Brownie Point

Stofnest

2012-01-10T21:11:00.000+01:00

Ze moet een jaar of 40 jaar zijn. Bij haar geboorte droeg ze de groene broek nog niet, en had ze zwarte, korte haren. Ze was een moetje. Voor de zeven- of achtjarige moeder was het nog een hele bevalling. Het kind werd beloond met het cijfer 6,5. Voor de jonge moeder, die bepaald niet uitblonk in handarbeid, een bevredigend einde van de worsteling. Toen nog geheten: pop. Ze mocht blijven, zonder naam. Langzaam werd ze dierbaar.

Een jaar of vijf later zat de jonge moeder in de tweede klas van het gymnasium. Na de brugklas wilde ze graag gymnasium doen, want - zo had ze op het voorkeurformulier gemotiveerd - dan heb ik tenminste geen tekenen meer. Helaas, handenarbeid moest nog een jaar gevolgd worden. Met een vrije opdracht. Voor de jongens: bouw een robot. Voor de meisjes: maak een pop. Thuis te doen. In eigen tijd.

De dag voor de inleverdatum werd pop achter het bed vandaan getrokken. Het geval kreeg eindelijk een broek. De mot zat in de haren, dat zou opvallen. Een nieuw kapsel werd aangemeten. Iemand suggereerde nog een nieuwe mond, of misschien zelfs echt een nieuwe pop maken voor de immers nieuwe opdracht? Daar was geen tijd meer voor, of te lui, of wat dan ook *)

De pop oogste lof. Een dikke acht compenseerde de 3,5 voor de gefiguurzaagde tekkel, die met de laatste gebroken zaagjes in de prullenbak was beland.

Het voelde als bedrog. Dus? Toch? Maar? En? Pop werd dierbaarder en dierbaarder.

(De eeuwige verloofde suggereerde rond pops 20ste verjaardag dat het tijd werd om afscheid van haar te nemen. Kan dat stofnest weg? No way, Jose!
Ze had eindelijk een naam. )

Stofnest mag mee naar het werk. Naar het leertraject voor de veranderaars. Als illustratie dat ik het kan. Ik, de brave poppenmoeder, de uitsteller, de handwerker tegen alles in. Ik kan het: fuck the system. Al heette dat in 1977 nog niet zo.
Helaas bleek ze onvindbaar, want het opruimen van de zolder was uitgesteld. Woede, of paniek, of wat dan ook *): deze kerstvakantie eindelijk ging ik de zolder op met papierbak en klamvochtige doek. Daar was ze, en ze mag nog steeds blijven. Jaren en jaren in die doos en toch nog die dankbare scheve lach. Niet alles hoeft te veranderen.

*) wat dan ook: nu nog even dit boek lezen, en ik weet hoe het komt.

Ontspullen (2)

2011-12-03T14:16:00.001+01:00

Het gaat er van komen. Stapje voor stapje. De oogst van dit weekend. Voor wie het hebben wil:

Drie Gispen stoelen. Geschatte ouderdom: 40+ jaar
Hometrainer. Batterij leeg. Gebruikt: ooit, ja, best wel hoor.
2 paar skeelers. Voeten gegroeid, wieltjes licht versleten.
Kleding maat enorm: paarse winterjas, beige lang colbert, ruitjesbroek voor mollige golfster

Naar binnen gebracht op dezelfde dag:
100 waxinelichtjes, 10 postkaarten, voedsel.

Oordeel van de jury: het begin is er. Ga zo door!

En jawel hoor: het paste eveneens

2011-11-20T11:04:00.002+01:00

Dit is de aspergepan. De aspergepan wordt niet vaak gebruikt, omdat het
1) een pan is met maar één functie en
2) niet zo lang aspergetijd is
Daarom staat de pan achterin de trapkast, aan het voeteinde van het bed, zeg maar, als Harry Potter bij ons zou wonen.
Ingevroren asperges zijn in november nog goed te eten, en daarom graaide ik over de oude kranten, schoonmaakemmer, wc-papier, afvalplastic, en wat dies (veel) meer zij, naar de speciale pan. Hoera gevonden. Maar de deksel bleef verstopt.

Cees Buddingh' schreef het onvolprezen gedicht Pluk de Dag. Dit type levensvreugde, dáár zouden we bij Albert Heijn voor in de rij moeten staan, in plaats van voor die (alweer plastic!) spaarfiguren.

Vast dankzij Buddingh' greep ik naar deksel van ons kleinste kookpannetje. En jawel hoor.

****

Reformatorisch OK

2011-11-19T09:20:00.000+01:00

De foto is van André Dorst, laat ik niet vergeten dat in ieder geval te melden.

Moest ik nu met mijn benen onder de tafel omdat ik geen rok droeg, of is dat ouderwets stigmatiserend gedacht? Waarom trekt mijn rug zo statig recht als ik mijn buik inhoud? Waarom houd ik ùberhaupt mijn buik in, onder tafel?
Het duurt maar een half uurtje, inclusief koffie drinken, zo'n fotograaf over de vloer. Daarna kostte het me langer om al die kaarten in de doosjes terug te frutten.

Menig lezer zal zich tot het eeuwige afvragen:
- Waarom zijn de gordijnen niet wat verder opengetrokken?
- Welk muziekstuk staat op de piano?
- Waarom zijn de tuinstoelen nog niet opgeruimd in november?
- Waar kocht ze die kaartenmolen?

Het artikel verscheen op donderdag, een kolom lang. De andere vijf kolommen gaan over TBS'ers. Dat maakt ouderwets nederig.

***

Jammer maar helaas

2011-11-13T12:15:00.000+01:00

De handdoek is in de ring gegooid. Geen nanowrimo-winner dit jaar. Want het moet wel een feestje blijven. Deze november is er teveel. Teveel leuks om dit leuk te houden.
Het is niet anders. Om met Gertrude Stein te spreken: Rose is a rose is a rose.
Of om mezelf te citeren: Tante pis.

***

Schoenengek

2011-11-06T08:43:00.000+01:00

Zondagmorgen. Ik luister naar Vroege Vogels. Luisteren is een groot woord. Het is mijn behang terwijl ik mijn zondagmorgendingen doe. Als eerste op, altijd. Beetje surfen, postcrossingkaartjes sturen, hier en daar wat opruimen, plannen maken voor de rest van de dag, mailtje, ontbijtje.

Ik hoor Vivaldi en denk aan een dirigent van 20 jaar geleden, met wie ik onder andere het Gloria van Vivaldi zong. Het zou grappig zijn als hij het gedirigeerd zou blijken te hebben, denk ik nog. Ik denk er niet bij na waarom juist hij in mijn hoofd komt. Als ik mezelf ernaar gevraagd had, dan zou ik denken dat het te maken moet hebben met de vriendin van uit die tijd, met wie ik ook zoveel zong, die ik onlangs weer zag.

Dit alles verklaart niet dat dezelfde man vijf minuten later op de Fenolijn te horen is. Overigens ook nog met een waarneming die ik zelf ook deed: jonge eendjes.

Wat is toeval toch leuk.

Mijn geest draait overuren. Misschien altijd wel, maar in ieder geval in november als ik weer eens een boek schrijf. Karakters moeten verzonnen, de karakters moeten kleren dragen, hobbies hebben, een verleden, rare gewoontes, moeilijkheden om te overwinnen. Na een paar dagen blijk ik het veel over schoenen te hebben in mijn boek. Zo schrijft mijn hoofdpersoon een column in Ouders van Nu, waarin een schoenengek een prominente rol vervult. Diederik is schoenenimporteur en tevens haar echtgenoot.

Al eerder deze week googelde ik langs de schoenen van Kobi Levi. Zijn ontwerpen zijn werkelijk fenomenaal. Voor iemand die niet met schoenen heeft (of moet ik zeggen: dacht te hebben), heb ik er erg lang op rondgekeken, op zijn site.

Eerder dit jaar kocht ik een auto. Ik ben er blij mee, maar natuurlijk heb ik geen topkoop gedaan. Ik weet er gewoon te weinig van, van auto's, ik ben geen keiharde onderhandelaar met mijn eigen geld, en dan wil ik ook zo'n jonge verkoper nog pleasen. Een paar weken later bleek de jonge verkoper er niet meer te werken. Er werd niets gezegd, maar ik kreeg het idee (en de rest verzon mijn geest er bij) dat hij niet uit zichzelf was vertrokken.

Gisteren bracht ik een paar schoenen naar de schoenmaker. Hé, een nieuwe zaak in de stad. Schoenenwinkel annex schoenmakerij. Ik loop langs de rekken en bedenk dan dat mijn pumps met het losse klittenband nog thuis liggen. Terwijl ik mij omdraai wordt een andere klant benaderd door de winkelbediende. Mag ik u van dienst zijn? Het is mijn automan.

Uitvlucht, zijweg of ei van Columbus

2011-11-06T07:01:00.000+01:00

Margriet Buitenpost blijkt een schrijfster. Een sappelige. Columpje hier, enkel kort verhaal daar. Wel een vaste rubriek in een gratis krant. Daarin beschrijft ze briefjes die ze in de openbare ruimte ziet hangen. In een boek over haar mogen al deze pennenvruchten niet ontbreken!

November boekenmaand

2011-11-05T10:26:00.000+01:00

Ik doe voor de vierde keer in acht jaar mee aan Nanowrimo. De eerst keer strandde ik al na een paar dagen, de tweede en de derde keer leverde een heusch boek op. Dit jaar moet het derde boekenkind geboren worden. De eerste twee dagen liepen als een zonnetje.
Margriet Buitenpost maakt gelijk nogal wat mee. Ze moet vast in het echt bestaan, dus als ze zichzelf ook googelt (en wie doet dat niet?) dan weet ze nu dat er een boek over haar geschreven wordt. Ze is in therapie, en krijgt de meest absurde opdrachten. Het houdt me lekker van de straat.
De jongste zoon doet dit jaar mee. Hij gaat, hoewel pas 15 jaar, voor de grootste uitdaging van de 17-jarige: 25.000 woorden in 30 dagen. Hoewel drie keer zo oud, geldt voor mij slechts het dubbele. Het zijn een hoop woorden.

Dit mis je als je in The States bent (3)

2011-10-18T19:50:00.000+02:00

Dit mis je als je in The States bent (2)

2011-10-17T20:08:00.001+02:00

Alweer een plot op straat

2011-10-16T22:07:00.000+02:00

Nou ja, niet echt op straat, maar in de stoel vóór me in de trein van Utrecht naar Den Haag. Ons pap en ons mam krijgen een kaartje minder.

Dit mis je als je in The States bent (1)

2011-10-15T21:36:00.000+02:00

No plot? No problem?!

2011-10-14T14:41:00.000+02:00

Nog ruim twee weken te gaan voor nanowrimo. Ik ga in de maand november weer een boek schrijven. De zenuwen beginnen zich langzaam te roeren, want ik heb nog geen karakters, nog geen plot, zelfs nog geen idee. Om mezelf nog meer op de kast te krijgen, roep ik hier maar in herinnering dat ik zelfs nog een gothic fantasy novel overweeg. Help!
Zo ontspannen mogelijk - nu nog - zoek ik naar inspiratie. Autorijden wil helpen, of met de trein zonder boek. Ik draai Hair, bij wijze van geestverruimend middel. Ik luister mensen af. Lees de kleine berichtjes in de krant wat vaker.
Als ik over een week of zo nog niks heb, dan hoef ik alleen maar naar mijn grote stapel door mezelf volgekladde notitieboekjes te spoeden. Daar vind ik in ieder geval genoeg ideeën. Maar wat nou als dat niet zo is? Daarom de zoektocht naar een idee. Nu!

Is dit wat? Woensdagavond op straat. Een kletsnatte avond, tussen de buiend door, tegen tienen. Op nog geen 200 meter van het restaurant lag de kaart voor mijn voeten. Droog, als Gideons schapenvacht.

Wie is kels? Wie is Jasper? Wie verloor deze kaart? Werd hij verloren, of weggegooid? Is de kaart wel aan Jasper gegeven? Is het handschrift inderdaad van een meisje? Waar is de kaart geschreven, op de wc naast de boomering kaartenhouder? Hoe goed kent ze Jasper als het gewoon Jasper is, en niet lieve, zelfs niet beste? Wanneer besloot ze dat de date romantisch was? Komt er nog een volgende? Komt Jasper thuis, vraagt zijn moeder 'was het gezellig?', en grijpt hij mis naar de kaart in zijn rugzak? Waar is kels in vredesnaam een afkorting van ??

Deer Hunter

2011-08-29T20:53:00.000+02:00

Ik heb biologen onder mijn vrienden en familie, maar wellicht ook andere natuurvorsers? Wat heeft P. gevonden in de Dolomieten? Ik gok op een stuk van een hert(je), maar ruil dit in voor elke niet-gok. Wie weet het zeker?

****

Wil-je-niet-weetje

2011-08-25T09:28:00.000+02:00

Enige uren na het nuttigen van verse asperges heeft de urine bij ongeveer 45% van de mensen een merkwaardige geur. Dat komt doordat de zwavelhoudende stoffen in de asperge in het lichaam na consumptie snel worden omgezet in vluchtige zwavelhoudende verbindingen. Sommige biochemici menen dat die omzetting bij iedere asperge-eter plaatsvindt, maar dat niet iedereen de zwavellucht evengoed kan ruiken. Anderen denken dat het vermogen om asperge-urine te produceren bij een deel van de mensen ontbreekt. In elk geval zou het gaan om autosomaal dominante overerving .
Aldus Wikipedia.

Ik behoor tot deze 45 procent. Het inzicht van de laatste dagen: De merkwaardige geur verdwijnt bij verse asperges die ruim twee maanden ingevroren zijn geweest. Dat haalt je de koekkoek, zullen sommigen denken, want dan zijn de asperges niet meer vers. Ik had evenwel anders gedacht.

Uitgerust terug

2011-08-23T08:42:00.000+02:00

Voornemen:
Bezuinigen op meningen.
Dat zouden meer mensen moeten doen.

Ikken (2)

2011-07-21T07:01:00.020+02:00

Ik werk bij het Ministerie van Infrastructuur en Milieu. De combinatie maakt dat niet altijd duidelijk is wat nou de Kerk is, en wat het Vloeken. Mijn persoonlijke aversie tegen autorijden/asfalt/mobiliteitsbevordering in het algemeen, en hard rijden/nog meer asfalt/recht op mobiliteit in het bijzonder, steek ik hier doorgaans onder de stoelen en banken. Dat ik mijn gereden kilometers (die in de auto én die in de trein) afkoop met klimaatneutraliserende bosaanplantaflaten: ik houd het hier beter voor mezelf.

De tong moest regelmatig aan flarden worden gebeten bij alle discussie over 130 km mogen rijden. Van al het slechte wat de mensheid voort heeft weten te brengen is dit toch wel het meest hufterigste, laagste, en zinlooste. De koning van het korte genot regeert, regeren is blind vooruitzien geworden. Ons rest de toorn van de testosteron.
Denk ik in stilte. Gij zult niet vloeken in de kerk.

Ik rijd op een vrijdag op de A7 richting Den Helder. Autorijden is leuk; ik kan en wil niet anders zeggen. Nog een geluk dat ik er pas op mijn 40ste aan ben begonnen anders zou mijn ecologische voetafdruk ... enfin, ik koop het dus af. Kinderen van Texel halen, die daar gestrand zijn met kapotgewaaide tent, dat kan niet anders dan met de auto, vind ik vandaag.
Ten noorden van Amsterdam zijn de rijkswegen onbekend terrein. Ik zie een gebodsbord opdoemen. Ik neem aan dat ik terug zal moeten naar 100 en laat het gas los. Dan zie ik voor het eerst in dit land het Rutte-Verhagen-schild. Mijn primaire reactie vertaalt zich in een krachtig naar beneden drukken van de rechtervoet: Yes! Gááááaf !!

Ikken (1)

2011-07-20T09:14:00.000+02:00

Voor de derde keer deze week zei iemand in mijn nabijheid dat geuren rechtstreeks naar herinneringen leiden. Dat had ik eerder ook al gemerkt. Ik rook aan een banaan, omdat ik niet voor tien uur 's ochtends mijn meegebrachte banaan op wilde eten, maar eigenlijk niet kan wachten. Ik hield de banaan vast. Een banaan voelt lekker. Ik hield 'm onder mijn neus, als snor. Toen rook ik wat ik rook toen ik vier en vijf jaar was.
Op de kleuterschool aan de Aardammerweg zaten we op wat ik later gymnastiekbanken noemde, in een wat ik nog veel later een carré noemde. Toen heette het vast 'de kring'. De klassen waren zo groot dat als er geen plek meer was op de banken je in het midden op het kleed moest gaan zitten. Maar dat terzijde.
Ik zat weer in de kring, precies tegenover de juf. Mijn halve banaan zat ik een trommeltje, een vierkant plastic bakje met een gele deksel. Soms zaten er kruimeltjes aan het gladde oppervlak van de snijkant van de banaan. Misschien omdat er nog een stuk ontbijtkoek of een boterham in het trommeltje zat, maar waarschijnlijker waren het kruimeltjes van de dag ervoor. Ik had de banaan al in mijn hand voordat iedereen zat. Dan begon het wachten. Tot iedereen doorhad dat ze in de kring moesten komen, en het liedje gezongen was. Dan rook ik die banaan, die dan al een paar uur doorgesneden in het trommeltje had gezeten.

Nog steeds als ik in een carrévorm moet zitten, ga ik op de kop zitten, tegenover degene die vertelt wanneer we mogen gaan zingen en het tijd is om te eten. Ik denk dat ik juist daar ga zitten om mijn nek niet te forceren, en ik niet de hele dag hoofdpijn heb, maar door de banaan weet ik nu dat ik daar altijd al zat, op de kop. Dan zal het wel egocentrisme zijn, dat ik wil dat juist tegen mij gesproken wordt. Of het is mijn sociale ik, die in het zicht van de macht goed oplet en zorgt dat de bevelen begrepen worden, althans aan deze kant, vriendelijk lachend, ook nog.

Als je 47 jaar bent geworden, vrees je nog steeds voor het eerste, maar weet je niet eens zo diep in je, dat het het tweede is, nog steeds.

P.S. Als plaatje had me een halve doorgesneden banaan wel aardig geleken. Maar die vond ik alleen in combinatie met een hamster. Dat is de vooruitgang, zou Snijders zeggen.

Socks for Stephen

2011-06-29T16:01:00.002+02:00

Dearest mister Fry,

We will meet today. In Den Haag (a town you call Den Haag, I’m sure, with a long and deep ggg. You are not going to say The Hague, or anything easy like that). You are gonna talk, and I will listen. With the utmost please. Then you will sign your book and I will talk to you. If I dare. If I did not dare, please read on.

Intermezzo:
Okay, so by now you know that English is not my native tongue, nor are my ten fingers (I type blindly) from birth familiar with your first language. I know you bother, you should. One excuse will suffice, I decide here and now. Every mistake is involuntarily, any lack of improvement laziness.
End of intermezzo.

I adore you.
In a non-stalking way, from a distance, I hasten to say.
From my early twenties I enjoy your work. I love it all. I saw you, and I read you. I became an omnivore. Whether you read the books by J.K. Rowling, slap Cpt. Darling, present QI, teach me how to be a poet: you’re my bread and butter. (Blablabla, enormous praise, utterly embarrassing for the both of us, you’ve heard it a thousand times, may be even believed it once or twice … etcetera ad infinitum.)
I even like you better than Hugh Laurie.
(Stop. No more.)

Through you I became acquainted with the works of Oscar Wilde. Through you I kept my sons at ease during long car travelling in Norway. Through you I feel all right being a snob every now and then.

I was in London last March, for fun. I’m sorry we didn’t meet on the streets or in a cab. I read the Fry Chronicles. May I ask about the title, pray? (Re-reading Sense & Sensibility at the moment, hence the pray.) I would have placed a bet on ‘Over Edom I will cast out my shoe’ being the title. Anyway. I think it was the thought of shoes, and the picture of you on the front, that made me decide to knit you a pair of socks.
Tonight I will present you your book, presuming you will sign your book today, and are willing to sign a copy of the not-translation. In this book I will hide the socks (insofar one can hide a size 12 pair of socks in a book). You will grab hold of the book, see the socks, look up to me and say:
”You made me a free Elf.”
Please don’t you mind me asking for your hand in marriage, right there and right then.

Let’s assume for a moment that you are embarrassed by me, by the words I stutter, by the gift, by the gift being socks. Please don’t show it. Please pretty please play the role of the grateful, slightly surprised Stephen. My oh my, who would have thought I was ever to get a pair of socks. That will do. Or something of the kind.

Untill tonight.

Ina
(Christina without the Christ-part. That will be my joke tonight. I once met an American who laughed at it. She signed a knitting book.)

P.S.
Tell me something I don’t know, Peter!
My geography teacher’s middle name was Louis.
If for anything, let me thank you for those two lines.
Thank you.

Londenlijstjes

2011-03-14T07:44:00.000+01:00

Stephen Fry ~ the Fry chronicles
Steven Johnson ~ Londen, spookstad
Vonne van der Meer ~ de vrouw met de sleutel (als niet al uit)

SKA januari (afmaken)
Elfde maand
SKA maart (derde deel dinsdagmorgen downloaden)
Baret (basiskleur in London kopen)

uitdraai treinkaartjes
uitdraai hotel
uitdraai metrokaart

Humor of onbenul?

2011-03-04T09:45:00.000+01:00

Gebiedende wijsjes

2011-02-12T07:15:00.001+01:00

Kraantje stopt
als u boven-
kant omhoog
trekt !

Een sympathieke tip. Het uitroepteken is bijna jammer. Daaruit mag toch het eigenbelang van de eigenaar van dit kraantje blijken. Uit de rest spreekt een respect voor de bezoeker van deze wc-keet. Hè gat, het kraantje blijft lopen, wat nu?
Briefje lezen!

Een biologische boerderij met alles erop en er aan. Zelf groente snijden, vegetarische koekjes, workshops. Wij zussen zitten in de serre, verdwaald tussen een buslading zestigplussers. Maar ook wij moeten plassen, wat daar maar node is toegestaan. Geen muizen (te koud), maar wel veel schimmel. Ook op dit briefje.

Het handschrift is van een vrouw, die de letter t net zo heeft leren schrijven als ik, dus ze is ouder dan 40. Mooie verdeling van de tekst over het briefje. Een afkortingsstreepje. Juist gebruikt en soepel op de pagina: hulde!
Wordt de spiegel wel goed schoongemaakt? De mededeling hangt er zo te zien al even.

(Mijn blog Gebiedende Wijsjes is nieuw leven ingeblazen. De komende tijd zeer regelmatig nieuwe handgeschreven berichten uit de openbare ruimte.)

Rest in peace

2011-01-14T15:53:00.000+01:00

Ik zie het al op afstand. Of beter: ik zie het niet. Ik steek over en richt mijn blik automatisch op de ingang van 'mijn' supermarkt, 200 meter verderop. Wat is er anders? Ik kan zo naar de deur kijken. De schone matten liggen klaar om mijn natte schoenen te ontvangen. Ik hoef niet te slalommen langs menshoge afvalbakken. Geen advertentieduikelaars versperrren mijn blik. De leegte balsemt mijn ogen. Ik kuier de meestal drukke vrijdagmenigte in. Ze zijn er allemaal: de helpers in blauw, de mandjes, de hamsteraanbiedingen. Ik frunnik even aan mijn oren. Zitten ze verstopt? Nee, de stilte komt van buiten.
Ik haal vlot mijn mandje vol. Alle kassa's bezet. En toch: die rust. Wat ongelooflijk aangenaam. Terwijl ik sta te wachten, durf ik de stelling aan dat het allemaal wel goed zal komen met de wereld. Zie je, ooit keert de rust weer. Hier snappen ze het. Eindelijk.

Tijd voor een complimentje, ik ben immers de beroerdste niet. Wat is het heerlijk rustig, mevrouw achter de balie! Ze kijkt verbaasd. Abberhijdoo reageert ze. Ik knik haar hartelijk toe. Een mens hoeft niet alles te begrijpen.

Toch maar de teletekst, de macht der gewoonte. Ik heb nog een lange weg te gaan naar de ook innerlijke rust. Albert Heijn is dood. De winkels zijn vandaag in rouw.

De lezer gegroet

2010-11-30T11:45:00.002+01:00

Dank, dank, voor het delen in mijn vreugde over mijn jongste nanowrimo-boek. Alle felicitaties, hier op het weblog, en in mijn mailbox, zijn in grote dankbaarheid ontvangen.
Dinsdag heet dus deze roman. Het leven van 25 mensen staat centraal in evenzovele verhalen. Soms krijgen we over hun hele leven te horen, soms slechts een paar minuten, de laatste - als weten ze dat zelf niet - van hun leven. Deze mensen hebben één ding met elkaar gemeen: Allen zijn op die dinsdagmiddag om 16.54 uur in (de buurt van) het centraal station van Utrecht. Niet de beste plek om te zijn, omdat daar juist op dat moment een Boeing 747-400ERK neerstort.

Meedoen aan Nanowrimo betekent niets meer, maar ook niets minder, dan 50.000 woorden schrijven. Ik heb dan ook niet teruggelezen, ik ga voorlopig niet redigeren, ik haal er geen fouten uit, heb niets gedaan met de inzichten die me al schrijvend te binnen vielen.
(Zoals: Noem ik nu niet alweer iemand Lisette? De internationale trein naar Polen komt natuurlijk helemaal niet uit Amsterdam! Als zo'n vliegtuig neerstort, fikt de hele boel dan niet gewoon af, in plaats van 'alleen maar' in te storten?)
Kortom, ik heb nog geen enkel veldwerk gedaan :-)
Sommige verhalen zijn in grote haast geschreven, anderen iets zorgvuldiger. Maar stylistisch rammelen ze allemaal, dat weet ik van de vorige keer.

Desalniettetoch: jij mag een stukje lezen!

Vrijdag*) a.s. haal ik één keertje de spellingscontrole erdoorheen. Daarna stuur ik een verhaal naar de liefhebbers. Om in aanmerking te komen voor een verhaal vraag ik je mij een mail te sturen, en de volgende vragen te beantwoorden.
* Het verhaal van welke persoon wil je lezen? (Voor de eerste bezoeker hier: lees mijn nanologboek dat ik de hele maand op deze blog heb bijgehouden)
* Waarom wil je juist het verhaal van deze persoon lezen?
en achteraf:
* Vind je dit verhaal het waard om herschreven/gebruikt te worden en waarom (niet)?

Deze speciale aanbieding is geldig tot zondag 5 december 20.00 uur.

*) edit: of zaterdag

Ik heb een boek geschreven

2010-11-28T21:33:00.001+01:00

Nanologboek (30)

2010-11-28T21:16:00.000+01:00

Annette Rouwenhorst wil nog één keer naar de plek waar ze haar man voor het eerst durfde te kussen. De vrijwilligers van het hospice waar ze haar laatste weken doorbrengt, helpen haar met deze trip down memory lane. Maar zelfs als het einde zo voorspelbaar lijkt, ook dan kan het leven nog een verrassing voor ons in petto hebben.

~*~

Nanologboek (29)

2010-11-28T16:51:00.000+01:00

Sander Pool besluit een dag na zijn afstuderen, een jaar lang geen kranten of tijdschriften te lezen, geen tv te kijken, en geen radio te luisteren. De verse historicus is nieuwsgierig wat een jaar mediastilte hem oplevert. Hij denkt niet veel te zullen missen. Alleen als Maarten van Rossem overlijdt, mogen zijn huisgenoten hem informeren.
Ruim een maand voor het einde van zijn bijzondere jaar, wordt Sander geïnterviewd voor de radio. Moet de luisteraar wensen dat mediastilte een groot goed is, dat voor iedereen beschikbaar is? Niet als je door Utrecht Centraal Station wilt kunnen lopen, in ieder geval.

~*~

Nanologboek (28)

2010-11-28T14:18:00.000+01:00

Maandagavond is de avond van Peter Hoekstra. De club biedt ruimte aan vogels van diverse pluimage. Blijkbaar is zijn doelgroep het kleinst, want wie gaat er nu uit op een maandagavond? Het kan Peter weinig schelen. Hij is te blij dat hij eindelijk een plek heeft gevonden waar hij zichzelf kon zijn. Zijn ándere zelf, zoals hij het uitdrukt.

Piloot Peter Hoekstra, 36 jaar, leidt een dubbelleven, waar alleen zijn zus van op de hoogte is. Hij zit niemand in de weg, en zichzelf al helemaal niet. Dan wordt hij tot zijn stomme verbazing verliefd en mist hij - nog veel ongewoner - zijn eigen vliegtuig. Is de tijd voor ongecompliceerd geluk aangebroken?

~*~

Nanologboek (27)

2010-11-27T22:16:00.004+01:00

In een dronken bui heeft Frieda haar beste vriendin wel eens toevertrouwd dat zij, Agnite van Looij, tenminste wat meemaakt in het leven. Dat ze soms gewoon jaloers is op Agnite: vader jong dood, voor haar dertigste al gescheiden, werk in de buitenlucht, kanker. De duivel schijt op de grote hoopt, lalde ze. Maar de jaren van nood week Frieda niet van Agnite’s zijde. Dus wie belt Agnite als ze na vijf jaar kankervrij wordt verklaard?

(Nog drie dagen te gaan. Een vrije zondag, en een drukke werkmaan- en dinsdag. Nog drie personen te gaan. Samen goed voor exact 5.000 woorden. Om op een totaal van 50.000 woorden uit te komen. In één maand geschreven. Het kan niet meer misgaan. Ik word dit jaar, net als in 2007, een nanowinner. De laatste loodjes ….)

~*~

Nanologboek (26)

2010-11-27T19:20:00.001+01:00

Else Amezguiou, dochter van een kunstpaus, valt als een blok voor Theo, een ruwe bolster in wie ze een blanke pit vermoedt. Ze wil haar vader een hak zetten door Theo te helpen een schilderij te ontvreemden in het museum van haar vader. Op voorwaarde dat Theo Else meeneemt, en de hare wordt, in voor- en tegenspoed.

Alles verloopt volgens plan. Tot Else wakker wordt, en de kwade droom waarheid blijkt. De boef is er met de poet vandoor. Else vervloekt Theo.

Ik hoop dat je mag branden als een fakkel en je dood langzaam en pijnlijk zal zijn!

De vaste lezers zijn voorbereid op het lot dat Else's geliefde zal treffen ...

~*~

Kelderkast

2010-11-27T07:40:00.002+01:00

De schrijfmeester adviseert mij dringend in contact te treden met mijn onderbewuste. "Tussen de rommel die je in je leven hebt vergaard, daar liggen de thema's waarover je wilt schrijven. Daar ligt pijn, en leed dat literair uitgemolken moet worden. Hop, maak leeg die kelderkast. Glasbak en oud papier opzij en zoeken." Hij schrijft zelf mooie boeken dus ik wil best van hem aannemen dat het waar is, wat hij zegt. Maar al mijn leed op tafel? Dank je de koekkoek. Gelukkig zou ik mezelf niet zijn als ik niet op veel meer plaatsen dan alleen in de kelderkast mijn rommel had. De zooi achter de schotten op zolder ligt daar voorlopig veilig. Hoe weet hij trouwens dat ik mijn oude glas en papier in de kelderkast bewaar? Tegen de klas zegt hij het ook: "Stel je onderbewuste vragen. Daar liggen de antwoorden. Een goed contact is van belang. Anders gaat je onderbewuste in raadselen spreken, en dat kost alleen maar tijd en energie. Zoek alle troep op, en ga het gesprek aan, van de kelder tot de zolder."

Dat van het onderbewuste dat orakelt, dat ken ik wel. Zo deed ik eens de boodschappen na een lange dag vol sollicitanten. Het was een goede dag geweest; we hadden een fijne kandidaat gevonden. Bij de kassa hevelde ik de inhoud van mijn karretje over op het lopende band. Verrek, ik at die avond mosselen. Ik kon me niet herinneren die uit het schap te hebben gepakt. Mijn oog valt op een eigennaam op de zak. De naam van de kandidaat.

Vorige week overkwam het me in de tram. Van het station - deze maand een heilige plek voor mij - naar kantoor zat ik opeens met een Spits in mijn handen. Ik lees zelden gratis krantjes (vieze handen, vieze smaak), maar in ieder geval nooit de Spits. Waarom had ik deze opeens naast me van de bank gepakt en open geslagen? Het antwoord vond ik op de achterkant.

Nanologboek (25)

2010-11-26T19:45:00.000+01:00

Straatnieuwsverkoper Ruben Kramer overleed aan de gevolgen van zijn zware verwondingen, opgelopen bij de vliegtuigramp in Utrecht. In herinnering aan de markante Utrechter publiceert SN de ditmaal volledige ongekuisde versie van zijn artikel "Hoe overleef ik het Centraal Station van Utrecht?'.

Het artikel kan gelezen worden als een reisgids. Utrecht Centraal is groot en mooi. Er is dag en nacht iets te beleven. Weet je niet zo goed de weg, of ben je nog nieuw hier? Ruben heeft gepraat met vele mensen die mooie plekjes weten. De top tien staat vandaag wedrom in SN beschreven.

~*~

Nanologboek (24)

2010-11-26T14:04:00.000+01:00

Arnoud en Bianca zijn beiden op zoek naar een vaste relatie. Beiden zijn niet wanhopig (hoewel, Arnoud, niet wanhopig?), maar kunnen een beetje hulp wel gebruiken. Rela4ever heeft de juiste papieren, maar voor Arnoud en Bianca levert het niets op. Straks moet je nog aan je zelf gaan twijfelen, alleen omdat je de raarste vogels op je dak krijgt gestuurd.
Een managementtrainer die haar dood tegemoet struikelt, en een hulphond met een eigen wil, die zorgen dat het toch allemaal gewoon goed komt. Toch?

~*~

Nanologboek (23)

2010-11-26T11:37:00.000+01:00

Inge de Liefde is een vrouw van het type 'vraag het me niet, advies krijg je toch wel'. Omdat zij het leven pleegt toe te lachen, lacht het leven doorgaans terug. Op een stralende zaterdagmiddag wijkt ze van haar geplande fietsroute af en bevindt ze zich plotseling in de glimmende keuken van haar ex-baas, bovenop zijn aanrecht. Twee maanden later zal Inge zich afvragen of er een positief omgekeerde bestaat van 'Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook een ander niet.' Daar zit ze, in een openbaar toilet. Hoe vol hoop en angst kun je zijn. En dan moet het dak nog naar beneden komen.

~*~

Nanologboek (22)

2010-11-22T19:28:00.000+01:00

Aldert Bleijenberg is een helpdeskmedewerker die probeert toneelschrijver te worden. Op een avond belt hij zijn tuttige tante, altijd goed voor een ideeënrijk gesprek. Maar soms wil ze niet luisteren, en al helemaal niet hem laten praten. Terwijl Aldert zijn eigen woorden opneemt, in de hoop dat daar een mooie monoloog van de maken valt, gaat tante Isabella los over de zaak van Ruiker & Van den Brink. Of haar neef - je vous en pris! - niet verder wil vertellen dat ze daar haar bloemen koopt. Om tenslotte met de belangrijkste vraag op de proppen te komen. Wat ga je morgen doen?

~*~

Nanologboek (21)

2010-11-21T20:54:00.001+01:00

Je zal Etienne Blom zijn. Je zal zijn tranen zijn, zijn kruis, de woorden in zijn hoofd. Je zult naar het Requiem van Verdi luisteren in een eeuwenoude kerk en na afloop zul je zeggen: zo mag het zijn geweest. Genoeg is genoeg. Als de hemel nu bovenop me valt, mij zul je niet horen klagen. Zo wil ik wel eeuwig rusten.
Wie zal zeggen of het wat uitmaakte wat de zelfverklaard muziekrecensent die zondagmiddag zag, en vooral hoorde. Binnen een paar dagen was hij dood, bevrijd misschien?

~*~

Nanologboek (20)

2010-11-21T11:25:00.001+01:00

Juist als de hele familie in de auto zit, klinkt een doffe tik. Moeder denkt even dat de SUV achter haar te dicht hun auto heeft genaderd, maar het moet iets anders zijn. Drie kwartier om naar de bioscoop in het IJsselstadje 14 kilometer verderop te komen. Het zou makkelijk moeten kunnen. Maar bij de eerste de beste bocht hapert de stuurbekrachtiging, en is kracht alleen nauwelijks voldoende om door het schijnbare mulle zand te draaien. O jee, nu ook een lampje.
Als dit een verhaal in een boek was, dan zou het als ongeloofwaardig toeval worden afgedaan wat hierna plaatsvond.
De weg naar de bioscoop leidt langs de eigen garage. Daar is een jong mens dat gelijk wil helpen. De motorriem blijkt bezweken. Best zeldzaam en niet zomaar te maken. Het aardige jonge mens kruipt onder de auto, waar een rat rakelings langs zijn gezicht op het plaveisel glijdt. Dit gaat duren. De moeder knippert brutaal/bevallig met haar blauwe ogen en regelt een vervangende ford. Exact op tijd zit de familie een half uur later klaar voor Harry Potter.

Op zo'n dag wordt niet geschreven; het is niet anders.

~*~

De Willemijn in mij

2010-11-20T08:12:00.000+01:00

Waarom kan ik toch niet onthouden hoe ik foto's op een eenvoudige manier op Ravelry krijg? Ik wil laten zien wat ik cadeau kreeg van Gerdien, en wat ik uit de rest van de doos als buit gesleept heb, maar al wat ik probeer, het 'kijk zo klik klik gewoon die en dan dit klik klik overnemen en hup klik hier is het' van de zoon krijg ik niet nagedaan. Terwijl ik toch niet zo'n enorme computernitwit ben.
Enfin, via een omweg dan maar. Levert het ook nog een blogje op.

Dit zijn de cadeautjes. Een projecttasje (voor de niet breiers, daar zit dus een breiwerk in wording in. Een bol wol, een halve sok, een naald en een patroontje, ja, dat past), een plak chocola (de meeste breisters houden van chocola en poezen - alweer mazzel dat de gulle geefster voor het eerste koos), prachtig sokkentijdschrijft (heb ik ook net van vriendin gekregen, maar het is meer dan de gedachte die telt, want hier maak ik iemand anders nog heel blij mee), lief kaartje natuurlijk, en wee prachtige bollen wol. Mijn jongste hobby is De Baret, dus dat gaat helemaal goed komen.

Er waart dus een doos door Nederland, de doos vol breierijen. Deelnemers halen eruit wat ze mooi vinden en/of goed kunnen gebruiken, en vullen aan met gelijkwaardigs prachtigs. Buiten dat dus het persoonlijke cadeau (eerste foto). Deze prachtige wol en wat handige magneetknoopjes haal ik uit de doos. Vooral de wol doet me blozen. Ik heb het gevoel dat ik het allermooiste uit de doos heb gekaapt. Nou maar hopen dat iedereen dat gevoel heeft.
Dat wat ik terugstop, dat kan natuurlijk niet op de foto, want dan is de verrassing weg :-)

Zo. en nu maar hopen dat ik naar dit blogje kan verwijzen op die brei-site.

Nanologboek (19)

2010-11-19T22:22:00.001+01:00

Willemijn van Oosten is een volkomen tevreden alleenstaande vrouw. Actief van één minuut voor half acht tot drie over twaalf 's nachts. Haar huis blinkt, haar computer ronkt. Er is ruimte voor verrassingen en voor 100% plezier. Ze weet precies wat ze doet en ze doet het met overgave.

O, yes, I'm sure my life was well within it's usual frame
The day before you came
It's funny but I had no sense of living without aim
The day before you came

Benny en Björn zouden over Willemijn hebben kunnen schrijven.

~*~

Nederland schreeuwt

2010-11-19T19:10:00.002+01:00

Kernwapens, kernenergie, dat was mijn pakkie an. Arbeidsonrecht, kraken, vrouwenrechten: ook van mij. Zusje A. was van de dieren, het milieu en de vele foute buitenlandse regimes. We waren 15, 16, 17, 18, en elk weekend waren er demonstraties. Best handig, om dan vlak bij Den Haag te wonen. Ik steunde haar en zij steunde mij. Wij liepen achter mening bordje.
Kernwapens zijn er in Nederland niet gekomen, een kerncentrale ging dicht, er is heel wat gekraakt, er zijn betere CAO's gekomen, kinderdagverblijven, in sommige landen gaat het wat beter, walvissen en dolfijnen knuppelen vinden we nu allemaal schandalig. Geen dank, we hebben het graag gedaan.

Mensen, we mogen weer. We moeten weer.

Bij de opening van het IDFA werd gevraagd of we deze week een geel lintje willen dragen, een yellow ribbon, om zichtbaar de cultuur een warm hart toe te dragen.
Ik heb deze zelf gebreid. Dank u.

~*~

Nanologboek (18)

2010-11-19T12:34:00.000+01:00

Erik Schimmel woont in Nieuwegein, in de wijk Fokkesteeg, op een tweekamerflat die hij zeer netjes houdt. Twee keer in de week doet hij boodschappen voor zijn stokoude buurvrouw, en verschoont hij haar kattenbak. Erik spaart sprinklers. Dat doet hem op een prettige manier aan zijn vader denken, die brandweerman was. Erik zit 'op de tram', zoals zijn collega's hun werk noemen. Erik noemt zichzelf voluit trambesuurder. Hij is content met zijn leven.
Dan staat daar op Westraven die vrouw, in een rode jas. Zij vangt zijn blik en niets zal ooit meer hetzelfde zijn.

~*~

Nanologboek (17)

2010-11-19T12:26:00.000+01:00

Dagje niet schrijven. Ik heb weer aandacht voor iets anders dan mijn mini-laptopje. Mijn medepassagiers slapen of maken een sudoku. Ik zie het langzaam licht worden buiten, rode achterlichten op de A1 - we zoeven er voorbij-. Utrecht Centraal. Ik neem expres de andere uitgang, om ook 's ochtends de hal te zien. Er zitten twee mensen op het bankje van Josje van Schaik. Een oude man eet een puddingbroodje. Het is nog geen half acht. Rokers staan buiten, op het asfaltplakje bij de taxi's. Gera Thijs moet het een crime hebben gevonden, om hier tussen het plebs op haar chauffeur te wachten. Ik loop met de meute mee naar de sneltram. Ik vang de blik van de bestuurder als de tram aan komt rijden. Hij steekt zijn hand op. Vriendelijke vent.

~*~

Nanologboek (16)

2010-11-17T12:01:00.000+01:00

Derk van Wersch heeft een negende levensjaar beleefd waarover de psycholoog tien jaar later zegt: het boek zou slecht verkopen. Waarmee zij waarschijnlijk bedoelt dat zoveel leed als Derk trof, dat jaar, zelfden in één mensenleven, laat staan in één jaar, voorkomt. Derk zat er nooit zo heel erg mee. Een warme familie - of wat daar van over was - doet wonderen. Maar op het moment dat hij begint te studeren, gaat het licht uit, en komen herinneringen terug. Mooie, maar ook onwelkome.
Op een station op een regenachtige middag zou dat tot vernietigende keuzes kunnen leiden...

~*~

Nanologboek (15)

2010-11-16T11:28:00.001+01:00

De jongste zoon leest trouw mijn weblog. Publiceer je die stukjes ook in je boek, vraagt hij. Toevallig had ik daar net over na zitten denken. Het zou natuurlijk kunnen, het zijn ook woorden in november geschreven. En ze vallen vast onder de noemer 'fictie'. Ze horen in ieder geval duidelijk bij het boek.
Ik overweeg heus niet om alle mails die ik op mijn werk verstuur hier op te nemen, zo kom ik wel aan 50K in de eerste week, maar die blogjes. Kom, bedenk ik op dag 15, ik ga het gewoon doen!
Derk van Wersch mag nog een dagje de kast in - hij kreeg nog maar 167 woorden vanmorgen, toen sloten de luiken - en ik knipperdeplak 's avonds alles aan elkaar wat ik tot nu toe heb. De nanologjes als 'tussendoor-achterkantje' na elke dag. Anders zitten er teveel spoilers in, zoals wij boekgrrls verklappers noemen. Het voelt als een cadeau, maar ook een beetje als vals spelen: bijna 2.000 woorden aan het boek toegevoegd.

~*~

Nanologboek (14b)

2010-11-14T22:12:00.001+01:00

Tekla Hogenkamp is met haar veertien jaren de baas over haar eigen leven. Met hulp van Sietse, die liever ziet dat Tekla zeventien is. Hij heeft al haar familie en vrienden uit haar mobieltje gehaald, want ze heeft aan hem genoeg. Tekla vindt dat ook. De buitenwereld weet niet wat zij wil. Zij weet wat ze wil. Als ze maar kan onthouden wat dat ook alweer was. En als die baby, naast haar in de toiletblokken, maar eerst eens ophield met krijsen.

~*~

Vanavond de 25K aan woorden gehaald. Ik ben op de helft. De neiging te gaan teruglezen, te schrappen, te redigeren, is groot, maar daar kan ik niet aan toegeven. Twaalf personen wonen in mijn hoofd. Er zullen er nog 13 bij komen.

~*~

Nanologboek (14a)

2010-11-14T22:06:00.000+01:00

Gera Thijs is een diva op haar retour. Ze komt langzaam tot de ontdekking dat haar ooit goddelijke lichaam, dat menig man in Parijs en ver daar buiten, buiten zinnen bracht, niet langer de bekoring heeft van ooit. In de medewerkster van de nagelstudio herkent ze haar jonge zelf, en aan haar doet ze haar levensverhaal. Met haar woorden schildert de 63-jarige een wereld die voor de jonge vrouw te aanlokkelijk is om te negeren ...
Gera wordt bij de taxistandplaats opgehaald door haar chauffeur. Is Waree op tijd om in te stappen?

~*~

Aansprakelijk

2010-11-13T14:32:00.000+01:00

Ik deed het nooit eerder: iemand aansprakelijk stellen als hij iets uit zijn handen laat vallen. Maar deze keer maak ik een uitzondering. Vang dan, zei het ene bezoek tegen het andere. Maar die ving niet, en de fles cola landde op de schaal. Ik wist van niets, ik zat ver weg, in plaats en in tijd, in Weimar in een restaurant dat niet voor niets 1900 heet.

Richard Godfrey moet maar niet teveel naar zijn naam googelen. Het lijkt me een rotgezicht: je eigen werk aan barrels.

Nanologboek (13)

2010-11-13T14:25:00.000+01:00

Daar gaan we, het volgende verhaal. Voornaam geprikt: Folke. Achternaam: Ramsoed. Dramatische situatie: Raadsel. Het weten dat ik vanavond met deze ingrediënten een verhaal van minstens 2.000 woorden heb gebrouwen, is zo zoet. Maar het moet wel eerst geschreven worden natuurlijk.
Eerst de zaterdagse dingen: de was, de markt. Onderweg begint het te borrelen. Een wat oudere man ditmaal? Op reis, gaat hij op reis? Plotseling weet ik zeker dat hij naar de kathedraal van Chartres gaat. Folke moet daar gaan ondergaan wat mij onlangs in Leipzig, in de Thomaskirche, niet lukte: een verbinding aangaan met geschiedenis, en zo een waarheid vinden. Groot of klein. Menselijk of mystiek, het verhaal zal het uitwijzen. Vanavond weet ik het.
Dan kan ik bovendien een link leggen met Onno Heemink van dag 2, die een tatoeage van het labyrint van de kerk uit Chartres, op zijn hoofd draagt. In de bieb scharrel ik een artikel op over het labyrint. Ik kan niet veel veldwerk doen, zo impulsief en onder hoge druk als ik te werk ga, maar iets op een zaterdag moet lukken. In het artikel wordt ook het marmeren tegelwerk op de markt in Deventer genoemd. Krijg nou wat, mijn eigen stadje heeft natuurlijk ook een labyrint. Een kunstwerk, naast de zaterdagse viskraam. Ik besluit er even langs te lopen.

Kijk de foto: daar kan ik toch zo van genieten: het kunstwerk is niet meer. De paaltjes en de hekken doen vermoeden dat het wordt gerestaureerd. Dat is al vaker gebeurd. Er is hier twee keer per week markt, en het werk is al meermalen kapotgereden en weer opgekalefaterd. Nu ziet het er rigoureuzer uit. Geen idee of Folke hier iets meer van weet.

Nanologboek (12)

2010-11-13T10:16:00.001+01:00

De omgeving informeert bezorgd of het wel goed gaat. Ze zien me niet schrijven? Ja, prachtig die sjaal, maar hoeveel woorden heb ik vandaag al gedaan? Ik geniet van de aandacht van man en zonen, maar de druk wordt er niet minder om. Rechterschouder staat in brand. De schuld van veel te veel muizen, en breien. Ik moet echt even rustig aan doen. Even, ik vind een vrijdag wel genoeg. 's Avonds trek ik het niet meer. Midalgan extra warm moet helpen, in combinatie met een nachtje niet op die schouder slapen.

Zaterdag - nanodag 13: om tien voor acht wakker geworden. In mijn leven heet dat uitslapen. Zo nu en dan wat voorzichtige schoudergymnastiek en verder: zitten en schrijven. Nanning heeft over het schoolplein gelopen. Een moment van vernedering en inzicht. Zijn verhaal is klaar.

Ik nader de 20.000 woorden. Dit weekend wil ik de 'half way shout' kunnen slaken.

Nanologboek (11)

2010-11-12T08:42:00.001+01:00

Nanning Atsma mag zijn Dinsdag beleven. Hij woont in mijn hoofd, maar daar woont ook de sjaal die ik nu wel eens af wil hebben. Retourtje naar Den Haag, per trein moet toch ruimte voor beide opleveren? Nee, de sjaal is meer werk dan ik dacht, en 's avonds naar de schouwburg: 500 woorden vandaag, slechts. Goede woorden dat wel. Maar daar gaat het deze maand helemaal niet om. Ik loop nu officieel een beetje achter.

Nanologboek (10)

2010-11-12T08:27:00.000+01:00

Voordat ik begon te schrijven heb ik 25 voornamen verzameld. Ooit zal ik vertellen hoe ik juist aan deze 25 namen kom. Vaste lezers uit bepaalde kring hebben wellicht al een vermoeden. De tweede verzameling is een lijst van 25 achternamen. Ik heb die van collega's genomen. Ik word niet of nauwelijks gelezen op mijn werk, dus dat blijft wel rustig. Elk keer als ik een nieuw verhaal begin - de 25 verhalen die in de maand november 50.000 woorden op moeten leveren - wijs ik mezelf random een voor- en een achternaam toe.
De Marieke van gisteren was een uitkomst. Uit eerdere verhalen wist ik al dat zij het zusje van Onno en het nichtje van Josje was. Haar verhaal liet zich dan ook soepel schrijven. De naam van vandaag riep niet genoeg op om op alweer een drukke werkdag, aan de slag te gaan. De rest van het leven gaat ook door, het is niet anders.
Een woordloze dag, de tiende novemberdag. Het zij zo. Ik kan het hebben.
Maar als de inspiratie blijft wel erg lang weg. Van de plank naast mijn bed pak ik het boekje van Jan Veldman, de 36 dramatische situaties. Ik kies mijn lievelingsgetal, nummer 29 en lees "Verliefd worden op de vijand." Langzaam komt het idee ...

Nanologboek (9)

2010-11-12T08:16:00.000+01:00

De negende nanowrimodag bracht de achtste persoon: Marieke Bijvoet. De forse kater die Marieke de hele Dinsdag bij zich draagt was goed inleefbaar in het donkere café. Pas na een kwartiertje typen kwam de bediening zich excuseren voor het ontbreken van licht. Ik kan letterlijk blind typen, dat is nu bewezen :-)
Marieke stelt zich de vragen die elke dertiger zich vroeg of laat stelt: Kies je voor het huisje, het boompje, of het beestje? Als je vreemd gaat, vertel je dat dan aan je vriendinnen? Kun je nog zuipen op een doordeweekse dag?

Nanologboek (8)

2010-11-08T20:12:00.001+01:00

Cécile Baboeram is zo'n moeder die alle ballen in de lucht houdt: een relatie, een gezin, een baan, een moeder, vriendschappen. Voor een glossy magazine mag ze de laatste tien uur van haar leven beschrijven. Zo dichtbij zichzelf kwam Cécile nog nooit. Maar als het gelezen wordt, draagt zij de lijkwade al waarin ze voor de lezeressen poseerde.

Over uit (4)

2010-11-07T22:35:00.001+01:00

Om mij heen zit een klas dertienjarigen. Twee jonge leraren gaan prettig relaxt, maar streng met hen om. De meerderheid is duidelijk nog nooit in de schouwburg geweest. Het plaatsje zoeken vraagt heel wat overleg en geschreeuw, en gegiechel. Eindelijk zit iedereen waar hij en zij wil zitten; de leraren er strak achter, naast mij.
Alice in Wonderland, vanavond gespeeld door het Noord Nederlands Toneel.
Om twee minuten voor acht al klaar zitten, dat vraagt nog heel wat zitvlees. De juf informeert bij drie meiden of ze het verhaal van Alice in Wonderland kennen. Twee hebben de film gezien. Juf vat ongevraagd samen: Alice valt in een konijnenhol en komt in een wereld terecht waar de natuurwetten niet gelden. Ze komt allerlei vreemde mensen en dieren tegen: een wit konijn, een rare kat ..
En Johnny Depp! vult een van de meiden enthousiast aan.
Het zou niks voor mij zijn, lesgeven: Juf kan het; Juf zúcht niet eens!

Dan blijkt de toneelAlice vanavond in een onaangenaam hedendaags Wonderland terecht te komen. Natasja Kamphues meets Marc Dutroux. Meekijken gewenst, zullen we maar zeggen. Het spel is magnifiek en de jongeren bijna muisstil. We lopen achter elkaar de zaal uit. Juf, komt er nog een pauze? Nee, zegt Juf. Nu is het klaar.

Nanologboek (7)

2010-11-07T16:48:00.000+01:00

Lineke Beem leeft met een blackberry in haar hand. De buitenwereld bestuurt ze efficiënt en succesvol. Nog geen dertig jaar, maar professioneel professionals aansturen: daar geeft ze trainingen in. Dat betekent de trein van 5.27 uur uit Enschede, en als ze een beetje opschiet, die van 16.51 uur terug. Op een goede dinsdag huppelt een meisje met haar mee.

De zevende schrijfdag levert bijna 4.000 woorden! Arjen Visser komt na nog ruim 1400 stuks aan zijn einde, voorlopig figuurlijk. Lineke Beem's wordt in Enschede verteld, bij Bagels & Beans, tijdens mijn eerste Write-In. Ik ga het halen, in 2010, het zou zomaar kunnen.

Nanologboek (6)

2010-11-07T16:41:00.000+01:00

Arjen Visser is voor een man van 19 jaar best klein. Hij heeft donker haar en zwarte ogen. Diploma's en een vaste woon- of verblijfplaats heeft hij niet. Je zou met zo'n naam anders verwachten.
Arjen komt vanavond op televisie, als de KRO een poging gaat doen zijn biologische vader te vinden. Waar Arjen op dat moment is?

P.S. Arjen krijgt pas om tien uur 's avonds het toneel. 700 woorden, bij lange na niet genoeg voor de turbulente dinsdag in zijn toch al turbulente leven. Wordt op dag zeven vervolgd. Ik loop voor het eerst achter. Nog voor week 2, die in de nanowrimo-wereld Hell's Week wordt genoemd, is begonnen.

Nanologboek (5)

2010-11-07T16:36:00.000+01:00

Je zou denken, hopen, en zelfs verwachten dat de vrije vrijdag minstens de dagelijks target van 2000 woorden op gaat leveren. Maar no such thing deze vrijdag. Eindelijk weer eens postcrossingkaartjes geschreven, achterstallig administratie weggewerkt en boerenkool geserveerd. Ach, een dagje vrij moet kunnen. Als morgen maar lekker vroeg van start kan gaan.

Nanologboek (4)

2010-11-05T07:52:00.000+01:00

Josje van Schaik is 34 jaar en heeft het leven strak georganiseerd. Overdag én 's nachts heerst ze over haar brein. Ze heeft alles wat een jonge vrouw zich kan wensen. Een huis, een baan, schoonheid, een aanstaande man. Dan kan niets je orde verstoren.Toch?
Maar dronken worden op haar vrijgezellenavond is genoeg om haar leven blijvend overhoop te gooien. Of had ze niet in slaap moeten vallen op het bankje in de hal van Utrecht Centraal?

Voetbal is zo mooi

2010-11-04T09:12:00.000+01:00

Er gaat weinig boven een mooie pot voetbal. Twee enorme doelen, een balletje en maar 22 luitjes op zo'n enorm weiland: hoe moeilijk kan het zijn om die bal in het netje te krijgen? Da's dus Kunst, als zoiets simpels zo mooi moeilijk is.

Het zijn dan ook dikwijls de woordkunstenaars die de wedstrijden mogen verslaan. Op de radio is het helemaal feest. Jack van Gelder, ondanks zijn liefde voor de hoofdstedelijke ballers, is één van mijn genietstemmen. Hij heeft echter twee enorme nadelen. Samen te vatten als: hij kent zijn klassieken niet.
Jouw commentaar mag dan wel met poëzie worden vergeleken worden, maar het is wel prettig als je de woorden ook goed uitspreekt.

Voor eens en voor altijd dan, en dan wil ik het ook nooit meer fout horen:
1. Een speler van de nummer 3 van de eredivisie heet geen Ajaxer, geen Ajaksied, maar altijd en immer een Ajacied. (Nou vooruit, dat stuk chagrijn met z'n overbeet in de voorhoede, als je eens origineel wil zijn.)
2. De club waarvan ze gisteren verloren heet Auxerre, uit te spreken als Oossèr.

Nanologboek (3)

2010-11-03T21:02:00.003+01:00

Ina Zandbergen is een toeschouwer. Het leven trekt aan haar voorbij. Ze neemt waar. Ziet, hoort, ruikt, voelt, proeft, maar grijpt niet in. Dan gaat het leven zelden zoals je zou willen. Dan wordt men toeschouwer van zijn eigen ongeluk. Dan heb je niets anders om je aan vast te klampen dan een gevonden groene tas.
(Weer 2026 woorden dichter bij het einddoel.)

Nanologboek (2)

2010-11-03T08:57:00.000+01:00

De lange zoon moet een logboek van handvaardigheid maken. Lastig als de structuren in jouw hoofd niet die zijn dewelke je geacht wordt te hebben gevolgd volgens de docent. Zouden er leerlingen zijn die dat wel zo doen? Eerst nadenken over de materialen, deze keuze op papier beargumenteren, dan een aantal (nee, niet een aantal, precies drie) schetsen maken? Die keurig vier referentiebeelden bij hun eigen nog te creëren product hebben gezocht?

Nanowrimo legt slechts 1.667 woorden per dag op. En zelfs dat niet. 50.000 in één dag mag ook. Als er op 30 november 24.00 uur lokale tijd maar minstens dat aantal zijn. Alles wat ik een boek noem, dat noemen zij het ook.
De tweede schrijfdag was even persen. Op de terugweg op de brug over de IJssel typte ik het 2004de en laatste woord aan het hoofdstuk over Onno Heemink. Ook met hem loopt het niet goed af.

Troost

2010-11-03T08:50:00.000+01:00

Wij verloren. Dat doen wij wel vaker. Het went nooit helemaal, maar het gebeurt. Ik kijk zo'n avondje geen Studio Sport, maar draag het overigens als een Dame.
Nooit verloren we zo erg. Zelfs na ruim een week laat het zich maar moeilijk beschrijven. Wij verloren met 10-0 van PSV. Het ongeloof was er, de rest van de lange zondag. En de kater maandag. Een echte. Ik kan er pas nu om glimlachen. Voorzichtig, anders doet het pijn. Dat gevoel was lang geleden. Een heusche drankkater, dat was al wat jaren her, dat ik dat voelde, maar een voetbalkater? De laatste echte was in 1978, en midden jaren tachtig nog 'ns, toen die club uit 020 de mat met ons oprolde.

Ik werd op het werk keurig ontzien, ik kan niet anders zeggen. "Je zegt zeker niks." De Utrechtfan kon niet meer gelijk hebben. Later die dag kwam hij met het mopje. "Heb je het gehoord? Rotterdam gaat zijn netnummer wijzigen. 010 kan echt niet meer."

Wat 010, het was geen 0-10. Het was 10-0 (rub it in, toe maar, nog een keer!). Dit mopje klopt niet.
Is mijn gevoel voor taaljuistheid dan toch nog groter dan mijn verdriet? Die gedachte, die troostte me dan toch even.

Nanologboek (1)

2010-11-02T11:16:00.001+01:00

De kop is er af. 2660 woorden. Het ging kinderlijk simpel op het mini-computerje - netboek heet zoiets geloof ik. Twee keer een uur in de trein en klaar was ik.

Dinsdag gaat deze roman heten. Vijfentwintig hoofdstukken over vijfentwintig mensen met elk hun eigen plan in het leven. Of geen plan. Met eigen dromen en praktische bezwaren. Met elk zovele dinsdagen in hun leven, maar slechts één keer deze dinsdag. Deze dinsdag die voor allen eindigt in de hal van Utrecht Centraal Station.
Nienke Bos komt niet verder dan perron 14a. Zij ruste in vrede.

Een optimist gaat niet over rozen

2010-10-17T14:42:00.003+02:00

Ik houd van pianomuziek. Van mijn zoon die oefent en oefent. Van een CD van de hoogste kwaliteit. Van een fluisterstille concertzaal met de jongste beroemdheid.
Ik houd van musea met de op het eerste, en tweede, en soms ook het derde gezicht, onbegrijpelijke installaties. Van handen die achter een wit gordijn in schaduwen over potten en pannen glijden. Achttien overheadprojectorten, op afstand bestuurd. Ik mag mijn naam op de juiste hoogte op de muur van een lege zaal schrijven.
Ik houd van fietsen en van fietsers. Van soepele bewegingen zonder hulp van eeuwenoude diertjes of gebotste atomen. Van fietspaden in de voorrang. Van overvolle stallingen waar altijd dat ene mooie plekje voor mijn eigen stalen ros is.
Ik houd van het kleine en het unieke: een spruitjesteler zonder gif, een woonwagenbewoner met een eigen schooltje, een dame met een weggeefwinkel.
Mijn batterij laadt zich op aan licht, aan lucht, een zalen met gebreide aanrechten, aan een school waar de tram doorheen kllingelt en het vak van kunstenaar wordt onderwezen.

Ik heb geloof ik de verkeerde regering.

50.000

2010-10-17T14:18:00.001+02:00

De kogel is door de kerk. Ik ga er weer voor. Net als in 2007. November wordt ook in 2010 mijn novel writing month. Niet lullen, maar poetsen. Woorden poepen. Die kritikaster in mezelf, de kritische meelezer, mijn gevoel voor schoonheid, voor literatuur: alles in de kast voor een maand. Deur dicht, slot erop.
En dan maar schrijven. Vijftigduizend woorden in dertig dagen. Vijfentwintig dagen van tweeduizend woorden en vijf dagen respijt, bijkomen, uitrusten, opladen.

Het idee is er. De titel is er. Dinsdagmorgen. Of is Dinsdagochtend beter? Of misschien toch maar 7.53 uur. Jeetje, het luister best nog nauw. Zeven minuten voor acht. Opnieuw: ik heb wat ideeën voor een titel.
Er mag pas geschreven worden vanaf 1 november 0.00 uur. Het aftellen is begonnen. Personages spoken door mijn hoofd. Kleine verhaallijntjes ontspruiten. Ik weet waar het zich af gaat spelen. Daar kan ik alvast onderzoek gaan doen. Wordt vervolgd!

Nog voor ik een woord op papier heb, is de euforie al groot. Want het jongste en langste kind gaat dit jaar meedoen. Als je een hylarisch toneelstukje voor Duits kunt schrijven, dan ligt een boek binnen handbereik. Gisteren hebben we een schattig laptopje gekocht. Hij mag het houden als de eindstreep gehaald wordt. Samen verheugen we ons op die enorme kick van het halen: 50.000 woorden.

Plop

2010-10-09T22:47:00.000+02:00

Een collector's item!
Je ziet het zelden op een boodschappenlijstje staan, maar ik kom wel eens thuis met iets dat 'wel lachen' is. Zoals deze Andrélon Champagneshampoo. Een speciaal feestflesje, omdat ze 70 jaar bestaan, de Andrélonnetjes.
Edam Holland mag alleen Edam heten in het buitenland, omdat Edam Holland is voorbehouden aan 'onze' kaas. Eigen kaas eerst. En daarom mag Champagne alleen in Frankrijk, zegt de Europese keuringsdienst van waren. Mij ontgaat de logica, want Champagne France zou ik zeggen mag alleen daar, en dan mogen wij toch Champagne gebruiken. Tant pis, het mag niet. Dit weekend rijdt menig vrachtwagentje de Kruidvatten, Etossen en supermarkten af om de shampoos uit het schap te halen.
Maar bij mij zullen ze niet aanbellen. Ik kan nog weken bubbelen!

Afscheid

2010-10-09T22:06:00.000+02:00

In 1983 waren we op Texel. Ik had net mijn propedeuse gehaald en kreeg een prachtige matwitte vaas. Mijn moeder kocht wol van een Texels schaap. De vaas verloor ik na een paar jaar uit het oog- dankzij een kleptomane huisgenoot. De wol werd in de handen van mijn moeder een solide wintertrui.
Ik erf de trui, die veel te warm voor me is. In plastic, tegen de mot, wacht de trui op hevige koude of een ander mooi moment. Het moment waarop de dochter het breien weer oppakt, bijvoorbeeld. Uithalen en iets moois (mooiers, pardon) van maken!
Die prachtige sjaal misschien, nog zo één? Ik peuter de trui na 27 jaar voorzichtig uit elkaar. Helaas. De enorme lap is al te vervilt, te oud, om nog te recyclen.
Gelukkig hebben we de foto's nog.

Straatnieuwtje

2010-10-09T20:17:00.000+02:00

Zie staat niet voor de Aldi, maar voor de buurwinkel, Albert Heijn. Dagelijks, tijdens alle openingstijden. Tegen de pui van de winkels staat een sjofel rugzakje. Zij zelf staat - als het nodig is onder een enorme paraplu - een meter of vijf van de ingang. Spreken doet ze nauwelijks. Haar glimlach is bescheiden en vriendelijk. Met twee handen houdt ze het Straatnieuws voor haar buik.
Bij haar voorganger kocht ik wel eens. Tot hij steeds assertiever naar extraatjes ging vragen, toen vond ik het genoeg, want ik heb niet echt antwoord op de vraag of ik niet meer kan missen. Bij haar heb ik gek genoeg nog nooit een daklozenkrant afgenomen. Ik vraag me af wat er in haar rugzakje zit, en of ze niet moe wordt, van dat eindeloze staan.
Vorige week moest het er maar eens van komen. Het regende en ze glimlachte. Ik zocht naar munten en vroeg me in stilte af, hoe dat moet straks, als wij geen cash meer bij ons dragen, alleen maar een chipknip. Net toen ik haar het geld wilde overhandigen - haar rechterhand liet de krant al even los - ging een mobiel af.
'Moment, zei ze. Met twee dikke m'en. Mmomment. Een internationaal verzoek.
Ze grabbelde naar haar kontzak. Brabbelde hooguit tien seconden in een Slavische taal. Ik betaalde, en stopte de krant naast brood en bananen.
De hele week houdt me dit het meest bezig: Is het raar dat een dakloze mevrouw een mobiele telefoon heeft of ben ik raar omdat ik me deze vraag stel?

Annie wist in 1971 al raad

2010-09-25T11:04:00.000+02:00

's Ochtends geen zin om na te denken over wat je aan moet trekken? Een Britse kunstenaar van het Imperial College in Londen heeft de oplossing bedacht. Een spuitbus waarmee je kleding op je lichaam kunt spuiten.
De 'katoenverf' is een mengsel van katoenvezels, polymeer en een oplosmiddel dat zorgt dat de stof hard wordt zodra het in aanraking komt met je lichaam. Je kunt de dikte van je kledingstuk zelf bepalen door meerdere lagen over elkaar te spuiten.

Dit was deze week nieuws.
Nieuws? Laat me niet lachen.
Zijn wij mijnheer Pen vergeten? Mijnheer Pen, die Aagje Helderder redde van de toorn van haar smetteloze moeder? Aagje mocht op de draaischijf, en met de spuitbus werd haar vuile gescheurde jurkje weer als nieuw. Al plakte ze even een beetje.

heerlijk soms zo'n studiedag

2010-09-24T10:54:00.000+02:00

Beknopste geschiedenis van schrijver dezes

In het jaar dat Adri Duivesteijn wethouder stadsvernieuwing in Den Haag werd, fietste zij als 16-jarige vanuit dat Den Haag de honderd kilometer naar Almere en werd bij haar eerste aanblik op de jonge stad – in 1980 nog in de luiers – een blik op haar toekomst gegund. Het leven was maakbaar. Je pakte dus gewoon wat nieuw land en maakte de stad die jij wilde. Ter plekke besloot zij geografie te gaan studeren. Van Almere houdt zij nog steeds – vooral tijdens lezingen.

++++++++++++++++++++++++

Almere is af

Het is geworden zoals het is op dit moment

Een weg die los staat van de stad

Geordende parallelstructuur want

compact raakt geïsoleerd

In de gedifferentieerde kernenstructuur

hoeft niemand zich bedreigd te voelen

Als we nu stoppen

wordt niemand ongelukkig

Vormgeven is fatsoenlijk fatsoeneren

van wat je gewoon aan het doen bent

++++++++++++++++++++++++++

Vormgevers van Rijkswaterstaat

Helpers van de architecten

die zijn er in twee soorten

Eén is de bevlogene, de ander luistert

zegt de gemeenteman.

Hij velt geen oordeel

zegt hij

Wat je totaal wilt, dat heb je niet niet

zucht hij

Maar toch krijgt iemand aan het einde van de dag

een bloemetje

+++++++++++++++++++++++++++

het is me erg goed bevallen, zo mijn aantekeningen van vijf lezinkjes te maken.

Wat is er mis met bruin?

2010-09-22T12:31:00.000+02:00

Hoezee en juich juich. Ben ik het toch nog eens eens met Mark. Geke van Velzen noemt het aanstaande kabinet Bruin. "Laat maar lekker gaan. Het is niet mijn soort humor." Aldus Mark. Niet mijn soort humor, indeed!

Er is helemaal niks mis met Bruin.

Zo moeder ...

2010-09-21T09:31:00.012+02:00

Zij gaf de ex-onderwijzer van mijn jongste zusje 20 jaargangen van een één of ander tijdschrift dat zich bij ons in huis had verzameld. Zij borduurde kussenslopen voor elk naderend bruidspaar in de wijde omgeving.
Kwam het gesprek op plastificeren, spelen in de vijver of knutselen, en zij holde naar boven om de gesprekspartner met een rest boeklon of de de rubberboot van de kinderen (ongevraagd - aan die kinderen) in de handen van bezoek te drukken. En nog jaren leverde ze wc-rollen in bij de kleuterjuf in, zakken vol.

Als kind zag ik de verbaasde gezichten, de beleefde bedankjes en ik vroeg me in stilte af, of ze dat nou niet kon laten, dat uitdelen (en recyclen - dat noemde ik nog niet zo, maar het was nog beschamender) van al die spullen.

Een greep uit mijn acties van de afgelopen twee weken.
De Stitch 'n Bitch-genoot uit Zutphen beloofde ik wat bolletjes van het garen dat zij juist wilde gaan kopen. Hoeft niet, want ik heb ze en gebruik ze toch niet!
Het schilderij dat ik op het Binnenhof begon is op reis gegaan naar een vers contact, opgedaan in Drenthe. Doe er nog maar een gevilte hoed bij. Schreef ze het woord hoed niet in één van haar brieven?
Collega roept kind en liefde voor paarden en jammer niet op Ameland gekomen, en ik troggel van de liefde een foto af.
Iemand op Ravelry complimenteert mij met mijn halowig (foto). Hup, in een envelop en naar haar toe.
De buurman gaat samenwonen. Ik koop wat voorjaarsbolletjes, kaartje erbij, in een tasje dat nog aan de kapstok hing ...

Zo moeder, zo dochter? OMG, ik ben nog veel erger!

Over smaak valt uitstekend te twisten

2010-09-20T08:53:00.016+02:00

Je kunt je verlekkeren aan de smaakvolle aanprijzingen op het etiket. Lekker licht. Knapperige groenten. Fijne smaak.
Of blij worden dat magere kaas meer, en pindakaas veel meer, calorieën bevat.
Je kunt ook nog vrolijk worden en het reclamedeuntje even zingen. Ik hou van lekker fris! Ik hou van lekker anders...!

Maar eet het niet. Heinz Sandwich Spread Tomaat Lente-ui smaakt naar kots.

Hallo, wij kennen elkaar

2010-09-19T08:53:00.000+02:00

Ik lunch met een collega in de kantine, pardon, het bedrijfsrestaurant. We hebben het over net schoolgaande kinderen, over het weggooien van knutselwerkjes: laat moeders even alleen en ze hebben stof genoeg. Ik groet een vrouw die onze tafel passeert.
'Wie was dat?,' vraag ik.
'Geen idee, jij groette haar,' zegt mijn collega - zeer terecht.
Ze komt me erg bekend voor, maar geen idee wie ze is. Wie weet wel een bekende Nederlander fantaseren we. O, dat lijkt mijn collega zo gênant, als je een BN'er groet, per ongeluk.
'Welnee, ik zou het wel lachen vinden.' Wat ben ik toch avontuurlijk en zelfbewust.

Een paar uur later. De workshops lopen ten einde. De genodigden scharen zich rond de pinda's. Mijn sjaal oogt bekijks. Ik leg mijn workshopleider uit hoe ik dit voor elkaar kreeg. Een leuk mens klit zich aan ons. Een vrolijk gesprek volgt, zonder dat ik ook alweer weet wie ze is. Ik weet wel hoe ze heet, maar waar ken ik haar ook alweer van?
"Zeg, waar kennen wij elkaar ook alwaar van?'
Nou nergens van. Ze is tien jaar lang tv-presentatrice geweest.
Zo gênant.

Hyperacusis

2010-08-29T10:20:00.001+02:00

Ergens moet het staan, op het wereldwijde web. Dat er teveel geluid is. Teveel voor sommige mensen in ieder geval.
Ik heb mezelf gediagnosticeerd als lijder aan hyperacusis. De gang naar de dokter stel ik uit, omdat er zo verrekte weinig aan te doen is. Anderhalf jaar therapie, zeggen ze elders op het web, met weinig kans op afdoende succes.
Geluiden die voor anderen nauwelijks hoorbaar zijn, of op prettige afstand, die krijg ik binnen alsof ze op twee centimeter van mijn oor afgespeeld worden. Als ik eenmaal weet wat het is, dan kan ik ze wel weer naar de achtergrond krijgen, maar verdwijnen doen ze niet.

Mijn aandoening is een mengeling van een hersenfoutje, stress en aanstelleritus. Ze zijn tegelijkertijd niet uit te sluiten, en dus heb ik last, en op tijden veel last. Stel je niet aan, helpt niet. Doe wat rustiger aan, ook niet. Allebei waar, maar alleen haalbaar door thuis op de bank te blijven zitten breien.
Voor degenen die zijn blijven lezen, een korte opsomming van wat voor mij uiterst pijnlijk is: spelende kinderen op laminaat, brillenkokers in het concertgebouw, het uitpakken van oreokoekjes, lepeltjes die door de koffie roeren, de scannerpiep bij de supermarkt, deuren die harder dan muisstil worden gesloten, de baas die een appel gaat eten tijdens een overleg, pennen die aan-uit-aan-uit gaan, fluitende conducteurs, vakkenvullende kratschuivers, een lepel die op een bord valt.

Bent u er nog? Twee voorbeelden nog. De reden van dit stukje. Dat het ergens opgemerkt is. Dat het almaar toeneemt, al die geluiden.
1. De piep van de OV-chipkaart.
2. De wieltjes van de nieuwe mandjes in AH, die ook voort kunnen worden getrokken.

Au!

Soepzooi

2010-08-29T10:00:00.000+02:00

Een gezonde periode luid ik steevast in met het maken van soepen. Lange gezonde periodes kenmerken zich door wekelijkse (meestal vrijdagse) soepen. Garant staan ze voor minstens drie avonden dineren zonder harde vetten, veel pasta, of kaassaus.

Een groentebeest zal ik nooit worden. Zo'n bak salade, al die tomaten, ik zucht al als ik er aan denk. (O, als een mens zich eens naar een BMI van 25 kon zuchten! Een topmodel zou ik zijn.) Maar fruit is ook gezond. Allez, naar de markt met mij!

Vijgen, dadels, pruimen, aardbeien, appels, bananen, mandarijnen, een enkele sinaasappel, twee peren: de tassen worden zwaar. Gezonde vis, een envelop voor de belofte aan België, eekhoorntjesbrood en 30+ oude kaas wegen ook. Dan de groenten: witlof, peultjes, peentjes, avocoda en de onvolprezen pompoen.

De kraam draagt uitsluitend hele pompoenen. Da's me te gortig. Een helft zou ik al teveel vinden. Op verzoek wordt er gesneden, gelukkig. De puber in de kraam is er duidelijk eentje uit een marktfamilie. Van jongsafaan heeft hij de nonchalante hartelijkheid van de marktkoopman aangeleerd Ook de manier waarop hij de plastic zakjes openschudt, en nog een paar pruimen van afstand in het papier werpt, getuigen van paplepelervaring. Maar een pompoen snijden, da's nieuw.
Met een angstig groot, maar bot mes gaat hij de megavrucht te lijf. De deksel van een bananendoos, compleet met opening in het midden, dient als snijplank. Ik sta op afstand doodsangsten uit. Ik schuif mijn tassenmassa vast wat onder de kraam. Een meter links van me kan ik tussen de aardbeien en de pruimen door, om in een stap of zeven, acht bij hem te zijn, mocht hij in plaats van de pompoen zijn onderarm gaan slachten.
Zijn grootste zorg is niet zijn eigen veiligheid, of de arbodienst, maar de grootte van het stuk pompoen dat ik belief. Eénderde, heb ik gevraagd. Na de fronsen in zijn voorhoofd maakte ik er iets minder dan de helft van.

Het gaat natuurlijk goed. Ik maak me als altijd teveel zorgen. Met minder dan een kwart van de vrucht ben ik ook heel blij.

Ontspullen (1)

2010-08-17T09:10:00.003+02:00

Ergens is het hier misgegaan ...

P.S. Niet gaan tippen over universelen. Er liggen er twee tussen.

Recht(s) zo die gaat

2010-07-25T08:46:00.001+02:00

Ik heb wat uurtjes tijd te doden. De binnenstad van Den Haag is vriendelijk vandaag. Knerpende trams, beschaafd zonnetje, boekhandel, wolwinkeltje. Ik beland op het Binnenhof. Daar gebeurt het, deze zomer. De ijscoman geeft mij een ijsje. Er is een bankje in de schaduw.
Ik brei vaak, zo vaak dat ik ook wel eens niet thuis brei. Net zo makkelijk brei ik in de trein, of op een bankje op het Binnenhof. Ik fantaseer een geïnteresseerde Femke Halsema, en dat we dan via mijn werk op het hare kunnen komen. Ik wil haar best wat tips geven, harten onder de riem steken en luidop prijzen. Aan haar ligt het niet, denk ik.
Als Maxime Verhagen naar buiten komt, klontert een groepje journalisten en cameradragers om hem heen. Ik hoor op de radio in mijn oor wat hij zegt. Hij weet nog niet of hij informeel wil gaan doen met de VVD en de PVV, daarover moet hij zijn fractie raadplegen. (En dan nu het eerste en enige agendapunt: Gaan we informeel overleggen? Ik zou graag tot een helder en eensluidend standpunt komen. Wie mag ik als eerste het woord geven?)
Dan zie ik Emile Roemer op de rug. Weer holt het journaille over de keitjes. Ik brei op mijn bankje. De toeristen, de buitenlandse, maken foto's van de fontein, en van mij. Het blijft lang leeg naast mij. Dan toch een vriendelijke meneer. Die kijkt en kijkt en kijkt naar het werk in mijn handen, maar er niet over praat. Wel over Nijmegen, de formatie, zijn ontmoeting met Wouter Bos op dit bankje, zijn dochter. Ik antwoord eenlettergrepig, niet al te onvriendelijk. Mijn breiwerk vordert. Geen idee nog wat het wordt. De man kijkt, maar vraagt nog steeds niets.Ferry Mingelen hangt onderuitgezakt te wachten.
"Ik heb wel vertrouwen in Lubbers," zegt de man.
Ik heb geleerd een man als Lubbers uit principe te wantrouwen, maar vandaag gaat niemand dat wat aan. "Ja?" lijkt mij een passende reactie.
De man knikt lang en langzaam. "Lubbers gaat er ongetwijfeld iets verrassends van breien."

Een week buitenkunst in 7x100 woorden

2010-07-18T10:28:00.005+02:00

“Zet je fiets niet op slot. De kans dat je het sleuteltje kwijt raakt, is hier groter dan dat je fiets wordt gestolen,” zegt Huug, de coördinator van deze week, tegen 400 mensen op en rond de tribune op het grote grasveld.
De presentaties in de avond, daar horen de zakelijke mededelingen bij. Over overvolle vuilcontainers en gevonden voorwerpen.
Er is een i-Pod nano zoek. Dat steekt. Dingen raken hier niet kwijt. Ze worden gevonden. Een paraplu, een tube Calvin Klein lotion.
“Gisteren kwam iemand een gulden brengen. Op het grote veld gevonden.”
Dat ontroerde toch 400 mensen, en Huug.

*

Ik stel me voor dat je van onweer alleen snel dood kan gaan. Een harde knal, en weg. Of een boom precies op je hoofd. Daar kun je nauwelijks last van hebben. Maar ik heb nog plannen, en thuis houden minstens drie mannen van mij. Dus zit ik in de auto en wacht tot er drie flitsen achter elkaar meer dan 10 tellen ver weg zijn. Het is raar eenzaam in een auto langs een zandweg. Voor mij zie ik ook iemand in een auto zitten. Ook zij – ik zie een paardenstaart – speelt met de ruitenwissers. Dat troost dan weer.

*

Waar ik de tent ook opzet (de familietent, waar wij met z’n vieren ruim in passen), ik sta in de weg. Omdat er geen vakken zijn aangegeven in een staatsbosbeheercamping, maar vooral omdat de scheerlijnen lang zijn. Inkorten kan nauwelijks, dan kan de luifel niet doen wat de luifel moet doen.
En daarom ga ik de week voor ik naar Buitenkunst afreis, altijd even bij de Action langs. Om glow-in-the-dark-staafjes te kopen. Die buig ik dan tot een ringetje. Elke verre scheerlijn eentje. Ik bewaar er zeven. Voor elke avond één, om mijn pols. Val ik ook niet over mezelf.

*

Ja heerlijk, rustig opgestaan, vaak pas na acht uur, met niet teveel zoet ontbijten – de wespen hè? – flink koud douchen want het werd nog warm genoeg, drie, nee vier! boeken gelezen. Niet gebreid, daarvoor was het echt te warm. Een dag plagiaat bedreven, een dag geknipt en geplakt uit boeken, nog een songtekst geschreven, een slaapliedje gezongen voor 60 kleuters, over zandpaden gelopen in het aardedonker met een fles wijn aan mijn mond, teken leren verwijderen, jongeren zien dansen, marionetten in bossen zien hangen, mensen met een kinderbed om hun rug. Ja, echt heerlijk. Jij ook een fijne vakantie gehad?

*

Nog maar een paar jaar geleden hoorde je er verzoeken om een mobieltje te mogen lenen. Je checkte zelf je voicemail, rondlopend, op zoek naar bereik. Toen kwamen de opmerkingen over lege batterijen. Vaak gevolgd door ‘jammer dan’. In de toiletblokken branden lampen. Hoeveel meer elektriciteit hebben we nodig?
In 2010 kun je het mobieltje, de i-Phone, de Blackberry, de filmcamera, opladen in de administratiekeet. In een krap kastje – het moet nog een bijzaak blijven (of lijken?) – op twee planken liggen zo’n 15 stekkerdozen, met een kleine honderd stopcontacten. Dagelijks krioelen zwarte draadjes op weg naar de dagelijkse eenentwintigste-eeuwse voeding.

*

‘Houdt u van een uitdaging?’
Het is me nog nooit gevraagd door een jongetje van zes. Hij friemelt met z’n handen aan zijn korte broek.
‘Ik moet heel nodig plassen. Ik moet zo nodig plassen.’
Ik zie een blauw plastic tuutje tussen zijn vingers. Het glimlacht hier zo makkelijk.
Hij friemelt en friemelt. Zijn T-shirt is nat, zijn broek ook.
‘Ik moet zo nodig plassen, ‘ zegt hij nog een keer. Zijn gezicht vertrekt van de inspanning.
Manneke Pis spelen met een gevuld ballonnetje wil dit keer niet lukken.
‘Morgen dan maar?’, opper ik.
Hij kijkt op, en glimlacht.

*

Dit is de muziek die ik deze week hoorde:
- De Maria Vespers, van Monteverdi, vooral het eerste gedeelte, de sopraanstem.
- Every time we say goodbye, later in de week met name, in the uitvoering van Simply Red.
- Daniël Lohues, Ten Oosten Van De Iessel, de hele week eigenlijk.
- Flarden Bach: aria’s uit de passies, Bist du bei mir, cello-suites.
- Schläft ein Lied in allen Dingen, de mooiste canon aller tijden.
Alles in mijn hoofd. Bij Buitenkunst is geen versterkte muziek. En ik heb geen i-Pod nodig. Ik doe het met mijn hoofd.
(Story of my life, zo wie zo, altijd.)

*

Ik mis je nu al

2010-07-12T07:11:00.000+02:00

Het is niet dat ik niet weet hoe te handelen in geval van een rampje, zoals een hoosbui. Of twee. Of een hele lange. Zo eentje waarbij de binnentent onder loopt, ook al staat de tent als een huis op precies de goede plek. Gewoon omdat elke tent onder loopt in de nabije omtrek, simpelweg omdat de hoosbui vier uur duurt.
Het is niet dat ik dan niet adequaat droog houd wat droog gehouden kan worden, niet dat ik niet weet dat ik dan het beste een dagje naar huis kan gaan om de boel te laten drogen.
Het is niet dat ik opzie tegen nog een paar van die buien, tenslotte houd ik van regen, zeker na zon. De eerste bui (eentje met veel felrood in het midden) komt om vijf uur vanmiddag, zegt de buienradar. Ik kan best zelf pannetjes onder de waterval van de luifel zetten, ik kan kleren in een plastic zak stoppen, ik op een fleece gaan liggen, die zich vol kan zuigen als het water omhoog komt. Ik kan zelfs bukken en de boel weer droog dweilen met een handdoek.

Kamperen in je eentje is hemels. Als je die ene maar mee kon nemen die zegt dat het allemaal goed komt. En dat dan ook zo is.

Wij zijn misschien de beste

2010-07-08T20:30:00.012+02:00

Ik ken een man die ruim 25 jaar geleden uitstelde om de liefde te verklaren aan de vrouw die nu al een kwart eeuw zijn allerliefste is. Hij stelde het uit, zo verklaarde hij haar later, omdat hij al wist dat het goed zou komen. Maar zodra hij zich uitgesproken zou hebben, en zij zijn liefde beantwoordde, dan zou het niet meer goed komen. Dan was het al goed, en zou het altijd hetzelfde blijven. Goed.
(Uiteindelijk vroeg zei hem, maar dat is voor dit verhaal niet relevant.)

Ik was tien jaar en wij werden bijna wereldkampioen. Ik ben nu 46 en wij zijn bijna wereldkampioen. Al 36 jaar zijn wij (ben ik) bijna wereldkampioen. Al 36 jaar weten hoe het geweest had kunnen zijn. Had. Kunnen. Zijn. Al 36 jaar noopt iets (masochisme? historische interesse? gedeelde smart?) mij de verhalen te herhalen en te herhalen. De schwalbe van Bernd Holzenbein, de bal op de paal van Robbie Rensenbrink, Herman Kuiphof (koning voetbal hebbe zijn ziel) zijn we er toch weer ingetuind en Wij waren de beste.

Nog 72 uur voor de aftrap. Bestaat er ook zoiets als voor-weemoed? Dat als het gelukt is, en we wereldkampioen zijn, dat het dan over is. In één keer zullen ze zijn geheeld: de krassen op mijn (kinder)ziel, de traumata van de jaren zeventig. Weg zijn de anecdotes van de omgevallen orgelkruk, de eerste kleurentelevisie, de stukken brie die tegen het beeldscherm werden gegooid. Zesendertig jaar hopen en verwachten sluit ik af. En dan? Dan zijn we het.

Wat dan?

We spelen niet tegen de Duitsers

2010-07-08T09:04:00.003+02:00

We dragen een oranje onderbroek. Of juist geen oranje, als we dat tot nu toe geen enkel oranje kledingstuk bewust hebben gedragen.

Zodra we achter komen, gaan we de keuken dweilen.

Als je tien was in 1974, 14 jaar in 1978, dan ben je nu 46. 4+6 is 10, en het wordt dus 1-0. Voor wie?

We branden geen kaarsjes, want de Spanjaarden branden er veel meer. Of dus juist wel, want zo’n enkele, speciale, die doet het ‘m.

Zat je tot nu toe rechts op de bank? Schoof je alleenstaande buurman binnen met een krat bier? Luisterde je halverwege de eerste helft ook even naar het radioverslag van Jack van Gelder? Scheurde je in de rust een zak Lay’s paprikchips open? Doe dit dan voortaan altijd precies zo.

Want, kijk, ja dan, nee toch: je moet er wel in durven geloven.

We spelen tegen de Brazilianen

2010-07-03T08:07:00.001+02:00

Het is vandaag de warmste dag ooit, zegt de mijnheer van het journaal. Ik veer op. Há, dan hebben we die vast gehad! Tot nu toe, zegt de mijnheer er nog achter aan. Da's gemeen, dat telt niet meer. Dus. De warmste dag is achter de rug.

De jongste leeft naar de aftrap toe, zoals ik in 1978 naar de finale Nederland-Argentinië. Allebei 14 jaar, het klopt als twee bussen. Ik ben akelig ontspannen. Buiten kom ik vandaag niet. Soep met brood is nog wel ergens te vinden. Alle gordijnen en luxaflexxen zijn dicht, dus aankleden hoeft niet, een sok breien kan toch, ook al meet het binnen 26 graden en buiten nog 7 meer. Bovendien..

Eerlijk zijn? Heel eerlijk zijn?

Ik gaf ons geen kans. Geen enkele. Geen centje. Ik was niet eens teleurgesteld van tevoren. Ik berustte al. Alle fases had ik al doorlopen, nog voor de spelers aan de warming up waren begonnen. Ontkenning, woede, intens verdriet. En toen de berusting. Dat breit heerlijk op een te warme dag.

Toch kijken natuurlijk, hè. Eigenwijs.

We spelen tegen de Slowaken

2010-06-29T08:45:00.005+02:00

Ik las dat de milt een sponsachtig lichaam is. Die spons breekt hier en daar wat lichaamseigen areaal af en behoedt voor kwaden van buiten. Ik las ook dat je zonder milt kan leven. Ik heb een milt in mijn hoofd.

Zodra het kwik boven de zeg 23 graden celsius dreigt te komen dan verwordt mijn grijze massa tot iets dat voor mijn ik – die dus duidelijk niet in mijn hoofd woont – niet meer van nut is. Sterker nog, die me tegenwerkt. Gedachten worden gedempt, slaan onverwachte doodlopende paden in.

Het zijn niet de dagen voor de vlijmscherpe analyses, voor de omstrengelingen met de geliefden, voor de breipartijen, voor zesentachtig nieuwe ideeën, voor buiten zijn. Het zijn geen dagen om te leven.
Met de ogen dicht wachten tot het overgaat, da’s nog het beste. Als het kan binnen, ajb binnen.

Rest alleen nog de vraag waarom ik me niet over geef ? Waarom bescherm ik de komende week mijn kopspons niet, tegen de o zo boze buitenwereld? Waarom trek ik niet een koel laken over me heen en wacht op het moment dat ik plat op straat in de regen mag gaan liggen?

Om de vijf minuten open ik een oog, of als het geluidniveau van de commentator omhoog schiet. We schijnen gewonnen te hebben.

Elfduizend

2010-06-27T11:42:00.000+02:00

11.000 postbodes wil TNT ontslaan. Dat mag niet ongemerkt gebeuren. Ik ben (soms best wel) voor (een heel klein beetje) marktwerking, maar dit gaat de goede kant niet op.
Studenten, ZZP'ers zonder pensioen, bijbeuners op milieuvervuilende brommertjes: wie gaan er mijn dagelijkse kaarten bezorgen? Vast niet zo stipt op tijd en prompt als de TNT'ers die nu aan de dijk gezet gaan worden.
Daarom betuigen de postcrossers van Nederland steun aan de postbodes (de postcrossers pur sang, laten we wel wezen).
Op 1 juli steuren wij de TNT'ers een kaartje. Als dankje. Als hart onder de riem.

Doe gerust mee.

We spelen tegen de Kameroenezen

2010-06-25T08:17:00.001+02:00

De oudste vraagt hoe inwoners van Kameroen heten. Volgt een discussie over Hagenaars en Hagenezen. De gastvrouw breit een patroon van Ribbels. Sommigen bewonderen en zien hardop de wording van een te gek vest voor zich. De dochter die al slaapt mag binnenkort afzwemmen, de onderwatercamera wordt gedemonstreerd. De Turkse hapjes zijn pittig, en we vragen ons even af of een mix van de sausjes ook mag. De vakantie naar Zweden is aanstaande; we praten over Selma Lagerlöf en waar haar gans ook alweer vloog. We halen op wanneer de witte stoel in het leven van de vrienden kwam. We vragen ons af of Femke Halsema bewust weer spreekt over Paars Plus in plaats van Paars Groen. We merken op dat we op de bank zitten met een Marc van 43 jaar die niet bij zijn moeder woont.

Voorkeuren

2010-06-25T08:04:00.001+02:00

Als je me in jouw profiel meldt dat je van konijnen houdt, en van roadside attractions en dat geen kaart je te gek is, dan zoek ik niet eens meer op wat roadside attractions precies zijn. Dan krijg je deze kaart, Violet uit Seattle.

We spelen tegen de Japanners

2010-06-19T20:08:00.001+02:00

Begin jaren '80 deed ik mijn zangoefeningen in de trein. De reis van Amsterdam naar Enschede was lang, en de trein na Apeldoorn nagenoeg leeg. Zodra ik echt de enige was zong ik mijn tertsen, kwarten en kwinten. Zo kwam het vriendje zingend dichterbij.
Kom er heden ten dage nog maar eens om, om een lege trein. Daarvoor moeten we toch minstens ... een voetbalwedstrijd spelen.

School gaat gewoon door, WK of geen WK. Vandaag de beoordeling. Mag ik naar het tweede jaar door? Ik mag. Met respect voor hoe ik het allemaal in mijn leven gepropt krijg, dat enthousiasme en die leergierigheid. Dat horen we graag, maar niet teveel of te lang, want hoe eerder ik in de trein zit, hoe groter de kans dat ik deze wedstrijd nog nét een stukje op de buis kan zien.
Dus weer met de radio in het oor met de onvolprezen Jack van Gelder. Ik stap de trein in tijdens het Wilhelmus. Pas na geëerd ga ik zitten. Ik brei en luister. Even na Stroe mag ik opveren. YES!!
Niemand hoort me.

Weer een reputatie gered.

Handelingen 20:35

2010-06-18T13:29:00.001+02:00

Steekmarkeerders, een rolcentimeter, bamboe rondbreinaald, keltische harpmzuiek (!), en wel zo'n 600 gram prachtige wolletjes. Voor mutsjes, sokken, een sjaal. Ben ik jarig?

Koningin Beatrix zat mis, o zo mis, toen ze afgelopen kerst orakelde dat de virtuele contacten leeg zijn, en onecht. Als Boekgrrl, Bookcrosser, als Postcrosser, en als Ravelry-enthousiast ontmoet ik de meest krachtige, creatieve, warme en gulle mensen. Kom daar maar eens om, in de forensentrein of de rij naar de kassa!
Ik heet er Willemijn, of Browniepoint, en soms ook Ina, en ben er meer mezelf dan op menige werkdag.

Vandaag ontving ik de Voor Elk Wat Wils Doos. Boordevol breispullen. Om uit te graaien, en om in terug te stoppen. Om alle gulle gevers te laten zien wat ik uit de doos haalde, deze foto. Harstikke bedankt, allemaal!

(Dat kan ook op de site zelf, ik weet het. Maar ik ben denkelijk net zo weinig handig als onze majesteit.)

stop gil ik

2010-06-16T09:15:00.002+02:00

Naar buiten wilde ik, acuut. Maar waarom? De klus was nog niet klaar. Zou ook niet af komen, want ik had ruzie met veel te veel spreadsheets en een aantal bestanden stond op de computer thuis. Maar een uurtje had ik er toch nog aan willen werken. Al was het maar omdat ik beloofd had dat het vandaag af zou zijn.

Toch stond ik opeens na een versneld uitgevoerd ritueel (wc – computer uit – rondje prettige avond mompelen - radio in het oor) bij de liften. Ik had geen enkele reden. Voetbal hoefde ik vandaag niet te zien, er was geen noodzaak een onweersbui voor te zijn, kinderen op te vangen, nog een boodschap te doen. Bovendien bleek mijn timing onmogelijk: ik zou minstens 20 minuten op een trein moeten wachten.

Beetje verdwaasd en verbaasd loop ik de bekende saaie route naar de tram. Vlak voor de oversteek met de trambaan passeert mij een blonde vrouw, met blackberry aan het oor. Aan de overkant staat de spitstram richting station klaar. Die gaan we missen, maar de volgende komt binnen een paar minuten. Van links komt de tram richting Nieuwegein, lief klingelend.

Dan stapt de vrouw de trambaan op.
'STOP' gil ik.
Ze doet een stap terug, kijkt wazig om. ‘Ik zag ‘m niet,’ zegt ze.

Daarom misschien.

We spelen tegen de Denen

2010-06-14T13:49:00.002+02:00

Ik ben niet het type dat onderuit zit en zo nu en dan nou nou of poe poe of joepie zegt. Op het puntje van de stoel zit ik, ik spring op, stamp voet, of beer ijs.
Het schuim staat me regelmatig op de lippen. Menig lelijk woord rolt langs mijn ivoren wachters. Mijn zonen zou ik terecht wijzen, maar voor mij is het leed dan al geschied. Drie of meer letters: netjes is het niet wat ik zeg als Kuyt hard onderuit gehaald wordt, of als Olsen kan juichen.
In 1978 gooide ik een stokbroodje camembert tegen de verse kleurentelevisie. Dat zal ik zo snel niet herhalen, maar ik kan niet beloven dat ik niet met vuisten zwaai. Ook bij een rustige wedstrijd ben ik zeer aanwezig. Goedbedoelde adviezen, haarscherpe analyses, venijnige aanmoedigingen: ik roer me. Hard.

Kortom, het lijkt mij voor het verdere verloop van mijn carrière niet verstandig als ik temidden van 300 collega’s naar Nederland-Denemarken ga zitten kijken. Ik zit achter mijn bureau. Met een radio in mijn oor, dat dan weer wel.

Komt dat zien, komt dat zien

2010-06-04T07:48:00.002+02:00

Heb je altijd al een paar sokken van me willen kopen, of een toffe muts? M'n verjaardagsslinger van dichtbij wilen zien, of die überkoele zelfbeklede tas? Ik sta in een kraam, met zes breivriendinnen met écht mooie spullen (die vriendinnen dan.)

('t was zo'n gepeuter om bovenstaande afbeelding zichtbaar te krijgen, dat ik nu de tekst onderstreept krijg, en niet meer weg. Nou, zo zien mijn breiwerkjes er dus ook vaak uit.)

Situatie 15

2010-05-30T08:10:00.000+02:00

Er zijn maar 36 dramatische situaties. Deze tekst krijg ik mee, als student aan de Schrijversvakschool. Het is geruststellend bedoeld. Want wat ik ook verzin, in een kort verhaal, een filmscript, een toneelstuk of een gedicht. De gedachte is al eens verfilmd, het plot al te boek gesteld, het gegeven heeft al menig toneelplank gezien.
Liefdesrivaliteit tussen verwanten, De noodzaak dierbaren te offeren, Opstand: de lijst is eindig. (Lees vooral het schitterende werkje van Jan Veldman, waarin alle mogelijke verhaalideeën op rij staan.) Bekijk/lees respectievelijk maar eens Assepoester (haar zusjes willen die prins ook!), het verhaal van Abraham en Isaak (God geeft opdracht zijn zoon aan het mes te rijgen), Lucifer van Vondel (als dat geen opstand is!).

Mix een paar van deze drama's, scherp je pen, herschrijf een keer of wat, en je zou best eens wat leesbaars gemaakt kunnen hebben. En vergeet daarnaast het Echte Leven niet, als inspiratiebron. Maar vergeet vooral niet: Alles is al eens geschreven, au fond.

In de pers de afgelopen weken trof ik weer eens een bewijs:
De spindoctor van het CDA, Jack de Vries, moest aftreden vanwege een buitenechtelijke affaire. Met een ondergeschikte nog wel. En ergens las ik dat de echtgenoot van zijn adjudante utigezonden is naar Uruzgan.
Tijd om een stukje uit het bijbelboek 2 Samuel te citeren:

Op een keer stond hij (David) aan het eind van de middag op van zijn rustbed en liep wat heen en weer over het dak van het paleis. Beneden zag hij een vrouw die aan het baden was. Ze was heel mooi om te zien. Hij liet uitzoeken wie ze was, en men zei hem: 'Dat is Batseba, de dochter van Eliam, de vrouw van de Hethiet Uria. David liet haar bij zich komen en sliep met haar. (...)

Voor Jack mogen we hopen dat de vergelijking hier ophoudt, want koning David bezorgde Uria een baantje waar het hevigste wordt gevochten en zonder rugdekking.

Ik krijg opeens een idee voor een toneelstuk.

Doe dat dan ook niet

2010-05-29T13:27:00.001+02:00

vrouw zwaargewond na val van perron

Een 22-jarige vrouw uit Utrecht is zaterdagochtend rond negen uur op station Naarden/Bussum zwaar gewond geraakt toen ze wilde instappen in een al rijdende trein.
De vrouw verloor daarbij haar evenwicht en kwam tussen de trein en het perron terecht. De arm van de vrouw is afgerukt, haar voet is verbrijzeld en ze heeft een slagaderklijke bloeding opgelopen, zo heeft een woordvoerder van het korps landelijke politiediensten meegedeeld. Ze is met spoed overgebracht naar het ziekenhuis. De traumahelicopter is ingezet.

***

Ik ken een 22-jarige vrouw uit Utrecht. Dus ik hoop natuurlijk gelijk dat zij het niet is. Ik zat in een trein naar Amsterdam, kwam stil te staan en mocht niet doorrijden. Wachten wachten. Terug naar Hilversum. Stoptrein naar Utrecht. Kwam niet. Duizenden mensen op het perron. Honderden die een vlucht gingen missen. Mini-leed, natuurlijk, vergeleken bij een afgerukt ledemaat.
Ik wilde naar school, maar zou daar tegen het einde van de les verschijnen. Terug dan maar. Wachten wachten. Há, de vertraagde internationale naar Berlijn. Lekker leeg. Politiehond. Hasjsporen aan mijn tas. Ik krijg de neiging de politie te bellen, maar o nee, die zitten al aan die hond vast. Zesenveertig jaar met een breiwerk, dat lijkt een alibi.
Mini-leed, ik zei het al.
Maar toch.

Hoor ik nou dat Willem II bijna failliet is?

2010-05-17T20:04:00.001+02:00

Lieve God....

U heeft de afgelopen tijd mijn favoriete zanger Michael Jackson,
mijn favoriete zangeres Sugar Lee Hooper,
mijn favoriete acteur Patrick Swayze,
mijn favoriete actrice Farah Fawcett
en mijn favoriete entertainer Ramses Shaffy tot U genomen.

Ik wil u even laten weten dat mijn favoriete club AJAX is.

Ik geniet van u

2010-05-16T21:18:00.002+02:00

Op een zondag in mei kun je in je piere-eentje naar Ootmarsum rijden. Daar zijn dan kraampjes met dromenvangers, er speelt een harmonie en alle galeries zijn open. Ik had dit jaar nog nooit zo lang op een terrasje gezeten. Zestien graden, uit de wind: dan wil ik zelfs wel in de zon. De handleiding bij mijn ingewikelde breiwerk lag thuis; de wol aaien was ook fijn.
Ik kocht natuurlijk kaarten. Voor mijn postcrossingvrienden van over de hele wereld. Voor de echtgenote van een collega, die rare katten spaart. En voor mezelf, twee lezende vrouwen.
Ik kocht deze kaarten bij de VVV. Een mijnheer van mijn leeftijd gaat een reünie organiseren, en of de mevrouw van de VVV wat ideeën voor hem had? Dat had ze, en ze vertelde precies wat hij nodig had, en meer. Toen hielp ze nog meer mensen, en ook die waren blij en verlieten blij het lelijke kantoor. Toen was ik. En ik dacht op deze zondag in mei Ik ga nu zeggen wat ik denk.
En ik zei tegen de mevrouw van de VVV: Ik geniet zo van hoe u geniet van uw werk. De tranen schoten me in de ogen, zo waar vond ik het, wat ik zei.
De mevrouw lachte nog steeds, en ze vond het leuk om te horen.

Als je buurman in de sloot springt ....?

2010-05-15T20:36:00.002+02:00

De donderdagse komst van de vuilnisophaaldienst was door de Hemelvaart doorkruist. Glas, blik, plastic, papier: het wordt hier allemaal keurig opgehaald. Behalve deze week dan.

Iemand moet er mee begonnen zijn. Bij vergissing misschien, in de war door al die koninginnedagen, vlaggen met wimpels, canadezen en de albert heijn toch altijd open, welke dag is het eigenlijk, volgens mij hoog tijd voor het vuil. En hup - buiten gezet de doorzichtige grote zak met plastic afval, het teiltje met daarin het blik en de curverkrat met de leeggedronken wijnflessen.
Pavlov op z'n best. Je ziet zo'n stapel vuil bij de buren, en daar ga je, bijna ondersteboven de kelderkast in, om jouw afval ook snel te lozen. En als er twee zijn, dan zijn er zo nog vijf, en dan de hele straat, en de straat ernaast ...

Ik was net klaar met mijn zooi, toen het door mijn hoofd schoot maar het is toch zaterdag?
Een buurvrouw aangesproken. Ach, zegt ze, volgens mij komt niemand het ophalen, maar ja, iedereen doet het.
Zijn we nou helemaal niet lekker geworden?
Om acht uur haal ik de boel weer binnen, besloot ik. Er zijn leukere karweitjes, maar domheid moet gestraft, het is niet anders.

Iemand moet gebeld hebben. Of rijdt er milieupolitie rond? Om drie voor acht rijdt de grote vuilniswagen de straat in. Alles gaat zonder pardon, ongesorteerd, de laadbak in. Behalve het glas, dat blijft staan. Huis aan huis.

P.S. Unbef*ckinglievubbel. Ben ik gewoon weer te braaf. Wie komt er langsgesjeest om tien voor half tien? De glasophaler. Heb ik de boel binnen gehaald. Stomstomstom. De groene golf is ook voor mensen die 60 km per uur door de bebouwde kom scheuren, mag ik weer achter oranje aansluiten met m'n max 50.

Een Jan Bolsje

2010-02-23T23:04:00.002+01:00

Rensenbrink op de paal. Dat was pas erg.

Soms hoor je jezelf

2010-01-24T17:56:00.003+01:00

Je hoort jezelfs soms praten. Als het er rottiger uit komt dan je iets in de verste verte bedoelde, juist tegen zo'n aardig iemand. Als het precies klinkt zoals je moeder klonk. Van die dingen die je nooit wilde herhalen. Soms ook is de boodschap verbazend. Hoe mooi is het witte goedje niet, hoe schoon die witte dwarrelpluizen, hoe feestelijk. En toch, vanmorgen hoor ik uit, uit mijn eigen mond:
'Hè, nee hè. Krijgen we dat weer.'

Kennis was macht

2010-01-20T21:14:00.002+01:00

Lost kijken we, met z'n vieren. We gissen, duiden, voorspellen, verklaren, verzinnen vóór, tijdens, en nadat de schrijvers hun kunsten tonen. Geheel in die geest riep ik maar vast dat ik de titel begreep van de aflevering die op punt stond te beginnen, The 23rd psalm.
De heer is mijn herder! Enthousiast moet ik geklonken hebben. Zo, die kennis was maar weer tentoongespreid en doorgegeven.

Kroost van 14 en 15 jaar is full time kritisch.

Binnen twee seconden heb ik het commentaar op mijn bijbelse kenniseruptie binnen.
Het jongst schaapje: Get a life!
De oudste: Ga breien.

Dat ik zeker denk te weten dat ook zij ooit de bijbel gaan lezen, taalgeïnteresseerd als ze zijn, dat houd ik nog maar even voor me.