Nanologboek (19)

Willemijn van Oosten is een volkomen tevreden alleenstaande vrouw. Actief van één minuut voor half acht tot drie over twaalf 's nachts. Haar huis blinkt, haar computer ronkt. Er is ruimte voor verrassingen en voor 100% plezier. Ze weet precies wat ze doet en ze doet het met overgave.

O, yes, I'm sure my life was well within it's usual frame
The day before you came 
It's funny but I had no sense of living without aim 
The day before you came

Benny en Björn zouden over Willemijn hebben kunnen schrijven.

~*~

Nederland schreeuwt

Kernwapens, kernenergie, dat was mijn pakkie an. Arbeidsonrecht, kraken, vrouwenrechten: ook van mij. Zusje A. was van de dieren, het milieu en de vele foute buitenlandse regimes. We waren 15, 16, 17, 18, en elk weekend waren er demonstraties. Best handig, om dan vlak bij Den Haag te wonen. Ik steunde haar en zij steunde mij. Wij liepen achter mening bordje.
Kernwapens zijn er in Nederland niet gekomen, een kerncentrale ging dicht, er is heel wat gekraakt, er zijn betere CAO's gekomen, kinderdagverblijven, in sommige landen gaat het wat beter, walvissen en dolfijnen knuppelen vinden we nu allemaal schandalig. Geen dank, we hebben het graag gedaan.

Mensen, we mogen weer. We moeten weer.

Bij de opening van het IDFA werd gevraagd of we deze week een geel lintje willen dragen, een yellow ribbon, om zichtbaar de cultuur een warm hart toe te dragen.
Ik heb deze zelf gebreid. Dank u.

~*~

Nanologboek (18)

Erik Schimmel woont in Nieuwegein, in de wijk Fokkesteeg, op een tweekamerflat die hij zeer netjes houdt. Twee keer in de week doet hij boodschappen voor zijn stokoude buurvrouw, en verschoont hij haar kattenbak. Erik spaart sprinklers. Dat doet hem op een prettige manier aan zijn vader denken, die brandweerman was. Erik zit 'op de tram', zoals zijn collega's hun werk noemen. Erik noemt zichzelf voluit trambesuurder. Hij is content met zijn leven.
Dan staat daar op Westraven die vrouw, in een rode jas. Zij vangt zijn blik en niets zal ooit meer hetzelfde zijn.

~*~

Nanologboek (17)

Dagje niet schrijven. Ik heb weer aandacht voor iets anders dan mijn mini-laptopje. Mijn medepassagiers slapen of maken een sudoku. Ik zie het langzaam licht worden buiten, rode achterlichten op de A1 - we zoeven er voorbij-. Utrecht Centraal. Ik neem expres de andere uitgang, om ook 's ochtends de hal te zien. Er zitten twee mensen op het bankje van Josje van Schaik. Een oude man eet een puddingbroodje. Het is nog geen half acht. Rokers staan buiten, op het asfaltplakje bij de taxi's. Gera Thijs moet het een crime hebben gevonden, om hier tussen het plebs op haar chauffeur te wachten. Ik loop met de meute mee naar de sneltram. Ik vang de blik van de bestuurder als de tram aan komt rijden. Hij steekt zijn hand op. Vriendelijke vent.

~*~

Nanologboek (16)

Derk van Wersch heeft een negende levensjaar beleefd waarover de psycholoog tien jaar later zegt: het boek zou slecht verkopen. Waarmee zij waarschijnlijk bedoelt dat zoveel leed als Derk trof, dat jaar, zelfden in één mensenleven, laat staan in één jaar, voorkomt. Derk zat er nooit zo heel erg mee. Een warme familie - of wat daar van over was - doet wonderen. Maar op het moment dat hij begint te studeren, gaat het licht uit, en komen herinneringen terug. Mooie, maar ook onwelkome.
Op een station op een regenachtige middag zou dat tot vernietigende keuzes kunnen leiden...

~*~

Nanologboek (15)

De jongste zoon leest trouw mijn weblog. Publiceer je die stukjes ook in je boek, vraagt hij. Toevallig had ik daar net over na zitten denken. Het zou natuurlijk kunnen, het zijn ook woorden in november geschreven. En ze vallen vast onder de noemer 'fictie'. Ze horen in ieder geval duidelijk bij het boek.
Ik overweeg heus niet om alle mails die ik op mijn werk verstuur hier op te nemen, zo kom ik wel aan 50K in de eerste week, maar die blogjes. Kom, bedenk ik op dag 15, ik ga het gewoon doen!
Derk van Wersch mag nog een dagje de kast in - hij kreeg nog maar 167 woorden vanmorgen, toen sloten de luiken - en ik knipperdeplak 's avonds alles aan elkaar wat ik tot nu toe heb. De nanologjes als 'tussendoor-achterkantje' na elke dag. Anders zitten er teveel spoilers in, zoals wij boekgrrls verklappers noemen. Het voelt als een cadeau, maar ook een beetje als vals spelen: bijna 2.000 woorden aan het boek toegevoegd.

~*~

Nanologboek (14b)

Tekla Hogenkamp is met haar veertien jaren de baas over haar eigen leven. Met hulp van Sietse, die liever ziet dat Tekla zeventien is. Hij heeft al haar familie en vrienden uit haar mobieltje gehaald, want ze heeft aan hem genoeg. Tekla vindt dat ook. De buitenwereld weet niet wat zij wil. Zij weet wat ze wil. Als ze maar kan onthouden wat dat ook alweer was. En als die baby, naast haar in de toiletblokken, maar eerst eens ophield met krijsen.

~*~

Vanavond de 25K aan woorden gehaald. Ik ben op de helft. De neiging te gaan teruglezen, te schrappen, te redigeren, is groot, maar daar kan ik niet aan toegeven. Twaalf personen wonen in mijn hoofd. Er zullen er nog 13 bij komen.

~*~

Nanologboek (14a)

Gera Thijs is een diva op haar retour. Ze komt langzaam tot de ontdekking dat haar ooit goddelijke lichaam, dat menig man in Parijs en ver daar buiten, buiten zinnen bracht, niet langer de bekoring heeft van ooit. In de medewerkster van de nagelstudio herkent ze haar jonge zelf, en aan haar doet ze haar levensverhaal. Met haar woorden schildert de 63-jarige een wereld die voor de jonge vrouw te aanlokkelijk is om te negeren ...
Gera wordt bij de taxistandplaats opgehaald door haar chauffeur. Is Waree op tijd om in te stappen?

~*~

Aansprakelijk

Ik deed het nooit eerder: iemand aansprakelijk stellen als hij iets uit zijn handen laat vallen. Maar deze keer maak ik een uitzondering. Vang dan, zei het ene bezoek tegen het andere. Maar die ving niet, en de fles cola landde op de schaal. Ik wist van niets, ik zat ver weg, in plaats en in tijd, in Weimar in een restaurant dat niet voor niets 1900 heet.

Richard Godfrey moet maar niet teveel naar zijn naam googelen. Het lijkt me een rotgezicht: je eigen werk aan barrels.

Nanologboek (13)

Daar gaan we, het volgende verhaal. Voornaam geprikt: Folke. Achternaam: Ramsoed. Dramatische situatie: Raadsel. Het weten dat ik vanavond met deze ingrediënten een verhaal van minstens 2.000 woorden heb gebrouwen, is zo zoet. Maar het moet wel eerst geschreven worden natuurlijk.
Eerst de zaterdagse dingen: de was, de markt. Onderweg begint het te borrelen. Een wat oudere man ditmaal? Op reis, gaat hij op reis? Plotseling weet ik zeker dat hij naar de kathedraal van Chartres gaat. Folke moet daar gaan ondergaan wat mij onlangs in Leipzig, in de Thomaskirche, niet lukte: een verbinding aangaan met geschiedenis, en zo een waarheid vinden. Groot of klein. Menselijk of mystiek, het verhaal zal het uitwijzen. Vanavond weet ik het.
Dan kan ik bovendien een link leggen met Onno Heemink van dag 2, die een tatoeage van het labyrint van de kerk uit Chartres, op zijn hoofd draagt. In de bieb scharrel ik een artikel op over het labyrint. Ik kan niet veel veldwerk doen, zo impulsief en onder hoge druk als ik te werk ga, maar iets op een zaterdag moet lukken. In het artikel wordt ook het marmeren tegelwerk op de markt in Deventer genoemd. Krijg nou wat, mijn eigen stadje heeft natuurlijk ook een labyrint. Een kunstwerk, naast de zaterdagse viskraam. Ik besluit er even langs te lopen.

Kijk de foto: daar kan ik toch zo van genieten: het kunstwerk is niet meer. De paaltjes en de hekken doen vermoeden dat het wordt gerestaureerd. Dat is al vaker gebeurd. Er is hier twee keer per week markt, en het werk is al meermalen kapotgereden en weer opgekalefaterd. Nu ziet het er rigoureuzer uit. Geen idee of Folke hier iets meer van weet.

Nanologboek (12)

De omgeving informeert bezorgd of het wel goed gaat. Ze zien me niet schrijven? Ja, prachtig die sjaal, maar hoeveel woorden heb ik vandaag al gedaan? Ik geniet van de aandacht van man en zonen, maar de druk wordt er niet minder om. Rechterschouder staat in brand. De schuld van veel te veel muizen, en breien. Ik moet echt even rustig aan doen. Even, ik vind een vrijdag wel genoeg. 's Avonds trek ik het niet meer. Midalgan extra warm moet helpen, in combinatie met een nachtje niet op die schouder slapen.

Zaterdag - nanodag 13: om tien voor acht wakker geworden. In mijn leven heet dat uitslapen. Zo nu en dan wat voorzichtige schoudergymnastiek en verder: zitten en schrijven. Nanning heeft over het schoolplein gelopen. Een moment van vernedering en inzicht. Zijn verhaal is klaar.

Ik nader de 20.000 woorden. Dit weekend wil ik de 'half way shout' kunnen slaken.

Nanologboek (11)

Nanning Atsma mag zijn Dinsdag beleven. Hij woont in mijn hoofd, maar daar woont ook de sjaal die ik nu wel eens af wil hebben. Retourtje naar Den Haag, per trein moet toch ruimte voor beide opleveren? Nee, de sjaal is meer werk dan ik dacht, en 's avonds naar de schouwburg: 500 woorden vandaag, slechts. Goede woorden dat wel. Maar daar gaat het deze maand helemaal niet om. Ik loop nu officieel een beetje achter.

Nanologboek (10)

Voordat ik begon te schrijven heb ik 25 voornamen verzameld. Ooit zal ik vertellen hoe ik juist aan deze 25 namen kom. Vaste lezers uit bepaalde kring hebben wellicht al een vermoeden. De tweede verzameling is een lijst van 25 achternamen. Ik heb die van collega's genomen. Ik word niet of nauwelijks gelezen op mijn werk, dus dat blijft wel rustig. Elk keer als ik een nieuw verhaal begin - de 25 verhalen die in de maand november 50.000 woorden op moeten leveren - wijs ik mezelf random een voor- en een achternaam toe.
De Marieke van gisteren was een uitkomst. Uit eerdere verhalen wist ik al dat zij het zusje van Onno en het nichtje van Josje was. Haar verhaal liet zich dan ook soepel schrijven. De naam van vandaag riep niet genoeg op om op alweer een drukke werkdag, aan de slag te gaan. De rest van het leven gaat ook door, het is niet anders.
Een woordloze dag, de tiende novemberdag. Het zij zo. Ik kan het hebben.
Maar als de inspiratie blijft wel erg lang weg. Van de plank naast mijn bed pak ik het boekje van Jan Veldman, de 36 dramatische situaties. Ik kies mijn lievelingsgetal, nummer 29 en lees "Verliefd worden op de vijand." Langzaam komt het idee ...

Nanologboek (9)

De negende nanowrimodag bracht de achtste persoon: Marieke Bijvoet. De forse kater die Marieke de hele Dinsdag bij zich draagt was goed inleefbaar in het donkere café. Pas na een kwartiertje typen kwam de bediening zich excuseren voor het ontbreken van licht. Ik kan letterlijk blind typen, dat is nu bewezen :-)
Marieke stelt zich de vragen die elke dertiger zich vroeg of laat stelt: Kies je voor het huisje, het boompje, of het beestje? Als je vreemd gaat, vertel je dat dan aan je vriendinnen? Kun je nog zuipen op een doordeweekse dag?

Nanologboek (8)

Cécile Baboeram is zo'n moeder die alle ballen in de lucht houdt: een relatie, een gezin, een baan, een moeder, vriendschappen. Voor een glossy magazine mag ze de laatste tien uur van haar leven beschrijven. Zo dichtbij zichzelf kwam Cécile nog nooit. Maar als het gelezen wordt, draagt zij de lijkwade al waarin ze voor de lezeressen poseerde.

Over uit (4)

Om mij heen zit een klas dertienjarigen. Twee jonge leraren gaan prettig relaxt, maar streng met hen om. De meerderheid is duidelijk nog nooit in de schouwburg geweest. Het plaatsje zoeken vraagt heel wat overleg en geschreeuw, en gegiechel. Eindelijk zit iedereen waar hij en zij wil zitten; de leraren er strak achter, naast mij.
Alice in Wonderland, vanavond gespeeld door het Noord Nederlands Toneel.
Om twee minuten voor acht al klaar zitten, dat vraagt nog heel wat zitvlees. De juf informeert bij drie meiden of ze het verhaal van Alice in Wonderland kennen. Twee hebben de film gezien. Juf vat ongevraagd samen: Alice valt in een konijnenhol en komt in een wereld terecht waar de natuurwetten niet gelden. Ze komt allerlei vreemde mensen en dieren tegen: een wit konijn, een rare kat ..
En Johnny Depp! vult een van de meiden enthousiast aan.
Het zou niks voor mij zijn, lesgeven: Juf kan het; Juf zúcht niet eens!

Dan blijkt de toneelAlice vanavond in een onaangenaam hedendaags Wonderland terecht te komen. Natasja Kamphues meets Marc Dutroux. Meekijken gewenst, zullen we maar zeggen. Het spel is magnifiek en de jongeren bijna muisstil. We lopen achter elkaar de zaal uit. Juf, komt er nog een pauze? Nee, zegt Juf. Nu is het klaar.

Nanologboek (7)

Lineke Beem leeft met een blackberry in haar hand. De buitenwereld bestuurt ze efficiënt en succesvol. Nog geen dertig jaar, maar professioneel professionals aansturen: daar geeft ze trainingen in. Dat betekent de trein van 5.27 uur uit Enschede, en als ze een beetje opschiet, die van 16.51 uur terug. Op een goede dinsdag huppelt een meisje met haar mee.

De zevende schrijfdag levert bijna 4.000 woorden! Arjen Visser komt na nog ruim 1400 stuks aan zijn einde, voorlopig figuurlijk. Lineke Beem's wordt in Enschede verteld, bij Bagels & Beans, tijdens mijn eerste Write-In. Ik ga het halen, in 2010, het zou zomaar kunnen.

Nanologboek (6)

Arjen Visser is voor een man van 19 jaar best klein. Hij heeft donker haar en zwarte ogen. Diploma's en een vaste woon- of verblijfplaats heeft hij niet. Je zou met zo'n naam anders verwachten.
Arjen komt vanavond op televisie, als de KRO een poging gaat doen zijn biologische vader te vinden. Waar Arjen op dat moment is?

P.S. Arjen krijgt pas om tien uur 's avonds het toneel. 700 woorden, bij lange na niet genoeg voor de turbulente dinsdag in zijn toch al turbulente leven. Wordt op dag zeven vervolgd. Ik loop voor het eerst achter. Nog voor week 2, die in de nanowrimo-wereld Hell's Week wordt genoemd, is begonnen.

Nanologboek (5)

Je zou denken, hopen, en zelfs verwachten dat de vrije vrijdag minstens de dagelijks target van 2000 woorden op gaat leveren. Maar no such thing deze vrijdag. Eindelijk weer eens postcrossingkaartjes geschreven, achterstallig administratie weggewerkt en boerenkool geserveerd. Ach, een dagje vrij moet kunnen. Als morgen maar lekker vroeg van start kan gaan.

Nanologboek (4)

Josje van Schaik is 34 jaar en heeft het leven strak georganiseerd. Overdag én 's nachts heerst ze over haar brein. Ze heeft alles wat een jonge vrouw zich kan wensen. Een huis, een baan, schoonheid, een aanstaande man. Dan kan niets je orde verstoren.Toch?
Maar dronken worden op haar vrijgezellenavond is genoeg om haar leven blijvend overhoop te gooien. Of had ze niet in slaap moeten vallen op het bankje in de hal van Utrecht Centraal?