geld overgemaakt heeft, krijgt u de bestelling. Hmm, toch wel duur voor één bol en vijf naaldjes. Weet je wat? Ik maak niks over, dan sturen ze me ook niks. De behoefte aan troostvoer mag elders gevonden.

C. Een Britse boekwinkel online. Prachtige sokkenpatronen voor een koopje in een glossy boek. Ik val ook voor een tikje duur maar nog mooier boek met nog mooiere patronen. Klikkerdeklik. On its way. So far so good.

D. Dan krijg ik een mail van de Nederlandse breiwinkel. Wij zagen uw bestelling, maar wij kunnen niet zien of u al betaald heeft. In goed vertrouwen hebben wij het vandaag naar u op de post gedaan. O jee. Nou, betalen dan maar. Met zo’n doosje terug naar het postkantoor is ook zo’n gedoe.

E. Dan een mail uit de VS over het breitijdschrift. We maken graag voor u een uitzondering. Kom maar op met je gegevens, en wij sturen het graag naar je toe. Vandaag nog! Wat een vriendelijkheid, wie kan dat weigeren?

De dikke knot wol is inmiddels binnen. De boeken verwacht ik morgen; het tijdschrift volgende week.

Rozen verwelken

Iets, of iemand, of Iemand, of iets dat we toeval willen noemen schudt aan het leven om ons heen. We horen van relaties die geknapt zijn. Zij die beter leken zijn toch best wel ziek. De best wel zieke is het opeens heel erg.

Ik strijk de was, brei een sok, en spoor aan tot het leren van frans. Ondertussen eet ik met koekjes de donkere gedachten zwart.

We doen het met de laconiciteit van de liefde van het leven, als hij met de tondeuse 20 vierkante centimeter tot op de hoofdhuid afscheert.

We doen het met de rozen en de tulpen, afgedankt omdat hun mooiste tijd geweest is en het bloemenwater zo onwelriekend is geworden. Op weg naar de groene bak liggen ze in een mandje in de tuin. Ze lachen ons nog weken toe.

De zelfkietel

Wilskracht schijnt na zes weken wel op te zijn. Dus stoppen met roken, of andere verslavingen aan de wilgen hangen kan niet op wilskracht. Zeggen ze. Nieuwe gewoontjes laten sluipen in je dagelijks leven en je wordt vanzelf een bezitter van schone longen / nuchter van de ochtend tot de avond / slank en woest aantrekkelijk.

Ik voeg er nog een leefregel aan toe. Beloon jezelf voor goed gedrag. Dus ben ik een week braaf met de calorieën, beweeg ik wat extra en houd ik van mezelf? Hup, naar de kralenwinkel om een bedel te kopen. Maar ik doe het fout. Ik beloon niet mijn goede gedrag, ik beloon die suffe kilo's vet die me van het lijf vallen.

So be it. Ik draag ze met trots!

Maar hoe zit het met het aanpassingsvermogen?

De werkzaamheden worden goed tot zeer goed beoordeeld op de punten:

ambitie, creativiteit, leervermogen.

Op de volgende competenties is voldoende gescoord:

beheersing operaties, resultaatgerichtheid, informatieanalyse .

Op de volgende competenties is positieve ontwikkeling mogelijk:

accuratesse, innovativiteit, kostenbewust handelen.

Sociaal en toch alleen

Asociaal ben je zeker niet. Benen op de bank, daar doe je niet aan. Je sodemietert je plankje niet in de stoel van de voorzitter, maar vleit het terug in de daartoe bestemde gleuf. Je zwijgt in een stiltecoupé en gebruikt de prullenbak waar deze voor bedoeld is. Je ergert je een rotje aan mensen die de stoel naast zich invaseren met jassen, sjaals, tassen, laptops en dan als de vermoorde onschuld omstandig en zuchtend de plek weer vrij maken.

Toch zit je het liefst alleen op een tweezitsbankje.

Hoe dit zo lang mogelijk vol te houden zonder te morrelen aan je waarden en normen? Tien tips voor het moment suprème: tijdens de binnenkomst van de medepassagiers. Met drie of vier tegelijkertijd actief is jouw buurstoel één van de laatste die bezet gaat worden.

1. Zit je links, sla dan je linkerbeen over je rechterbeen. Zit je rechts, dan rechts over links. Het hoge been hangt met de voet voor de lege stoel.

2. Hou je jas aan.

3. Doe de tussenleuning naar beneden en laat je elleboog vijf centimeter over de lege stoel hangen.

4. Eet.

5. Brei.

6. Heb overgewicht.

7. Doe druk met stapel papier en pen. Mompel zichtbaar (maar onhoorbaar - zie boven).

8. Ga niet aan het raam zitten, maar neem de stoel aan het middenpad.

9. Rek je langzaam en geconcentreerd uit.

10. Vermijd oogcontact.

En wanneer iemand naast je neer ploft, kijk je vriendelijk opzij en groet een bij het tijdstip van de dag passende groet. Wanneer iemand vraagt "mag ik hier zitten?", kijk je verbaasd op en met een glimlach antwoord je "natuurlijk!".

Over Steken (1)

In laarzen pas ik dan wel niet, maar dat wil niet zeggen dat mijn onderbenen versiering moeten ontberen. Ik kocht twee bolletjes puur synthetische garen, gewoon omdat ik de jongen achter de stand sympathiek vond, en de kleur oranjegoud wel aardig. Thuis bleek het een vrij lelijke pluizige draad. Maar in een experimenteerfase mag er veel.

Dus zie hier, met behulp van de rondbreinaald: de beenwarmer.

Virus

Ik ben besmet en niet zo'n beetje. "Leuk om over te schrijven", en dus naar de Handwerkbeurs. Mooi niet dus. Portemonnee schoon leeg; voor minstens acht projecten garen* in huis.

Het eerste project is af. Een sjaal. Door mij nu genoemd de lisdodde, naar de vorm van het frummeltje tussen de breidraadjes.

*Ik zeg geen wol meer. Of netjes katoen, als het geen wol maar katoen is. Nee, net als de andere zieken gebruik ik vanaf heden het woord garen.

Ulrike

Het moet liefde zijn geweest. Of verliefdheid. Totaal bevangen (is dat een germanisme? dat zou passend zijn) was ik van haar. Ze was uit hetzelfde geboortejaar als mijn moeder, maar ik vond haar hipper dan zelfs mijn hipste jongste tante. Ze streed voor een goede zaak, zoveel begreep ik wel als er in de zitkuilen tussen de macramé-werkjes over gesproken werd. Op school lag de zaak genuanceerder, en ook het Journaal liet nare beelden zien. Ik was 12 jaar en ging voor de waarheid van sommige ooms en tantes. Mijn eveneens plotseling ontloken liefde voor het socialisme verblijdde zich in deze waarheid: het lonkend perspectief van een solidaire maatschappij. En wat was ze mooi.

Toen ging ze dood. In de gevangenis, waar ze zat voor moord. Ze had zichzelf opgehangen. Ja ja, zeiden de tantes.

Mag-ie afzwemmen??

In de trein tussen Amersfoort en Apeldoorn, in een mobiele telefoon, om even na zes uur.

"Echt waar?

Jongen wat geweldig!

Jongen wat goed.

Geweldig!

Wat goed jongetje.

Nou!

Goed, hoor!

Jongen, toch.

Knap, hoor.

Wat goed van je!

..... "

Alles uitschrijven zou niet meer geloofwaardig zijn, maar geloof me, dit ging twee minuten nog zo door. Een vrolijke kwettertje klonk aan de andere kant, maar hij kwam er nauwelijks tussendoor. De moeder - het moet de moeder zijn geweest - klonk heel lief en heel blij. En zeer trots. En zeer hard.

Nu maar raden wat haar kind zo goed gedaan heeft. Balen dat ik niet zoveel lef had als de man in de Bugatti-reclame.

Geestreizen

Waar gebeurd, overdag:
* Op het station springt iemand nog net op tijd de tram in.
* Ik toon drie collega's mijn kleurenwaaier.
* Ik mail een foto van mezelf naar een journaliste. Natuurlijk door Jeroen genomen, deze foto.
* In Parijs, alweer anderhalf jaar geleden, bedachten man, zonen en ik een metrospel. We hebben het er nog bijna wekelijks over.
* We zijn over de vakantie aan het brainstormen: interrail is één van de opties.
* Diep in gedachten zit ik met twee collega's over een schema gebogen. Ik schrik me wezenloos van een deur die open gaat. De collega naast me troost me door over mijn arm te strijken.

Dit maakt mijn geest er 's nachts van:
Met man en kinderen ben ik in een stad met een nieuw stukje metro. 't Is een klein rondje, waar bijna constant een metro aan het perron verschijnt. Op de wegwijsborden is het rondje het mooiste turquoise dat ik ooit gezien heb. Drie van ons nemen een trein, nummer vier de trein er net achter. Zaak is op een perron een tableau vivant te vormen, dat gefotografeerd wordt door ons zelf. Degene in de achtervolging moet dit zien en op het juiste station uitstappen. Ik voel een heerlijke spanning als ik nonchalant sta te poseren tegen een ondergrondse pilaar. Dan ga ik naast een zwerver zitten die zich als een kopjes gevende poes tegen mijn bovenarm vlijt.
Nog net op tijd springt Jeroen de trein uit. Hè? Hij nam toch de foto?

Tauwtrekken

De firma Tauw zoekt nieuwe medewerkers. Naarstig, zo maken zij de indruk. Op mijn werkadres kwam deze "reclame" binnen. Tauw weet niet of ik een mevrouw of een mijnheer ben, maar het maakt niet uit: ik word van harte uitgenodigd om bij hen te komen werken.

Ze zijn - zo blijkt uit de flyer - nu een zeer dun mevrouwtje. Zestig centimeter meet haar tailleomtrek. Da's in broekentermen nog geen 24 inch wijdte, kledingmaat 32. Da's bijzonder weinig. Dit poppevrouwtje zoekt versterking!

Ik wil natuurlijk helemaal niet uitdijen. Hallo, ik ben net de nodige centimeters kwijt. Stralend op weg naar dat gezonde gewicht, met bijbehorende taille van een inch of 30, kledingmaatje 40. Maak me gek!

Tamelijk brutaal ook, om bij één van de opdrachtgevers te flyeren. Dan opteer ik liever voor de persoonlijke afspraak in een onpersoonlijk snelwegrestaurant.

Erger dan dit alles is het 'cadeautje' dat in de envelop meegestuurd wordt. Een rolmaatje. Alsof dat ons over de streep gaat helpen. 22 gram plastic. Hoeveel lui zijn benaderd? Tweeduizend? Als het nog meer is wil ik het niet weten. Da's 44 kilo afval.

Welke producten levert Tauw ook al weer. Waren dat geen milieueffectbeoordelingen?

Verandaleed

Ik was terecht bezorgd dat het niet zo goed met hen gaat.

Klemtoon

Sint schonk het huishouden een scheurkalender. Die van Onze Taal. Elke dag een taalpuzzeltje, een wetenswaardigheid, ethomologisch of whatever, over leenwoorden of zo. Steevast ingeleid door een vraag op de voorkant van het blaadje, onder de datum.

Laatst ging het over vreemde klemtonen. De portee weet ik niet meer, maar de volgende anecdote kwam weer boven.

Ik studeerde in Amsterdam. Op de dag van mijn afstuderen werd de OV-studentjaarkaart afgekondigd; ik deed het nog met strippenkaarten. Daar deden we zeer zuinig mee. Met plakbandjes werd de levensduur verlengd. Een controle zou het niet overleven, maar een chauffeur wilde wel eens missen dat hij op plakband in plaats van op papier stempelde, en dan veegden we de stempel er weer netjes af. Klaar voor de volgende keer.

In tram 1 was het, vermoed ik, dat ik een keer buiten het centrum kwam en niet de gebruikelijke twee, maar zelfs drie strippen af moest stempelen. Mijn strippenkaart had geen plakband, ook dat nog. Het Hoofddorpplein was de zonegrens en ik moest een paar haltes verder. Grijs rijden dan maar, met een stripje te weinig.

Helaas, controle.

Ik besloot in een moedige bui de vermoorde onschuld te spelen. Ongetwijfeld ingegeven door monetaire paniek. Waar zou ik in vredesnaam een boete van moeten betalen?

"Echt waar, de zonegrens al gepasseerd? Hoofddorpplein, zegt u? Ik ken Amsterdam helemaal niet. Ik moet naar het Surinameplein, ik dacht dat daar de grens wel lag."

De controleur liet me er mee weg komen, en draaide zich naar de volgende inzittende. Een man achter mij merkte op, voor mij én de controleur hoorbaar:

"Als je Amsterdam niet kent dan zeg je SuriNAmeplein en niet SurinamePLEIN."

Afmaken

Ik ben de Koningin van het Idee, de Heerseres van het Enthousiast Beginnen, minder vaak maar toch ook wel de Presidente van het Doorzetten. Edoch (u voelde hem aankomen, de maar, vandaar dat ik dacht, kom, we gooien er een edoch achteraan) de zoldertrap, de ruimte naast het echtelijk bed, de zolder (vooral de zolder), en mijn arme hoofd: alle plekken lijden onder de Almachtige van het Niet-Afmaken.

Ik houd van mezelf (dat moet van de cursussen), maar wel jammer is dat er een heleboel nooit af komt. Hoe geniaal genietbaar al mijn nieuwe ideeën en onaffe verrichtingen ook zijn.

Daarom, met enige trots, aan u gepresenteerd:

Het alweer derde breiwerk, door mijzelve in elkaar geháákt (de koe heeft de haas gevangen).

(Getoond door een model dat ik beloofd heb dat anoniem mag blijven).

Ontwerper gezocht

Ik ken iemand die met een spijkerbroek aan, in haar laarzen past. Let wel: ook de spijkerbroekpijpen passen in de laarzen. Zo mooi. Als ik koffie uit de automaat haal, dan hoop ik dat ze voor me staat, dan kan ik even jaloersig zuchten.
Het woord shopruiming zou verboden moeten worden, maar de fikse kortingen in de kleding- en schoenenwinkels zijn natuurlijk aangenaam. Zeker nu ik weer in de normale winkels mag komen. Na 80 pakjes boter kwijt te zijn geraakt, me dunkt, mag ik weer helemaal los. Dus vooruit met de geit, waarom niet eens een paar laarzen geprobeerd?
De weegschaal mag vriendelijk voor me zijn, en de blikken van de schoenenwinkeldame beleefd neutraal, in mij stormde de teleurstelling en de woede toen de ritsen van alle soorten en maten nog geen decimeter omhoog konden worden getrokken. Woedend op wie? Op de eigenaresse van een paar voetbalkuiten? Op poppemodemakers die in de opruiming alleen nog jurkjes maat 34 en 36 in de schappen hebben hangen? Of op mezelf, omdat ik zo onnozel was te denken dat ik na 30 jaar een paar laarzen zou passen?

Gelukkig ben ik niet zo dat ik gelijk ook niet meer in die rokjes durf, met een maillot of panty eronder. Bijna durf dan. Ik durf het nog steeds bijna.
Ik heb zelfs een idee voor een panty: een vrolijk kleurtje met een geinige applicatie. Een ballon, op de kuit.

Nog 217 nachtjes slapen

Je kunt geen ex-collega in de stad tegenkomen, of er wordt gevraagd 'wanneer je nu eindelijk weer eens je blog gaat bijhouden'. Het was even stil hier. Maar de voornemens zijn er, luid en duidelijk. En eenmaal uitgesproken, heeft elk voornemen 10x meer slagingskans, zo leerde ik onlangs.
Daarom hier
de belofte / het voornemen / de wens / de opgave / de voorpret
om me vaker tot mijn 34 dagelijkse bezoekers te richten.

Immers, nog 217 nachtjes slapen en dan begint de opleiding. En dit jaar ga ik meedoen!

Zomaar aardig

Ik mag een dagje naar Rotterdam met mezelf. Lui rijd ik in de auto naar het treinstation. De man op de fiets draagt muts, sjaal en handschoenen. Ik stop ruim voor de haaientanden. De man zoekt mijn blik en steekt, breed glimlachend, een forse duim omhoog.

Kijk, dan kan mijn dag niet meer stuk.

Een Act of random kindness heet zoiets in het engels. Ik leef ervoor. Gewoon aardig zijn. Wie goed doet, goed ontmoet: het wordt steeds vaker mijn overtuiging.

Ik kan volledig los gaan bij het hier al vaker gepresenteerde fenomeen postcrossing. Als Willemijn heb ik tot vandaag 780 kaarten verstuurd. Hoe gaat het in z'n werk? Ik ben ingelogd, heb ooit een profiel aangemaakt en dan krijg ik een adres. Van zomaar iemand op de wereld die zich ook als postcrosser heeft aangemeld. Ik lees zijn of haar profiel, zoek een passende kaart uit, en loop naar de brievenbus. Als mijn kaart gemeld is, gaat vervolgens mijn adres 'de bak in', en krijgt persoon C het verzoek mij een kaart te sturen. Die leest mijn profiel, zoekt een passende kaart uit, loopt naar de brievenbus, enzovoort ... Ik heb ondertussen weer een nieuwe kaart onderweg.

(Sterker nog, het systeem beloont de trouwe crosser. Voor elke 50 kaarten die verzonden zijn, mag er eentje meer onderweg zijn. Ik heb er nu 23 op weg naar onbekenden. Het begint een tikje uit de hand te lopen :-))

Bijna elke dag ligt er een kaart, of meer, op mij te wachten. Het is helemaal super. Vooral als het een lezende vrouw is, of een andere kaart waar ik om moet glimlachen of schateren of anderszins door bewogen wordt. Versturen is zo mogelijk nog leuker.

Vanmorgen deed ik het nog:

- Twee vuurtorens (in envelop dit maal) aan een vrouw uit Duitsland. Het zijn kaarten die ik al eerder van anderen ontvangen heb. Maar vuurtorens spaar ik niet, en zij is er vast reuze blij mee.

- Stilleven met aardappels in gele bak in een vrouw uit Letland. Van Gogh zit in haar rijtje favoriete schilders.

- Gratis kunstkaart die ik ooit in Amersfoort bij een tentoonstelling kreeg aan een man uit Kroatië. De kaart is niet heel fraai, maar de postzegels wel. En die spaart hij.

Over postzegels gesproken. Ik heb een goedkoop adresje ontdekt. Via internet bestel ik postzegels uit het guldentijdperk. Nog altijd geldig en voor de verzamelaar om van te likkebaarden.

P.S. De vogels schijnen water te willen. Ik heb een bord met warm water op de tuintafel gezet. Een ijzeren gevlochten onderzetter op het bord, anders gaan ze zwemmen in het water. Zomaar aardig.
P.P.S. Zojuist knalt een vogeltje tegen de ruit.

Verloren voorwerp

*Wie verloor een paarse armband?*
*armband paars trein Utrecht*
*armband gevonden trein wie kwijt*
*tram armband magneetsluiting paars*
*ik heb nu al zo'n medelijden met de bijpassende ketting*
*maandag cadeau vriendin in ov gevonden*

Wat u ook googlede: u kwam hier terecht. Dank voor het vinden! Mag ik 'm terug, please?

Over Uit (3)

We staan een tijdje op de paars beklede trap te wachten. "Er wordt nog gerepeteerd" verstaan we van de onduidelijke omroeper. Huh? Wij kwamen toch voor de openbare repetitie? Dan dringen wij samen met de stokken, rollators en gehoorapparaten naar binnen.
De ijzeren kruk met een blauw velours kussentje, op drie poten, staat al voor hem klaar. Het orkest stemt als komt er een echt concert. Daar is hij, in een blauwe polo op een kostuumbroek, in glimmend gepoetste schoenen. Een prettige stilte daalt in het orkest neer.
Zijn bewegingen zijn bruusk. Zonder baton maakt hij duidelijk wat hij van de topmusici verwacht. Hij bast tegen beroeps de opdrachten die ze vast ook aan hun eigen leerlingen geven. "Not square! Vocalize. Discuss it with yourself." Zijn accent is moddervet. Vooral de eerste violisten moeten het ontgelden. Hij komt zelfs tussen de troepen in staan om een, voor ons op de tribune, onverstaanbare aanwijzing te geven.
Een paar keer blikt hij achterom, woest, de zaal in. We zijn niet voor onze lol naar het Gergiev festival gekomen. "Every sound from the audience I consider a personal insult." meen ik hem te horen denken.
Er wordt straf en geconcentreerd doorgespeeld. Mahler glanst.
Geen compliment komt over zijn lippen. Zijn handen doen het echte dirigentenwerk. Zijn linkerhand heeft nog een extra taak, die moet zijn haren op de plek houden.
Ergens in de houtsectie wordt een kopje omgestoten. Het porselein stuitert over de houten vloer. Vier, vijf mensen verstijven en blikken ongerust naar de meester.
Toch nog onverwacht is het afgelopen. De fans schieten op de dirigent af. Hij neemt nog even de tijd om over het hele orkest heen een duim op te steken naar één van de tuba-spelers. De forse man krijgt acuut een rood hoofd, en lacht een voorzichtige lach. Zijn buurman klopt hem op de schouder.

Op de zeepkist (14)

Het lezen van drie boeken tegelijk

Probeer dit eens: niet één enkel boek. Niet zo nu en dan het ene, en dan weer eens het andere boek. Nee, echt drie boeken naast je op de bank. En lezen. Een stukje uit boek A, dan uit B, en vervolgens uit C, dan weer A, B, en terug bij C. Enzovoort.

Hoe gaat het in z'n werk?
Drie boeken naast je op de bank, in de hangmat, naast het kussen. Echt vlakbij.
Bedenk van tevoren op welk moment je van boek wisselt. Je kunt de eierwerkker zetten, na een aantal pagina's van boek ruilen, of je besluit dat een hoofdstukeinde het moment is dat je het boek terzijde legt. De lol zit 'm wel in het snel wisselen. In een uurtje moeten zeker alle boeken tweemaal door je handen zijn gegaan. Ook weer niet te streng zijn. We zitten niet te wachten op cliffhanges om de cliffhangers, of om boeken wiens verhalen niet goed gelezen worden omdat dat éne boek alleen maar trekt. Dan lekker even wat langer in dat ene boek blijven hangen.

Waarom zou je dat doen? Talloze redenen, waar uit een greep:
a) Je kunt niet kiezen welk boek eerst te lezen.
b) Je staat al een tijdje stil, op het leesfront, en wil nu eindelijk wel weer eens pagina's maken.
c) Dat saaie boek moet nu toch echt uit.
d) Een boek met losse verhalen, portretten of columns leent zich niet voor achter elkaar consumeren.
e) De onrust in jezelf wordt bevredigd: je vergelijkt (onwillekeurig) bladspiegels, schrijfstijlen, hoofdpersonen.
f) Je raakt geïnspireerd om zelf te gaan schrijven. Boek één, boek twee, boek drie ... waarom zou boek vier niet van jezelf zijn?

Op dit moment triolees ik de roman Baby Storm van Wanda Reisel, een bundel necrologieën van Peter Brusse, en verhalen over vaders en zonen van Hugo Borst. Door de lengte van de hoofdstukken ideaal om snel te wisselen. De necrologieën (twee pagina's per stuk) laten zich niet aan de lopende band lezen. Die moeten 'geproefd'. De filosofische neigingen van Borst zijn te fraai om over heen te razen. Een pauze tussen de vaders is aangenaam. Reisel beschrijft een ontroerend kwetsbaar persoon in een prachtige absurdistisch decor, in aantrekkelijk korte hoofdstukken.
In een uur trekken zo'n 30 personen langs mijn geest. Ze lopen elkaar soms een beetje voor de voeten. Geregisseerde chaos. Helemaal 2009!

Nooit te oud (1)

Je kunt gezond en gelukkig 44 jaar worden, om dan tot de conclusie te komen dat jou nog nooit een goede bh is aangemeten. Dat geeft niks. Ik heb er achteraf geen nacht minder om geslapen. Ik heb ruim 25 jaar in gevallen rondgelopen die mij wel aanstonden. Ooit zei een mevrouw in zo'n hokje met gordijntje: "Deze staat u geweldig!" Ik had zo wie zo al vermeden in die vreselijke spiegel te kijken en kocht sindsdien dat merk. Ik blijk mezelf tekort te hebben gedaan.
De zus van de buurvrouw op het zangkoor bezit de chique lingeriezaak in de stad. U had al begrepen, als je een bh een bh noemt, en een onderbroek een onderbroek, dat ik daar nog nooit geweest was. Had ik zin in een lingerieparty? Ik verstond alleen party en zei ja.
Drie uur later was ik drie verrukkelijke bh's rijker en had ik kennis opgedaan, die ik hier graag deel. (Verrukkelijk moet ik even toelichten: ze zitten goddelijk.)

1) Om de ideale maat te bepalen is er een officieel rekensommetje met de borstomvang onder de borsten en de omvang op tepelhoogte als ingrediënten. De borstomvang onder de borsten is het belangrijkste. Een chique winkel zal deze dan ook alleen meten. Niet alleen omdat het niet zo prettig wordt gevonden door de gemiddelde klant dat over haar tepels ook nog een meetlint gaat. De cupmaat verschilt per type bh en wordt gevonden door veel te passen.
Tip: kijk daarbij ook in de spiegel(s).

2) Een bh steunt niet in de cups, niet via de bandjes, maar uitsluitend via de band onder de borst. Deze moet dan ook stevig en horizontaal waterpas zitten.
Tip: geloof de zus van de buurvrouw die uitlegt dat die kwabjes bóven de band onder de oksel 'gewoon bij de leeftijd' horen en dat werkelijk praktisch iedereen die heeft.

3) Weet wat je wilt. Wil je plat? Zo veel mogelijk laten zien? Een flinke borstspleet? Sporten? Katoen? Mag-ie zichtbaar zijn? Juist niet? Veel antwoorden leveren een advies op maat. En dus heel veel passen.
Tip: misschien wil je wel twee dingen.

4) Sluit een nieuwe bh altijd op het minst strakke haakje(s). Vergeet niet na verloop van (was)tijd een haakje op te schuiven.

5) Borsten moeten goed in de bh gelegd worden, hoe weinig of veel borst je ook hebt. Knip de bh vast en
a) buig naar voren en schud tot de cups lekker gevuld zijn of
b) grabbel - alsof je een cavia uit het zaagsel tilt - borst voor borst naar boven.

6) Koop een bh niet 'op de krimp'. Elke vrouw valt anders af, (en komt anders aan). Niet te zeggen is of dit - fors - in de bh-maat zal schelen.
Tip: probeer hoe dan ook de gedachte te vermijden dat we het hier over een paar klompen vet hebben.

7. Neem een t-shirt of truitje mee om over de bh's te passen.
Tip: neem dat kledingstuk mee dat niet mooi zit vanwege de ribbels op de rug. Als die zijn verdwenen heb je de perfecte bh gevonden.

8. Het venijn zit in de staart: bh's dienen met de hand gewassen te worden.
Tip: vraag om een waszakje en schrijf iets sneller af.

Steekje laten vallen

De plotseling doorgebroken breiwoede kent voorlopig nog geen einde. Een hesje, een wikkeltruitje, en nu dit leuke zomerdingetje: de panden en mouwen schieten van de pennen. Waarom heb ik dit 15 jaar lang eigenlijk niet meer gedaan? Omdat mijn drie mannen niets willen dragen dat meer warmte biedt dan een katoenen shirt? Dat heeft meegespeeld, zeker. Omdat ik het mooiste iets op maximaal pennen 3 vind, en omdat dat wel heel veel werk is? Ook een factor. Omdat obees en zelfgebreid niet heerlijk combineert? Dat zou een reden voor het weer opsteken van de hobby kunnen zijn.

Langzaam is het kwartje gevallen.

Ik ben een goede breier. Maffe steken, onduidelijke patronen, suffe garens: ik draai er mijn hand niet voor om. Maar al die lappen in elkaar zetten, naaien zeg maar ... zucht. Dat deed mijn moeder altijd.