Gebiedende wijsjes

Kraantje stopt
als u boven-
kant omhoog
trekt !

Een sympathieke tip. Het uitroepteken is bijna jammer. Daaruit mag toch het eigenbelang van de eigenaar van dit kraantje blijken. Uit de rest spreekt een respect voor de bezoeker van deze wc-keet. Hè gat, het kraantje blijft lopen, wat nu?
Briefje lezen!

Een biologische boerderij met alles erop en er aan. Zelf groente snijden, vegetarische koekjes, workshops. Wij zussen zitten in de serre, verdwaald tussen een buslading zestigplussers. Maar ook wij moeten plassen, wat daar maar node is toegestaan. Geen muizen (te koud), maar wel veel schimmel. Ook op dit briefje.

Het handschrift is van een vrouw, die de letter t net zo heeft leren schrijven als ik, dus ze is ouder dan 40. Mooie verdeling van de tekst over het briefje. Een afkortingsstreepje. Juist gebruikt en soepel op de pagina: hulde!
Wordt de spiegel wel goed schoongemaakt? De mededeling hangt er zo te zien al even.

(Mijn blog Gebiedende Wijsjes is nieuw leven ingeblazen. De komende tijd zeer regelmatig nieuwe handgeschreven berichten uit de openbare ruimte.)

Rest in peace

Ik zie het al op afstand. Of beter: ik zie het niet. Ik steek over en richt mijn blik automatisch op de ingang van 'mijn' supermarkt, 200 meter verderop. Wat is er anders? Ik kan zo naar de deur kijken. De schone matten liggen klaar om mijn natte schoenen te ontvangen. Ik hoef niet te slalommen langs menshoge afvalbakken. Geen advertentieduikelaars versperrren mijn blik. De leegte balsemt mijn ogen. Ik kuier de meestal drukke vrijdagmenigte in. Ze zijn er allemaal: de helpers in blauw, de mandjes, de hamsteraanbiedingen. Ik frunnik even aan mijn oren. Zitten ze verstopt? Nee, de stilte komt van buiten.
Ik haal vlot mijn mandje vol. Alle kassa's bezet. En toch: die rust. Wat ongelooflijk aangenaam. Terwijl ik sta te wachten, durf ik de stelling aan dat het allemaal wel goed zal komen met de wereld. Zie je, ooit keert de rust weer. Hier snappen ze het. Eindelijk.

Tijd voor een complimentje, ik ben immers de beroerdste niet. Wat is het heerlijk rustig, mevrouw achter de balie! Ze kijkt verbaasd. Abberhijdoo reageert ze. Ik knik haar hartelijk toe. Een mens hoeft niet alles te begrijpen.

Toch maar de teletekst, de macht der gewoonte. Ik heb nog een lange weg te gaan naar de ook innerlijke rust. Albert Heijn is dood. De winkels zijn vandaag in rouw.

De lezer gegroet

Dank, dank, voor het delen in mijn vreugde over mijn jongste nanowrimo-boek. Alle felicitaties, hier op het weblog, en in mijn mailbox, zijn in grote dankbaarheid ontvangen.
Dinsdag heet dus deze roman. Het leven van 25 mensen staat centraal in evenzovele verhalen. Soms krijgen we over hun hele leven te horen, soms slechts een paar minuten, de laatste - als weten ze dat zelf niet - van hun leven. Deze mensen hebben één ding met elkaar gemeen: Allen zijn op die dinsdagmiddag om 16.54 uur in (de buurt van) het centraal station van Utrecht. Niet de beste plek om te zijn, omdat daar juist op dat moment een Boeing 747-400ERK neerstort.

Meedoen aan Nanowrimo betekent niets meer, maar ook niets minder, dan 50.000 woorden schrijven. Ik heb dan ook niet teruggelezen, ik ga voorlopig niet redigeren, ik haal er geen fouten uit, heb niets gedaan met de inzichten die me al schrijvend te binnen vielen.
(Zoals: Noem ik nu niet alweer iemand Lisette? De internationale trein naar Polen komt natuurlijk helemaal niet uit Amsterdam! Als zo'n vliegtuig neerstort, fikt de hele boel dan niet gewoon af, in plaats van 'alleen maar' in te storten?)
Kortom, ik heb nog geen enkel veldwerk gedaan :-)
Sommige verhalen zijn in grote haast geschreven, anderen iets zorgvuldiger. Maar stylistisch rammelen ze allemaal, dat weet ik van de vorige keer.

Desalniettetoch: jij mag een stukje lezen!

Vrijdag*) a.s. haal ik één keertje de spellingscontrole erdoorheen. Daarna stuur ik een verhaal naar de liefhebbers. Om in aanmerking te komen voor een verhaal vraag ik je mij een mail te sturen, en de volgende vragen te beantwoorden.
* Het verhaal van welke persoon wil je lezen? (Voor de eerste bezoeker hier: lees mijn nanologboek dat ik de hele maand op deze blog heb bijgehouden)
* Waarom wil je juist het verhaal van deze persoon lezen?
en achteraf:
* Vind je dit verhaal het waard om herschreven/gebruikt te worden en waarom (niet)?

Deze speciale aanbieding is geldig tot zondag 5 december 20.00 uur.

*) edit: of zaterdag

Ik heb een boek geschreven

Nanologboek (30)

Annette Rouwenhorst wil nog één keer naar de plek waar ze haar man voor het eerst durfde te kussen. De vrijwilligers van het hospice waar ze haar laatste weken doorbrengt, helpen haar met deze trip down memory lane. Maar zelfs als het einde zo voorspelbaar lijkt, ook dan kan het leven nog een verrassing voor ons in petto hebben.

~*~

Nanologboek (29)

Sander Pool besluit een dag na zijn afstuderen, een jaar lang geen kranten of tijdschriften te lezen, geen tv te kijken, en geen radio te luisteren. De verse historicus is nieuwsgierig wat een jaar mediastilte hem oplevert. Hij denkt niet veel te zullen missen. Alleen als Maarten van Rossem overlijdt, mogen zijn huisgenoten hem informeren. 
Ruim een maand voor het einde van zijn bijzondere jaar, wordt Sander geïnterviewd voor de radio. Moet de luisteraar wensen dat mediastilte een groot goed is, dat voor iedereen beschikbaar is? Niet als je door Utrecht Centraal Station wilt kunnen lopen, in ieder geval.


~*~

Nanologboek (28)

Maandagavond is de avond van Peter Hoekstra. De club biedt ruimte aan vogels van diverse pluimage. Blijkbaar is zijn doelgroep het kleinst, want wie gaat er nu uit op een maandagavond? Het kan Peter weinig schelen. Hij is te blij dat hij eindelijk een plek heeft gevonden waar hij zichzelf kon zijn. Zijn ándere zelf, zoals hij het uitdrukt.

Piloot Peter Hoekstra, 36 jaar, leidt een dubbelleven, waar alleen zijn zus van op de hoogte is. Hij zit niemand in de weg, en zichzelf al helemaal niet. Dan wordt hij tot zijn stomme verbazing verliefd en mist hij - nog veel ongewoner - zijn eigen vliegtuig. Is de tijd voor ongecompliceerd geluk aangebroken?

~*~ 

Nanologboek (27)

In een dronken bui heeft Frieda haar beste vriendin wel eens toevertrouwd dat zij, Agnite van Looij, tenminste wat meemaakt in het leven. Dat ze soms gewoon jaloers is op Agnite: vader jong dood, voor haar dertigste al gescheiden, werk in de buitenlucht, kanker. De duivel schijt op de grote hoopt, lalde ze. Maar de jaren van nood week Frieda niet van Agnite’s zijde. Dus wie belt Agnite als ze na vijf jaar kankervrij wordt verklaard?

(Nog drie dagen te gaan. Een vrije zondag, en een drukke werkmaan- en dinsdag. Nog drie personen te gaan. Samen goed voor exact 5.000 woorden. Om op een totaal van 50.000 woorden uit te komen. In één maand geschreven. Het kan niet meer misgaan. Ik word dit jaar, net als in 2007, een nanowinner. De laatste loodjes ….)

~*~

Nanologboek (26)

Else Amezguiou, dochter van een kunstpaus, valt als een blok voor Theo, een ruwe bolster in wie ze een blanke pit vermoedt. Ze wil haar vader een hak zetten door Theo te helpen een schilderij te ontvreemden in het museum van haar vader. Op voorwaarde dat Theo Else meeneemt, en de hare wordt, in voor- en tegenspoed.

Alles verloopt volgens plan. Tot Else wakker wordt, en de kwade droom waarheid blijkt. De boef is er met de poet vandoor. Else vervloekt Theo.

Ik hoop dat je mag branden als een fakkel en je dood langzaam en pijnlijk zal zijn!

De vaste lezers zijn voorbereid op het lot dat Else's geliefde zal treffen ... 

~*~

Kelderkast

De schrijfmeester adviseert mij dringend in contact te treden met mijn onderbewuste. "Tussen de rommel die je in je leven hebt vergaard, daar liggen de thema's waarover je wilt schrijven. Daar ligt pijn, en leed dat literair uitgemolken moet worden. Hop, maak leeg die kelderkast. Glasbak en oud papier opzij en zoeken." Hij schrijft zelf mooie boeken dus ik wil best van hem aannemen dat het waar is, wat hij zegt. Maar al mijn leed op tafel? Dank je de koekkoek. Gelukkig zou ik mezelf niet zijn als ik niet op veel meer plaatsen dan alleen in de kelderkast mijn rommel had. De zooi achter de schotten op zolder ligt daar voorlopig veilig. Hoe weet hij trouwens dat ik mijn oude glas en papier in de kelderkast bewaar? Tegen de klas zegt hij het ook: "Stel je onderbewuste vragen. Daar liggen de antwoorden. Een goed contact is van belang. Anders gaat je onderbewuste in raadselen spreken, en dat kost alleen maar tijd en energie. Zoek alle troep op, en ga het gesprek aan, van de kelder tot de zolder."

Dat van het onderbewuste dat orakelt, dat ken ik wel. Zo deed ik eens de boodschappen na een lange dag vol sollicitanten. Het was een goede dag geweest; we hadden een fijne kandidaat gevonden. Bij de kassa hevelde ik de inhoud van mijn karretje over op het lopende band. Verrek, ik at die avond mosselen. Ik kon me niet herinneren die uit het schap te hebben gepakt. Mijn oog valt op een eigennaam op de zak. De naam van de kandidaat.

Vorige week overkwam het me in de tram. Van het station - deze maand een heilige plek voor mij - naar kantoor zat ik opeens met een Spits in mijn handen. Ik lees zelden gratis krantjes (vieze handen, vieze smaak), maar in ieder geval nooit de Spits. Waarom had ik deze opeens naast me van de bank gepakt en open geslagen? Het antwoord vond ik op de achterkant.

Nanologboek (25)

Straatnieuwsverkoper Ruben Kramer overleed aan de gevolgen van zijn zware verwondingen, opgelopen bij de vliegtuigramp in Utrecht. In herinnering aan de markante Utrechter publiceert SN de ditmaal volledige ongekuisde versie van zijn artikel "Hoe overleef ik het Centraal Station van Utrecht?'.

 Het artikel kan gelezen worden als een reisgids. Utrecht Centraal is groot en mooi. Er is dag en nacht iets te beleven. Weet je niet zo goed de weg, of ben je nog nieuw hier? Ruben heeft gepraat met vele mensen die mooie plekjes weten. De top tien staat vandaag wedrom in SN beschreven.

~*~

Nanologboek (24)

Arnoud en Bianca zijn beiden op zoek naar een vaste relatie. Beiden zijn niet wanhopig (hoewel, Arnoud, niet wanhopig?), maar kunnen een beetje hulp wel gebruiken. Rela4ever heeft de juiste papieren, maar voor Arnoud en Bianca levert het niets op. Straks moet je nog aan je zelf gaan twijfelen, alleen omdat je de raarste vogels op je dak krijgt gestuurd.
Een managementtrainer die haar dood tegemoet struikelt, en een hulphond met een eigen wil, die zorgen dat het toch allemaal gewoon goed komt. Toch?

~*~

Nanologboek (23)

Inge de Liefde is een vrouw van het type 'vraag het me niet, advies krijg je toch wel'. Omdat zij het leven pleegt toe te lachen, lacht het leven doorgaans terug. Op een stralende zaterdagmiddag wijkt ze van haar geplande fietsroute af en bevindt ze zich plotseling in de glimmende keuken van haar ex-baas, bovenop zijn aanrecht. Twee maanden later zal Inge zich afvragen of er een positief omgekeerde bestaat van 'Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook een ander niet.' Daar zit ze, in een openbaar toilet. Hoe vol hoop en angst kun je zijn. En dan moet het dak nog naar beneden komen.

~*~

Nanologboek (22)

Aldert Bleijenberg is een helpdeskmedewerker die probeert toneelschrijver te worden. Op een avond belt hij zijn tuttige tante, altijd goed voor een ideeënrijk gesprek. Maar soms wil ze niet luisteren, en al helemaal niet hem laten praten. Terwijl Aldert zijn eigen woorden opneemt, in de hoop dat daar een mooie monoloog van de maken valt, gaat tante Isabella los over de zaak van Ruiker & Van den Brink. Of haar neef - je vous en pris! - niet verder wil vertellen dat ze daar haar bloemen koopt. Om tenslotte met de belangrijkste vraag op de proppen te komen. Wat ga je morgen doen?

~*~

Nanologboek (21)

Je zal Etienne Blom zijn. Je zal zijn tranen zijn, zijn kruis, de woorden in zijn hoofd. Je zult naar het Requiem van Verdi luisteren in een eeuwenoude kerk en na afloop zul je zeggen: zo mag het zijn geweest. Genoeg is genoeg. Als de hemel nu bovenop me valt, mij zul je niet horen klagen. Zo wil ik wel eeuwig rusten.
Wie zal zeggen of het wat uitmaakte wat de zelfverklaard muziekrecensent die zondagmiddag zag, en vooral hoorde. Binnen een paar dagen was hij dood, bevrijd misschien?

~*~

Nanologboek (20)

Juist als de hele familie in de auto zit, klinkt een doffe tik. Moeder denkt even dat de SUV achter haar te dicht hun auto heeft genaderd, maar het moet iets anders zijn. Drie kwartier om naar de bioscoop in het IJsselstadje 14 kilometer verderop te komen. Het zou makkelijk moeten kunnen. Maar bij de eerste de beste bocht hapert de stuurbekrachtiging, en is kracht alleen nauwelijks voldoende om door het schijnbare mulle zand te draaien. O jee, nu ook een lampje.
Als dit een verhaal in een boek was, dan zou het als ongeloofwaardig toeval worden afgedaan wat hierna plaatsvond.
De weg naar de bioscoop leidt langs de eigen garage. Daar is een jong mens dat gelijk wil helpen. De motorriem blijkt bezweken. Best zeldzaam en niet zomaar te maken. Het aardige jonge mens kruipt onder de auto, waar een rat rakelings langs zijn gezicht op het plaveisel glijdt. Dit gaat duren. De moeder knippert brutaal/bevallig met haar blauwe ogen en regelt een vervangende ford. Exact op tijd zit de familie een half uur later klaar voor Harry Potter.

Op zo'n dag wordt niet geschreven; het is niet anders.

~*~

De Willemijn in mij

Waarom kan ik toch niet onthouden hoe ik foto's op een eenvoudige manier op Ravelry krijg? Ik wil laten zien wat ik cadeau kreeg van Gerdien, en wat ik uit de rest van de doos als buit gesleept heb, maar al wat ik probeer, het 'kijk zo klik klik gewoon die en dan dit klik klik overnemen en hup klik hier is het' van de zoon krijg ik niet nagedaan. Terwijl ik toch niet zo'n enorme computernitwit ben.
Enfin, via een omweg dan maar. Levert het ook nog een blogje op.

Dit zijn de cadeautjes. Een projecttasje (voor de niet breiers, daar zit dus een breiwerk in wording in. Een bol wol, een halve sok, een naald en een patroontje, ja, dat past), een plak chocola (de meeste breisters houden van chocola en poezen - alweer mazzel dat de gulle geefster voor het eerste koos), prachtig sokkentijdschrijft (heb ik ook net van vriendin gekregen, maar het is meer dan de gedachte die telt, want hier maak ik iemand anders nog heel blij mee), lief kaartje natuurlijk, en wee prachtige bollen wol. Mijn jongste hobby is De Baret, dus dat gaat helemaal goed komen.

Er waart dus een doos door Nederland, de doos vol breierijen. Deelnemers halen eruit wat ze mooi vinden en/of goed kunnen gebruiken, en vullen aan met gelijkwaardigs prachtigs. Buiten dat dus het persoonlijke cadeau (eerste foto). Deze prachtige wol en wat handige magneetknoopjes haal ik uit de doos. Vooral de wol doet me blozen. Ik heb het gevoel dat ik het allermooiste uit de doos heb gekaapt. Nou maar hopen dat iedereen dat gevoel heeft.
Dat wat ik terugstop, dat kan natuurlijk niet op de foto, want dan is de verrassing weg :-)

Zo. en nu maar hopen dat ik naar dit blogje kan verwijzen op die brei-site.

Nanologboek (19)

Willemijn van Oosten is een volkomen tevreden alleenstaande vrouw. Actief van één minuut voor half acht tot drie over twaalf 's nachts. Haar huis blinkt, haar computer ronkt. Er is ruimte voor verrassingen en voor 100% plezier. Ze weet precies wat ze doet en ze doet het met overgave.

O, yes, I'm sure my life was well within it's usual frame
The day before you came 
It's funny but I had no sense of living without aim 
The day before you came

Benny en Björn zouden over Willemijn hebben kunnen schrijven.

~*~

Nederland schreeuwt

Kernwapens, kernenergie, dat was mijn pakkie an. Arbeidsonrecht, kraken, vrouwenrechten: ook van mij. Zusje A. was van de dieren, het milieu en de vele foute buitenlandse regimes. We waren 15, 16, 17, 18, en elk weekend waren er demonstraties. Best handig, om dan vlak bij Den Haag te wonen. Ik steunde haar en zij steunde mij. Wij liepen achter mening bordje.
Kernwapens zijn er in Nederland niet gekomen, een kerncentrale ging dicht, er is heel wat gekraakt, er zijn betere CAO's gekomen, kinderdagverblijven, in sommige landen gaat het wat beter, walvissen en dolfijnen knuppelen vinden we nu allemaal schandalig. Geen dank, we hebben het graag gedaan.

Mensen, we mogen weer. We moeten weer.

Bij de opening van het IDFA werd gevraagd of we deze week een geel lintje willen dragen, een yellow ribbon, om zichtbaar de cultuur een warm hart toe te dragen.
Ik heb deze zelf gebreid. Dank u.

~*~

Nanologboek (18)

Erik Schimmel woont in Nieuwegein, in de wijk Fokkesteeg, op een tweekamerflat die hij zeer netjes houdt. Twee keer in de week doet hij boodschappen voor zijn stokoude buurvrouw, en verschoont hij haar kattenbak. Erik spaart sprinklers. Dat doet hem op een prettige manier aan zijn vader denken, die brandweerman was. Erik zit 'op de tram', zoals zijn collega's hun werk noemen. Erik noemt zichzelf voluit trambesuurder. Hij is content met zijn leven.
Dan staat daar op Westraven die vrouw, in een rode jas. Zij vangt zijn blik en niets zal ooit meer hetzelfde zijn.

~*~