Ingeburgerd

In het provinciestadje lijkt inburgering geen onderwerp. De mensen die op zaterdag over de markt lopen zijn wit en blond. De kaaskop zou hier uitgevonden kunnen zijn. De Vietnamese loempia is het meest exotische dat hier te koop is. De man die opduikt tussen de kraampjes valt op. Niet alleen door de kleur van zijn huid en haar. Ook zijn niet erg soepele tred en zijn bijna botsingen met klanten en koopwaar trekken de aandacht. Fysiek gebrek? Medicijngebruik? Dronken? De omstanders wijken uiteen en kijken hem na.De man in djellaba, zwaaiend met een rieten mand, kijkt terug. Een scheve lach trekt over zijn gezicht. Dan schalt zijn zware stem over het plein: "Ik ghou-ou-ou van Ghoooooolland!

(ingezonden voor ik@nrc.nl op 22 maart 2006)

Tikkie met verlossers

Jan Rot heeft de Matthäuspassion van Johann Sebastian Bach in het hedendaags Nederlands vertaald. "Hertaald" noemt Rot het. Ik ken het werk van Bach inmiddels zo goed dat ik door het boek bladerend alle nieuwe woorden, op muziek, tot me kan nemen. De uitgave is zoals je zoiets moet doen: het klavieruitreksel van Peters, waaruit al die koren hét zingen, maar nu met de Nederlandse tekst eronder.
Ik ben diep onder de indruk geraakt. Natuurlijk hoorde ik al mensen die fel tegen 'zoiets' zijn. Zangers die uitgenodigd waren om het werk uit te voeren weigeren hier en daar. In Trouw staat een complete en mooie recensie. Elders trof ik een zo ongenuanceerd schrijven, zelfs zonder dat er een noot gehoord was, dat ik die niet de eer gun hier aan te halen.
Ik ben zeer enthousiast. Dag prachtmens, rust nu zacht! voor 'Mein Jesu, gute nacht', het voelt gewoon goed. Wat voor mij scheelt is dat Cé, vriendin Marleen en ik in 1990 de melodieën al flink gebruikt hebben om andere tekst onder te zetten. Die heel wat wereldlijker waren dan waar Jan Rot voor zwicht. Zo werd het een-na-laatse koor een ode aan het bruidspaar: "Annette en Jan!" Het opferlamm werd genoten in Blaricum in 't Gooi en zo zaten er nog wel wat profaniteiten in.
Terug naar Rot. Oprecht vind ik het jammer dat de koralen, zoals hij zelf zegt, niet belijdend, maar leidend, zijn geworden. Hierdoor grijpt nummer 72 'Wenn ich einmaal soll scheiden' me nu niet naar de strot zoals Bach (via Bach het hogere?) dit bij elke uitvoering doet. Maar wat een vondsten, overal in het werk. Wozu dienet dieser Unrat? En waar is die onzin goed voor? Het bekt niet alleen goed, het zingt ook lekker weg.
Er is al een CD en binnenkort zijn er drie uitvoeringen in Den Haag. Ik ga snel proberen aan een kaartje te komen. Ai, op 11 april in Den Haag al uitverkocht.

Hartverwarmend

Op deze koude zaterdagmorgen rijd ik naar de stad. Ik ga op jacht naar een verjaarscadeau voor een speciale vriendin die wel wat bijzonders kan gebruiken. 't Sneeuwt en 't is ijzig koud. Ik mijd de markt en zoek in Praamstra een notitieblokje van plint uit. Zo, als ik verder niks vind ... dit is in ieder geval vast wat.
Dan via de deprimerende Lange B. naar de Nieuwstraat. Zizo is mijn doel. Een sieradenshop gerund door een stel superenthousiaste jonge meiden.
Een blingbling-mevrouw van middelbare leeftijd met hoogrood haar lijkt de winkel leeg te kopen. Ik sluip voorzichtig rond, op zoek naar dat ene speciale sieraad voor F. Al snel biedt het zich aan. Als een magneet word ik naar een vitrinekast bij de deur getrokken en inderdaad: bingo! Precies wat ik zoek. Ik besluit tot een ketting en een ring. Kan ze zelf nog eens terug komen voor de armband ;-)
Bij de kassa raak ik in gesprek met wat ik denk dat een van de eigenaren is. Ze is even enthousiast als ik over de aankoop en raakt niet uit-ingepakt. Nog een blaadje, daar een bloempje, strikje, allemaal even kunstig. Ik vertel dat ik ooit bij hen zo'n mooie glazen ring heb gekocht en voor ik het weet koop ik een glazen hanger uit dezelfde serie. En zij maar blij zijn. Over de lokatie van de winkel, over hun voorraad, over de klanten. Zelfs een rampverhaal over betaalde goederen die nooit zijn geleverd wordt verteld op een opgewekte 'wat we nou toch weer meemaakten'- toon. De levenslust is aanstekelijk. Dan zie ik nog een magnifiek kaartophangsysteem en - hopla - daar ook maar twee van gekocht. "Het is echt uw topdag!" Innig tevreden verlaat ik de winkel. Het komt wél goed met de mensheid.

P.S. Deze blog is niet voor het chagrijn. Het is dan ook met lakoniciteit dat hier vermeld zij dat de glazen hanger na twee dragen van het oogje gleed en in tientallen barrels op het marmoleum lag.

Ding dong. Ga je mee?

Ik heb dus helemaal niets te klagen. Integendeel. Elke dag bal hier. En nog gelukkig ook. Maar een mens wil wel eens fantaseren. Ook hardop. Wie mag er nu aanbellen en dat ik dan meega? Nou, deze mijnheren dus. Zonder omkijken zal ik er achter aan draven. En dan zéker twee dagen wegblijven.


(En kan een van jullie mij dan nog even helpen met het layouten van deze blog? J de P wat een gehannes met die plaatjes. Jullie hadden gezellig naast elkaar moeten gaan staan, stelletje ego's!)

Waarover spraken zij?

Op nagenoeg dezelfde plek als vijf weken geleden zat ik weer in Betty's. Nu met drie stuks familie. En weer was het eten overdadig en was het genieten van het ontbreken van elke vorm van rookgerei. En genoten van elkaars gezelschap natuurlijk. Selma John Miranda Rinie Walter Frans Mieke Ina Inge Gert Etienne Leny Walter Frans Marieke Nico Wil *) - over wie hebben we het níet gehad.

(foto: Gido)

*) Dit zijn de namen op de maanden april, mei en juni van onze verjaarskalender op het toilet in ons ouderlijk huis. Op verzoek lever ik de melodie er bij.

Winterkoninkjes

(foto: Jeroen)

Dat doet deze gewillige geest dus nooit: fruit of groente per vliegtuig laten komen. Het voelt dan ook als een echte zonde, deze aardbeien uit Ethiopië. Of all places! Excuses genoeg: Pelle vindt ze zó lekker, hij net beter, z'n grote broertje ziek op de bank en de lente lijkt zo ver weg...
Biologische kaas, kip, courgette en brood, vaderlandse appels en kaas: het voelt toch niet als voldoende boetedoening.

Drie min twee is raar

De voordelen van mijn call-a-car abonnement zijn talloze: meestal (gloed)nieuwe auto's, altijd schoon, volgetankt, geen onderhoud, geen gedoe. Vandaag trof ik een nadeel. Ik kreeg een automaat mee. Zo wie zo al uitermate ráár, zo'n ding. Maar omdat ik in een gestarte auto was gestapt kreeg ik toch met geen mogelijkheid later zelf het kreng weer draaiend..! Voor allen die het weten willen: je moet de rem ingetrapt houden en dan de contactsleutel draaien. En verzin een hobby voor je linkervoet.

Voorpret

Freeze! En opeens zag ik mezelf staan: vrouw van over de veertig met beide handen vol nat geel zand. Stralend op weg naar de voorruit van haar huurauto. De grijze ford stond midden op een open grasplek in een bos. Eromheen een paar handenvol mensen rondom andere auto's. Leek dit genoeg op pindakaas, wat ik in mijn handen had? Absurdistische scenes met auto's. De onze werd om op te eten. Marshmallows aan de antenne, dropjes parallel aan de ruitensproeiers.
En toen rondkarren over het gras, de vriendinnen voor één dag zoekend, die al klaar zaten op een picknickkleed. Ik zag mezelf rijden. Freeze!, nogmaals. Geluk.

Ik heb weer geboekt. Mensen, welk een voorpret.

Idee top. Uitvoering flop.

Want dan lijkt het me opeens een goed idee om de collega's te verrassen met een 'zomaar'-cadeautje. So far so good. Maar voor ik het weet sta ik op zondagmorgen te prutsen met plakband dat niet wil, inpakpapier dat te dik is en krullen die zich niet willen voegen naar mijn idee. Hoe vaak moet ik me nog realiseren dat ik op deze wereld van de ideeën ben, inclusief van de ideeën over hoe iets moet gebeuren, maar dat ik het NIET zelf moet gaan doen?

Postcrossen met the land of the brave and free

Na een half jaar postcrossen heb ik uit deze staten van de USA kaarten gekregen. In de onderste kaart is te zien naar welke staten ik kaarten heb gestuurd. Zo blijft het nog een beetje leuk als er (weer!) een kaart uit of naar de VS van A komt of gaat.
Wordt geupdate over een half jaar.

Nederland is niet vol

Domburg

22 februari 2006

(vlieger buiten beeld)

Balsem voor de ziel: scratchen in Leiden

Duizendzestig koorzangers, een stuk of 150 orkestleden en 's avonds nog 700 stuks publiek. De Pieterskerk heeft het weer geweten. Mozart dit jaar. Krönungsmesse en Requiem. En voor mij (deels) een echte scratch: de Krönungsmesse heb ik van blad moeten zingen, want oefenen was er niet van gekomen. Het was weer groots.

Nieuwe normen en waarden

Geheel in stijl met de sfeer van de hotelkamer meende ik in het nachtkastje wel een bijbel aan te zullen treffen. Maar nee. Geen bijbel. Wat wel? liet ik mijn kinderen raden. De Koran! riepen ze allebei. 2006. Ook nee. Wat wel? Beetje 1970, in Leiden: twee condooms (aardbei en banaan) en een klompje hash.

Shot moderne kunst op zondag

Op deze natte sneeuwerige zondagmiddag had ik behoefte aan een dot tijd- en ruimteloze cultuur. Het museum voor moderne kunst in Arnhem had ik nog nooit met een bezoekje vereerd. Ik trof een mooi en fris gebouw, met de Toorop's die ik wist aan te treffen en een hele aardige tentoonstelling van werken van Johan van Hell. Johan van Hell had een voorliefde voor het leven van de straat. Zijn doeken worden bevolkt door straatmuzikanten, mattenkloppende vrouwen, visboeren. Het zijn schilderijen die een uitspraak doen over de maatschappij, waarin met name in de crisisjaren de gewone mensen het niet makkelijk hadden. In zijn werk zit veel humor en het balanceert op de rand van tristesse en optimisme. Overigens was Van Hell naast kunstenaar nog veel meer. Hij speelde als klarinettist in het Concertgebouworkest. Deze glazenwasser is de blikvanger van de tentoonstelling. Vandaag waren zo'n 30 hedendaagse glazenwassers uitgenodigd de ramen van het museum te komen wassen in een poging in het Guiness book of records te komen. Toen ik vertrok was nog niet duidelijk of het gelukt was. Die recordpoging dan, de ramen zagen er fris uit, ondanks de grauwe dag erachter.

Later:
Uit de regionale krant deze foto geplukt. Gelukt dus. Goed zo mannen. 't Was een leuk gezicht, jullie in ganzenpas door het museum, dwars door al die raamloze binnenruimtes.

Sushi-to-go

Jarenlang was het een traktatie die ik me niet liet ontzeggen in geval van een lange treinreis. Als ik over Den Haag of Amsterdam of, vooruit dan maar, Utrecht reisde mócht ik uitstappen of een trein later nemen om mezelf te trakteren op sushi. De randstedelijke lekkernij bracht deze provinciegrrl een keer of drie keer per jaar enorme genoegens. Zeker als ik uitschoot met de mierikswortel en ik met tranen in de ogen opsteeg tot aan het bagagerek. Om moe maar voldaan weer op het oranje skai te zakken en aan het volgende hapje te beginnen.

Nu heeft sinds twee weken station Deventer een AH-to-go, op 100 meter van mijn werkadres. En wat verkopen ze daar? Drie formaten bakjes kant-en-klare sushi. En sindsdien ben ik de jongste bediende bij de banketbakker: ik eet me ongans aan het beschikbare lekkers. Om me nog enigszins in te houden spaar ik de plastic visjes waarin de sojasaus zit opgeslagen. De visfamilie die mijn clean desk siert zou niet ál te groot mogen worden...

Bach als heelmeester

Je kunt je nog zo niks voelen, zo weinig energie, alle mensen tegen je, alleen maar gedoe om je heen en zelfs je bed ligt niet lekker: er is nog altijd Bach. Gisteravond weer uit het hoofd staan blèren, zo mooi mogelijk, ook nog. Dit is een van de lekkerste stukjes. Fel. Zoals de Johannes er nog veel meer heeft. De Matthaüs is ook mooi, hoor.

Groeten uit Rusland

Te zonde om zo'n envelop zomaar weg te gooien. Bewaren doe ik ze toch niet, de enveloppen die om postcrossingkaarten zitten. Ach, laat ik aardig zijn en ze een verzamelaar doen toekomen.

Zo te leven

Zo zien mijn dagen er deze dagen uit. Zo moe, zo niks, zo watterig. Bleh. Even computeren en *hop* daar gaan de ogen weer op zwartevlekjes-stand. Heet dit ziek?

Lijstjes van vier

Gejat van het weblog van Yvonnep. En dat is geloof ik ook de bedoeling? Hoe dan ook, mijn eigen lijst met lijstje van vier.

4 Films die ik niet vaak genoeg kan zien
- Notting Hill
- The cook, the thief, his wife & her lover
- American president
- Peter's friends

4 Woonplaatsen waar ik gewoond heb
- Ter Aar
- Voorburg
- Utrecht
- Amstelveen

4 TV Programma’s
- Journaal
- Alle medische programma's, liefst met bloed
- Spoorloos
- Alles met Stephen Fry

4 Concerten
- Vara matinee, in het bijzonder Mahler 1 met Edo de Waard in september 1993, godlof ook op CD opgenomen.
- Michael Chance in de kleine zaal van het concertgebouw. Bovenaards.
- Johannes Passion in OLV ter Zee in Maastricht. Starring moi als maagd.
- Verdi's Aida in Verona

4 Vakantieplaatsen waar ik vakantie heb gevierd
- Frankrijk, altijd kamperen, vaak op de fiets
- London, liefst twee keer per jaar maar daar komt al een decennium niet meer van
- Hongarije, mijn enige achter het ijzeren gordijn ervaring
- Nederland, laat niemand weten hoe mooi ons eigen land is

4 Websites die ik dagelijks bezoek
- bookcrossing
- postcrossing
- teletekst
- volkskrant

4 Lekkernijen
- vis
- indiaas (geen vlees)
- baklava
- zwarte koffie

4 Plaatsen waar ik liever ben dan nu
- Buitenkunst
- Pieterskerk in Leiden tijdens Scratch
- Kokkari, Samos, huize Stella
- Twee maanden door Europa alleen met Lief

Wachtwoord (2)

Na drie maanden is het weer tijd het wachtwoord op het werk te wijzigen. De vorige, 'actiehoop', leverde een bizarre afbeelding bij Google op. Dit is de afbeelding die hoort bij mijn wachtwoord voor de komende drie maanden: