Schaduw

Als tiener, en ook nog wel een tijdje daarna, was geen demonstratie me te gek: kernenergie, argentijnse dictatuur, kruisraketten, martelingen: you name it en ik was ertegen. En ik ben er nog steeds tegen. Maar de manier waarop ik het bevecht is een andere. Waarom? Is dat een geloof in een systeem dat kan veranderingen van binnenuit kan bewerkstelligen? Is het luiheid, berusting, egocentrisme?
Vandaag kwam ik langs deze multiplex poppen op station Deventer. Twee kunstenaars hebben besloten in actie te komen tegen de mensen die Nederland uitgezet worden als ongewenste vreemdelingen. Mensen laten iets achter, een schaduw. Dat brengen ze letterlijk in beeld. Op elke plaats waar mensen zijn weggevoerd of gedumpt zullen zij de komende tijd deze schaduw achter laten onder het motto De Schaduw Blijft.
Ik werd warm van deze actie. Wat een prachtige manier om deze schaamtevolle gebeurtenissen in kaart te brengen. Het gevoel dat ik had op 21 november 1981, tijdens de eerste kruisrakettendemonstratie in Amsterdam, het gevoel dat de wereld maakbaar, verbeterbaar, góed was, dat gevoel kwam weer even boven.

Beestjes

Toen wij vanavond een vreemdeling keer op keer met telelens in onze heg zagen duiken werden wij toch nieuwsgierig. Zijn wij een familie van beroemdheden? Verbergen wij de jongste verdachte van de moord op Natalee Holloway? Is de klimop die gisteren van de muur gestormd is het fotograferen waard? Niets van dit alles. Deze mijnheer vertelde desgevraagd dat hij foto's van beestjes maakt. En dat onze laurierheg een walhalla is. Uren heeft hij al bij onze heg gestaan, tot nu toe onbespied. Zijn verzameling telt al 10.000 exemplaren. Een beroemde heg bezitten, da's ook leuk.

Wishfull thinking

Zingen: altijd, graag. Op het toneel: tuurlijk, waarom niet. Schrijven: ik zou er meer tijd voor willen maken. Schilderen?? Nee, helaas, ik kan niet tekenen. Dat zoek ik dus nooit op. Daar moet je met je neus in geduwd worden. En dat werd ik gisteren tijdens het jaarlijkse bedrijfsuitje. Een workshop west-afrikaans trommelen en een workshop schilderen. Maak gevieren een schilderij over de 'veranderende organisatie'. Eerst een ondergrond, suggereerde de onderwijzende kunstenaar. Niet gehinderd door enig concept of einddoel begon ik vrolijk te kwasten. En zowaar, na drie minuten en een beetje vegen van collega O. stond het doek vol. Een afbeelding zou het geheel hebben verstoord. En dus vonden we dat het klaar was. Ik heb het getiteld: Wishfull thinking. Glashelder zien we hier immers de verschillende afdelingen die verbindend samenwerken in een geheel dat van somber (onder) naar vrolijk (boven) verschiet. Wie wel daar nu niet werken?

(Foto: Hans Bisseling)

Bruidjes kijken (1)

Een vergadering in het Landshuis is meestal een genoegen. De historie druipt er van de muren. Helaas is de kwaliteit van de stoelen in sommigen kamers ook historisch memorabel. Een rondje om de rug te ontspannen helpt. Als het gerinkel van de kopjes vanwege het doorbuigen van de vloer de vergadering niet teveel afleidt: door kamer 1 lopen is als een olifant door de porseleinkast struinen. De middeleeuwse ramen kunnen en staan meestal open. Zo ook vanmiddag tijdens een prettig en langdurig ambtelijk samenzijn.
Met de regelmaat van de klok klonk van beneden klaterend applaus. Dan komt een bruidspaar in spé aan of verlaat een kersvers stel de trouwzaal. Als door een wesp gestoken spoed ik me dan naar de ramen.
Dit heeft z'n oorsprong in de tijd dat ik nog in N. werkte. Het betonnen jaren zeventig kolos waar zich ook de trouwruimte ('zaal' is echt teveel eer) bevond - en ik moet in de verleden tijd spreken want het hele gebouw heeft de slopershamer niet overleefd - was in een L-vorm gebouwd. De vleugel waar ik werkte had zicht op de rode loper en dus op de binnenkomende trouwlustigen. Maandag tot en met donderdag liet ik rode lopers voor wat ze waren, al keek ik soms wel eens nieuwsgierig wie er op maandag of dinsdag om negen uur 's ochtends gratis het boterbriefje kwamen halen. Meestal geen bloemen, weinig publiek en zelden of nooit een witte jurk. Maar op vrijdag namen we het ervan. Onder aanvoering van de secretaresse werden de bruiden tot op het bot gefileerd: jurk, sleep, bloemen, omvang (van de bruid), heur haar, manier van lopen, leeftijd: in haar ogen kon het niet perfect zijn. Grootste fout die zij (de bruid) kon maken was bij binnenkomst aan de linker- en/of bij het verlaten van het gebouw aan de rechterkant van haar gom te lopen. Niet alleen hóórt dit niet zo, het ontnam ons voyeurs ook het zicht. Niet te geloven trouwens, hoe vaak paren het wél goed deden.
Als Bewust Samenwonende heb ik toch een zwak voor hen die de Stap wel nemen. Uit piëteit zal ik nooit op de rode loper stappen en probeer ik niet al te erg in de weg te lopen als het gezelschap voor het Landshuis zich uitlaadt, foto's maakt of een haag vormt. Ik geef toe zelfs wel eens even stil te blijven staan om te spotten hoe 'zij' eruit ziet. Afgelopen dinsdag nog, op weg naar een vergadering, hield ik - half devoot, half nieuwsgierig - de pas in. De zeer jonge slanke bruid wurmde zich uit de old-timer, stapte op de loper, ging in haar jurk staan en scheurde aan de achterkant het lijfje van de rok. Ik had al mijn zelfbeheersing nodig om niet te schateren. Haar boeket liet ze van schrik vallen, het 'ooooooo' van het publiek klonk alsof Rensenbrink zojuist tegen de paal had geschoten, en (schoon)mamma - moeders, ze moeten in goud gegoten worden - diepte een veiligheidsspeld op. Binnen de halve minuut was het leed geleden.

Aantekening: volgende mobieltje moet foto-functie hebben.

Eén procent per week

Na twee dagen twee kilo lichter met maar twee zondes (zie plaatje) besluit ik dat dit 'm moet worden: een Serieuze Poging. Dat houdt in dat ik het komende half jaar vrijwel helemaal afscheid ga nemen van : chocola, alcohol, koek-snoep-drop, pizza, boterham-met kaas - want combi eiwit-zetmeel verboden -, frisdrank - want light geeft vreetbuien -, koffie - als we toch gezond bezig zijn dit dan ook maar niet-, sushi (dat misschien als traktatie een enkel keertje?), boter, ontbijten met ei en croissant op zondag, patat, ijs .... ach, zo op een rijtje lijkt het niet heel erg.

8 december zou ik in het tempo: een procent per week eraf op mijn streefgewicht moeten zijn. Da's allemaal nog wel te doen. Felicitaties neem ik in ontvangst als ik dat een half jaar houd.

Jojo in beweging

Dit ben ik. Nou ja, zulke mooie armen, dat mocht ik willen. En mijn buik blubbert echt veel meer. Bij nader inzien zit deze pop wel irritant strak in haar vel. Zonder onderkinnen, het kreng. En of het echt de juiste maten aangeeft? Toen ik het bovenlijf nog wat op wilde plussen kreeg ik een foutmelding in de trant van "no size measures this weight". De echte schoonheid zit van binnen, natuurlijk! Maar ja, naar gewone kledingwinkels kunnen gaan is toch wel leuker. En samen met je zoon in de nieuwe hangmat klinkt ook aantrekkelijk. En op zich kan ik het heel goed, afvallen (hoor ik hier iemand zichzelf moed inspreken?). Het wordt weer tijd voor de tomaat, het water en de gegrilde zalm. En een half jaartje zeer zuunig an met het zetmeel vooral, en met lekker veel en met veel lekkers. Mijn volgende virtual model zal ik op 5 december maken. Want overmorgenmorgen, dán begin ik.

Biergast wordt René

De cursus eindigt nog voor het einde van de werkdag. Dat wordt gevierd met het eerste terrasje van het jaar met wat collega's. Onderweg naar huis fietsend Jeroen gebeld met het verzoek de tapas vast buiten te zetten. Tuintafel, vers stokbrood, rode wijn, zalmsalade, olijventapanade, paprikaprut. Bijpraten. Krant erbij. Als altijd eerst de voor- en dan de achterpagina. Ik ben vandaag de ik van NRC! Jeroen vraagt: En nu? Missie geslaagd? Of ga je er meer schrijven?
Ik lees door de waas van bier en wijn voor de twaalfde keer mijn stukje. Laat die pil van Drion maar komen.

Wachtwoord (3)

Het is weer tijd voor de verversing van het wachtwoord op de werk-computer. Als ezelsbruggetje of leuk voor later google ik er een plaatje bij. Het wachtwoord dat ik kies gebruik ik om mezelf bij de les te houden, op te beuren en koers te zetten. En dat elke drie maanden in een nieuwe stemming. Hierbij verklap ik ook de vorige (zie wachtwoord (2)): dat was 'regisseur'.

Biergast

Ik open de voordeur voor nog meer verjaarsvisite. Ik staar in een onbekend stralend gezicht. "Hoi, ik ben René van de chatbox" versta ik. Stomverbaasd laat ik hem binnen. In een nieuwsgroep chatte ik onlangs uitgebreid met een René.Hoe is hij in vredesnaam aan mijn adres gekomen? De man zit voor ik het weet in de kamer en drinkt voor twee. Het gastvrouwschap houdt me een paar uur bezig. Dan lukt het me aandacht voor René te hebben. "Laat ik nou gedacht hebben dat je een vrouw was" begin ik. De man staat op en loopt de kamer uit. "'t Werkt altijd!" roept hij lachend achterom, al bijna buiten. "Bedankt voor het bier." Volgens mijn vrienden heet hij Roy en is hij een collega van me.

(Geïnspireerd door het bezoek van Josee en opgestuurd naar ik@nrc.nl.)

fruor frui fructus

Wow, wat een heerlijk verjaarsweekend was het. Twee dagen het huis vol en soms minder vol met gezellig bezoek. Jammer van het weer, buiten zitten was er niet bij. Maar hoe heerlijk dat dat kinderen niet uitmaakt en die gewoon de deur uit stoven. Het is allemaal achter de rug: de puber die tikkertje speelt, de Verrassing uit het Zuiden, het diarerende leenkind, de stapels taarten - schoon op - , de taxiritjes, en de vele vele stoffelijke felicitaties. Bloemen, letters en chocola: dat vat het maar deels samen. Dat men weet dat ik goed kan genieten: ja, dát vat het samen. En de bloemenhulde! Ik ben gewoon een beetje confuus. In welk boek te beginnen? Chocalaatjes vraag je? Nou, uh, op!

Welkom!

Het ultieme antwoord 'to Life, the Universe and Everything' is, sinds the hitchhikers way to the gallaxy (niet gelezen, natuurlijk) ... 42.

Nu ik al een paar jaar mijn verjaardag niet echt gevierd hebt, heet ik iedereen die dit leest hartelijke welkom dit heuglijk feit weer eens met mij te komen vieren.

En omdat koninginnedag op mijn verjaardag is, heb ik besloten mijn verjaardag óók de dag erna te vieren. Dus: zaterdag of zondag, zie maar: welkom!

Woestewolf

Sylvia de Leur is vandaag overleden. Ze wordt herinnerd van Lurelei en Horlepiep, zaken die zich vóór dan wel ná mijn tijd hebben afgespeeld. Voor mij is Sylvia onlosmakelijk verbonden met De Vloek van Woestewolf. De serie was op televisie toen ik een jaar of tien was. Doodeng vond ik het. Die prachtige stem van Henk van Ulsen! Het boek van Paul Biegel las ik jaren later en daar vond ik niks aan. Het zal vooral de bewerking voor televisie zijn geweest die mij imponeerde. De aftiteling vond ik elke week weer grappig: Sylvia de Leur als Sylvia.

Cadeautip

Vanmiddag kocht ik de Moleskine Plain Reporter Notebook (small). Bij Waterstone's in Amsterdam, in menig museumshop en bij de betere boekhandel trekken de Moleskine notitieboekjes me als magneten. Ik bezit er inmiddels een paar. Ze zijn zo geprijsd dat je je echt wel vier keer bedenkt voor je er één, laat staan meer, aanschaft. Ik geef hier ruiterlijk toe: ik wil ze allemaal! Omdat ze zo lekker aanvoelen. Omdat ik me er een echte Schrijver mee voel. Omdat je er een hebbedingetje bij krijgt (een velletje stickers, een postkaart). Van de website begrijp ik dat ik deel wil uitmaken van een heel bijzondere familie:

"Moleskine is de naam van een traditierijk
notitieboekje. Het boekje is in het verleden gebruikt door kunstenaars en intellectuelen die aan de basis stonden van onze huidige cultuur: van Van Gogh tot Matisse, van Ernest Hemingway tot Bruce Chatwin. In een tijd waar alles digitaal geregistreerd wordt, lijkt de herontdekking van een papieren notitieboekje een tegenstrijdig verschijnsel. Nochtans zijn er heel wat mensen die met plezier hun Palmtop inruilen tegen deze Moleskine notitieboekjes. Het zet hen aan tot meer creativiteit en diepgang in hun leven. Met dit zwart notitieboekje op zak voelt iedereen zich een gedreven journalist of poëtische auteur. "

Hartenjagen

Ik heb de jongens hartenjagen geleerd. S. en P. voor het eerst. J. nog maar een keertje; bij hem plegen spelregels niet te beklijven. Maria Montessori zou dit een 'gevoelige periode' noemen: de kennis bleek in ieder geval welkom en beklijft al drie dagen. Met veel plezier spelen we onze rondjes. Vanmorgen werd er zelfs extra snel de tafel voor afgeruimd. De klaver boer (Jason) en schoppen vrouw (Fat Lady en Quantippe) hebben al bijnamen en de emoties donderen door de ruimte. Of dit het geschikte campingvermaak bij regen zal zijn? Dan toch niet met buurtenten op minder dan honderd meter afstand.

Helft mir klagen

... en daar heb ik dan twee maar per jaar voor over om in een apepakkie op het podium te staan. Ik heb een grondige hekel, zowel aan de zwart fluwelen jurk als aan de zwarte pumps. Behalve voor dit doel (kledingvoorschrift: geheel zwart!) staan de spullen altijd in de kast. En zeker nu ik weer groots overgewichtig ben voel ik me bijna depressief in deze kleding. Om zeven uur vanavond mag 't weer uit en de kast in. Tussendoor nog even een hemel bestormen. Er zijn nog kaarten. Half drie, Lebuinuskerk.

Plaatsbewijs

Mijn oudste neefje, bezig met z'n schoolexamens inmiddels, werd geboren op de dag dat ik mijn eerste sollicitatiegesprek voerde en prompt werd aangenomen. 's Middags ging ik per trein op weg om met de nieuwgeborene kennis te maken. Hartje zomervakantie en daarom toen nog een uitgestorven treincoupé. Het zonovergoten polderlandschap leek te delen in de vreugde. Een wildvreemde passant kreeg ongevraagd mijn nieuws te horen. "Ik heb een Baan en een Neefje", glunderde ik. En ik wendde mijn blik terug naar het raam en wikkelde me weer in mijn cocon van gelukzaligheid. "Dat doet me veel deugd", reageerde hij, terwijl hij een tang uit z'n tas haalde."Heeft u ook een Kaartje?"

(opgestuurd naar ik@nrc.nl op 8 april 2006)

Broches aan de lopende band

Sinds ik in het bezit ben van de laminator wordt er wat afgeknipt en geplakt. Inmiddels heb ik dertien broches en een set bijpassende oorbellen gefabriekt. En dan ben ik nu ook in het bezit van een gaatjestang, oorhaakjes, 3D-vellen en zo nog wat prullaria die een verdere productie mogelijk maken. Goede vraag is inmiddels wat ik er mee ga doen.

Prijsvraag: Wat is te zien op de broche in stropdasvorm rechtsboven op de foto?

De naam van het oor

Toen Jezus gevangen werd genomen, werd hij verdedigd door zijn vrienden.Eén van hen, Simon Petrus, was zo boos dat hij met een zwaard een Romeinse slaaf het oor afhakte. Jezus genas de man, genaamd Malchus. In de Johannes Passion van J.S. Bach staan al deze woorden op muziek. Waar koor en solisten zwijgen mag de evangelist de hoofdstukken op muziek integraal voordragen. Daar zitten wel wat taaie gedeeltes tussen. De evangelist in de Domkerk zo'n 25 jaar geleden was blijkbaar met z'n gedachten elders toen hij zingend verhaalde: Simon Petrus aber hatte ein Schwert und zog es und schlug nach dem Knecht des Hohenpriesters und hieb ihm sein rechtes Ohr ab. Und das Ohr hieß Malchus.

(Ingestuurd voor ik@nrc.nl op 6 april 2006)

Penalty for improper use?

Mijn sluimerende drang tot creativiteit neemt soms een vorm aan die met me op de loop gaat. Gisteren kocht ik een laminator met als voornaamste doel sieraden en dan met name weer broches te maken. Natuurlijk moest het ding gelijk uitgeprobeerd en zo struinde ik door het huis op zoek naar zaken die nodig een plastic laagje moesten hebben. Al snel kwam ik bij één van de mooiste stukje papier: een enkeltje Schiphol. Hup, in een hoesje en door het apparaat ermee. De beveiliging van de vaderlandse treinkaartjes blijkt van een ontroerende schoonheid. En de bonus krijg ik na bestudering van de afbeelding die blijkbaar na verhitting aan het licht komt: de te voorschijn gekomen reizigers staan op perron drie van station ... Schiphol.

Escapisme in marmer

Eén van de hoogtepunten van een trip naar Istanbul: het bezoek aan een Hamam. Çemberlitaş, in ons geval. Gebouwd in 1584, in opdracht van de sultan. Hoewel de staat van het marmer doet vermoeden dat er sindsdien wel wat onderhoud is gepleegd, doet het geheel zeer historisch aan.
We gingen voor ''the works": scrubben, zeepmassage, oliemassage en kleimasker. De dames die binnen het warme werk doen (en geloof me, je wordt echt 'gedaan') hebben de uitstraling van een lopende band medewerker op rand van een burn out. De vellen hingen er na afloop bij en de shampoo wordt naar ik vermoed met enig leedvermaak ook in mijn mond gewreven. In drie woorden niet-Turks wordt mij nog duidelijk gemaakt dat dat haar onder mijn oksels echt niet kan. En zo ga ik even later mee naar een éénpitsgasstelletje en wordt met hars, een broodmes en stukjes laken ook dit deel van mijn lichaam bewerkt. Dan de oliemassage en het kleimasker. Even stevig als heerlijk. Zéér heerlijk. In de traditionele theedoek gewikkeld nog even terug naar het marmeren podium. Liggend op je rug kijk je recht de koepel in. De zon komt door talloze gaten naar binnen. Tijdloos. Ik loop nog een rondje door de ruimte, prent me elk marmeren nisje met de wasbakken met dubbele kranen bóven elkaar, nog eens goed in en verlaat zeer node deze prachtplek. Met een lijf zo zacht als het in bijna 42 jaar niet is geweest.